บทที่ 1611 พิสูจน์ว่ารักเธอ

ซือถูมู่หรงวาดภาพในหัวอย่างช้าๆ เขาอยากจะใช้เด็กคนหนึ่งในการรั้งหลิวหยิงเอาไว้ ขอแค่มีลูกเพียงคนเดียว ระหว่างพวกเขาก็จะมีความเป็นไปได้มากขึ้น！

การที่เขาอยากจะมีลูก ไม่ใช่แค่เพื่อจะรั้งหลิวหยิงไว้เท่านั้น แต่ก็เพื่อให้หลิวหยิงได้มีตัวตน หรือจะบอกว่า ให้หลิวหยิงยอมให้เขาได้มอบอีกตัวตนหนึ่งกับเธอ……ซือถูมู่หรงหวังมาตลอดว่าอยากจะมีลูกให้เหมือนกับหลิวหยิง เขาก็จะได้คอยเฝ้ารักและเอ็นดู และทำให้พวกเขาได้เดินต่อไปเรื่อยๆ

น้ำตาของหลิวหยิงไหลลงมาไม่หยุด มีลูกแล้วเหรอ? แค่นี้ชีวิตของเธอยังน่าขันไม่พออีกเหรอ? ยังจะเอาลูกมาคอยเย้ยหยันเธออีกหรือยังไง? ยังไม่ต้องพูดเรื่องที่ว่าเขาจะให้ลูกกับตัวเองหรือเปล่า แต่ว่าลูกคนนี้ เธอจะสามารถยอมรับเขาได้หรือเปล่านั่นคือปัญหา เด็กที่ไม่ได้เกิดออกมาจากความรักและความคาดหวัง จะมีความหมายอะไรกัน? ถ้าซือถูมู่หรงอยากจะมีลูก ก็มีผู้หญิงมากมายที่ยินยอมจะมีลูกให้กับเขา แล้วทำไมต้องมายุ่งเกี่ยวกับเธอด้วย? ไม่อยากจะมีความเกี่ยวข้องอะไรกับซือถูมู่หรงอีกแม้แต่นิดเดียว！ เรื่องมีลูก ยิ่งเป็นเรื่องที่เพ้อเจ้อไปกันใหญ่! เธอไม่สามารถปล่อยให้ลูกของตัวเองเกิดขึ้นมาบนโลกใบนี้และต้องเผชิญกับความทุกข์ได้ ถ้าเกิดว่ามีวันหนึ่งที่เธอจะมีลูก มันต้องเป็นเพราะว่าความรัก เพราะว่าเธอกับพ่อของลูกต่างรอคอยการมาเกิดของลูกคนนี้ ！เธอจะมอบครอบครัวที่สมบูรณ์ให้กับลูก ทำให้ลูกของเธอมีชีวิตที่ดี และดีมาก！เธอจะต้องดูแลปกป้องลูกของตัวเองให้ดี อย่างน้อยก็ไม่ต้องเป็นเหมือนกับเธอ ที่ไม่มีแม้แต่อิสระ！ถ้าเกิดว่าเกิดมาแล้วต้องเป็นแบบเธอ……มันจะมีความจำเป็นอะไรให้ต้องมีชีวิตอยู่ต่อด้วยล่ะ？

“ซือถูมู่หรง พอแค่นี้เถอะ ระหว่างพวกเรามันเป็นไปไม่ได้หรอก นายปล่อยฉันไปเถอะ ฉันไม่ได้ต้องการอะไรจากนาย ไม่ได้ต้องการอะไรเลย ถ้าเกิดว่านายไม่อยากเห็นหน้าฉัน ฉันก็จะไปจากที่นี่ ไปประเทศอื่นและไม่มีวันกลับมาอีก！นายจะสามารถมีภรรยาที่เพอร์เฟค ได้มีลูก ได้ในสิ่งที่นายต้องการทุกอย่าง ถ้าไม่มีฉัน นายก็จะได้ทั้งหมด ！แล้วทำไมถึงต้องเก็บฉันไว้ข้างในด้วยล่ะ? นายไม่รู้สึกว่าฉันเป็นส่วนเกินเหรอ？”หลิวหยิงอ้อนวอน ชีวิตของเธอ ถ้าเกิดไม่แยกออกจากซือถูมู่หรง เธอก็สามารถมองเห็นจุดจบได้แค่ในช่วงพริบตาเดียวเท่านั้น ตลอดชีวิตของเธอต้องอยู่ข้างๆ ซือถูมู่หรง ไม่มีอิสระอย่างที่ตัวเองต้องการ ไม่มีความสุขและไม่มีความทุกข์ใดๆ เพราะว่าซือถูมู่หรงไม่ได้ต้องการ เขาต้องการแค่ผู้หญิงที่รู้เรื่องรู้ราวและอ่อนแอเพียงเท่านั้น แต่ว่าเธอทนมีชีวิตแบบนั้นไม่ได้ นี่มันไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการ！

ซือถูมู่หรงไม่คิดเลยว่าเธอจะพูดเยอะขนาดนี้ หลิวหยิงยังไม่เปลี่ยนใจแม้แต่นิดเดียว และเธอก็ไม่ได้มีความปรารถนาในตัวเขาเลยสักนิด ไม่มีความอยากครอบครอง เขาเป็นแค่คนที่จะมีหรือไม่มีก็ได้ หรือแม้แต่ ไม่มีซะยังจะดีกว่า！ซือถูมู่หรงรับไม่ได้ เขาทนต่อการที่หลิวหยิงละเลยเขาไม่ได้ เขาจ้องไปที่หลิวหยิงเขม็ง สายตาเยือกเย็น จนทำให้คนอื่นหายใจไม่ออก ในเมื่อตอนนี้เธอทิฐิสูงขนาดนี้ เอาแต่คิดอยากจะไปจากเขา……ไม่เป็นไร สุดท้ายเขาก็มีวิธีนั่นแหละ！

“ฉันไม่มีทางปล่อยเธอไปหรอก นอกจากเรื่องนี้ ฉันสามารถตกลงได้ทุกอย่าง！”ซือถูมู่หรงไม่อยากจะคุยกับหลิวหยิงอีกต่อไปแล้ว เขายืนขึ้นและก็เตรียมจะเดินออกไป

“ทำไม หรือว่านายตกหลุมรักฉันดังนั้นเหรอ？”หลิวหยิงจงใจ จงใจจะประชดประชันซือถูมู่หรง เพราะว่านี่มันเป็นเรื่องที่ไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว และผู้ชายอย่างซือถูมู่หรงคนนี้ ไม่มีทางอนุญาตให้ตัวเองมาตกหลุมรักคนอย่างฉันหรอก สุดท้ายแล้ว ความรู้สึกของทั้งสองคนมันก็ไม่เท่ากัน ไม่มีความจริงใจต่อกันอยู่แล้ว

“ใช่！ฉันตกหลุมรักเธอ ดังนั้นฉันไม่มีทางปล่อยเธอไปอย่างแน่นอน！”ถึงแม้ไม่อยากจะยอมรับ แต่ซือถูมู่หรงก็จำเป็นต้องยอมรับว่าเขาหวั่นไหว ไม่รู้เหมือนกันว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ และเพราะอะไรเขาถึงได้ตกหลุมรักหลิวหยิง เขาไม่อยากให้เธอจากไป ถึงแม้ว่าจะไม่มีสัญญา 5 ปีอะไรนั่น เขาก็ไม่มีทางปล่อยเธอไป และตอนนี้ ก็ยิ่งเป็นแบบนั้น

“เหอะ！”หลิวหยิงหัวเราะเยาะ แล้วก็เหลือบมองซือถูมู่หรงอย่างไร้อารมณ์ ตกหลุมรักเธองั้นเหรอ? ต้องให้เธอเป็นบ้าเท่านั้นแหละถึงจะเชื่อ！ก็แค่สิ่งของที่แลกเปลี่ยนมา แต่เขากลับรู้สึกใจสั่นจริงๆ ถ้าอย่างนั้นความรู้สึกของซือถูมู่หรงก็คงไร้ค่ามากเลย！

“เธอไม่เชื่อ！”ซือถูมู่หรงมองดูสีหน้าของเธอ ก็รู้สึกสับสน หลิวหยิงนะหลิวหยิง เธอช่างรู้วิธีที่ทำให้เขาปวดใจได้ดีจริงๆ ไม่ต้องพูดอะไร แค่เพียงแสดงออกทางแววตาเท่านั้น ก็ทำให้เขารู้สึกรับไม่ได้แล้ว！

“ฉันไม่เชื่อ ถ้ามีความสามารถก็พิสูจน์ให้ฉันดูสิ”หลิวหยิงเยาะเย้ย เธอลุกขึ้นเตรียมจะเดินออกไป สถานที่นี้ ดูเหมือนจะอยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว แล้วจะไปที่ไหนดีล่ะ? หลิวหยิงครุ่นคิด

ทันใดนั้นคนที่อยู่ข้างๆ ก็ดึงเธอไว้ แล้วก็กดเธอลงกับเตียง สายตาของเขาเหมือนกับหมาป่าที่หิวโหย จ้องมองเธออย่างดุร้าย แต่ว่าลึกลงไปนั้นกลับมีความเจ็บปวดอยู่มากกว่า แต่แค่ว่าตอนนี้หลิวหยิงกำลังตกอยู่ในความคิดของเรื่องตัวเองเท่านั้น จิตใต้สำนึกของเธอไม่เชื่อว่าซือถูมู่หรงจะสามารถรักเธอได้ ดังนั้นเธอก็เลยมองไม่ออก ได้ยินแต่เสียงที่สุขุมดังขึ้นที่ข้างหู “ได้ เดี๋ยวฉันจะพิสูจน์ให้เธอดู！”

พอซือถูมู่หรงพูดจบ ก็ก้มลงจูบหลิวหยิงในทันที ไม่สนใจการขัดขืนของเธอ ฉีกเสื้อผ้าของเธอออก แล้วก็ทำตามความปรารถนาของตัวเอง……

ไม่รู้ว่าทำไปนานแค่ไหน ตอนที่หลิวหยิงตื่นขึ้นมานานก็เป็นเวลากลางดึกแล้ว ภายในห้องเงียบเชียบเหมือนไม่มีสิ่งมีชีวิตอยู่ ผ้าม่านเปิดอยู่ ข้างนอกสว่างไสว มองออกไปก็เจอสีสันมากมาย แสงสียามค่ำคืน ดูเป็นสีแห่งความสุข แต่ว่าก้นบึ้งในหัวใจของหลิวหยิงนันกลับหนาวเหน็บ ระหว่างพวกเขา ยังสามารถเกิดความสัมพันธ์แบบนี้ได้อีก และในสถานการณ์แบบนี้ หลิวหยิงก็คิดขึ้นมาได้ว่า ระหว่างพวกเขานั้นเคยทำกันมาตั้งหลายครั้งแล้ว เธอจำความรู้สึกพวกนั้นไม่ได้แล้ว แต่ว่าครั้งนี้ เธอจะจำมันได้อย่างชัดเจน เพราะว่าการกระทำในครั้งนี้ มันไม่มีความรัก ความเกลียดหรือความปรารถนาใดๆ ปะปนอยู่ มีเพียงแค่การระบายอารมณ์เท่านั้น ความเจ็บปวดบนร่างกาย เหมือนกับเป็นการฉีกแผลในหัวใจของเธอให้เปิดออก……