บทที่ 928 ผลตรวจดีเอ็นเอ (3)

ผู้หญิงยังไงก็ยากที่จะต่อต้านผู้ชายหน้าตาดี อีกทั้งผู้ชายคนนั้นยังใช้แผนการที่แสร้งทำเป็นปากหวานและมั่นคงในรัก

ทำให้เจ้าเก้าที่เดิมทีอายุยังน้อย และไม่เคยมีความรักมาก่อน ไม่ได้ระมัดระวังตัวและหัวใจสักเท่าไหร่

“เจ้าเก้า ตอนค่ำเลี้ยงข้าวเธอนะ ที่ชายเมืองตะวันออกมีร้านอาหารเปิดใหม่ ฉันรู้ว่าอาหารที่นั่นถูกปากเธอมาก คืนนี้ฉันจะพาเธอไปลองทาน” ซุนซิ่งช่างเอาใจผู้หญิงเก่งจริง ๆ อีกทั้งยังปากหวานอีกด้วย

“ฉันไม่ว่าง ฉันต้องจัดการธุระที่ลุงเหลียงฝากฝังไว้” เจ้าเก้าที่เพิ่งกลับมาจากข้างนอก กำลังยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่มน้ำอึกใหญ่

“ยุ่งขนาดไหนก็ต้องทานข้าว ตอนนี้ถึงเวลาทานข้าวพอดี พวกเราไปทานข้าวกันก่อน เธอจะได้ใช้เวลาทานข้าวผ่อนคลายสักนิด จากนั้นก็ค่อยจัดระเบียบความคิดใหม่ เรียกว่าเป็นการทำงานและพักผ่อนให้สมดุลกัน แบบนี้ถึงจะได้ผลลัพธ์ดียิ่งขึ้น เธอยุ่งมาทั้งวันแล้วต้องหิวแล้วแน่ ๆ เธอไม่เป็นห่วงร่างกายตัวเอง แต่ฉันเป็นห่วงนะ” ซุนซิ่งช่างรู้จักพูดเหลือเกิน ถ้าเขาอยากจะหว่านล้อมผู้หญิงสักคนไม่มีทางที่จะไม่สำเร็จ โดยเฉพาะกับผู้หญิงที่เขาเอาอยู่หมัดแล้ว

เจ้าเก้ามองเขา ท่าทางผ่อนคลายลงเล็กน้อย

“ไปกันเถอะ ฉันก็หิวแล้ว ถือว่าเธอไปเป็นเพื่อนฉันแล้วกัน ฉันรู้ว่าเธอยุ่ง ในฐานะที่เป็นแฟนของเธอ ฉันไม่อยากให้เธอเหนื่อยเกินไป เลยไม่กล้ารบกวนเธอสักเท่าไหร่ ตอนนี้ถึงเวลาทานข้าวพอดี แค่ทานข้าวด้วยกันคงได้ใช่ไหม?” ซุนซิ่งมองเธอ สีหน้าดูน้อยอกน้อยใจ

“ก็ได้” เจ้าเก้าไม่พูดอะไรมาก เธอเพิ่งคบกับซุนซิ่งได้ไม่นาน ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยมีแฟนมาก่อน เลยไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้เท่าไหร่ แต่เธอก็รู้ดีว่าถ้าหากเอาแต่คอยปฏิเสธอยู่ตลอดคงไม่ค่อยดีนัก

ทั้งสองคนมาถึงร้านอาหารที่ไป๋หยิงเป็นคนจัดการไว้เรียบร้อย

ไป๋หยิงไม่ได้ให้ผู้หญิงที่เธอหามาตรงเข้าไปทันที แต่รอให้เจ้าเก้ากับซุนซิ่งทานกันพอสมควรก่อน ถึงได้ให้ผู้ชายคนหนึ่งกับผู้หญิงที่เธอหามาเข้าไปในร้านอาหารด้วยกัน

เจ้าเก้าคอยติดตามอะเหลียงมานานหลายปีแล้ว หลายปีมานี้เจ้าเก้ากับอะเหลียงคอยช่วยหัวหน้าตามหาคนมาตลอด ดังนั้น เมื่อผู้หญิงคนนั้นเข้ามาในร้าน เจ้าเก้าก็มองเห็นทันที

วินาทีที่เห็นผู้หญิงคนนั้น เจ้าเก้าก็ตกตะลึงจนตาโตทันที ถึงแม้เจ้าเก้าจะพยายามเก็บอาการ แต่สีหน้าก็ยังดูตื่นตกใจอยู่

“เป็นอะไร?” ซุนซิ่งที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับเธอ มองไม่เห็นผู้หญิงคนนั้น แต่ซุนซิ่งเห็นสีหน้าของเจ้าเก้าก็รู้ได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

ยังไงซะก็เป็นเรื่องที่พวกเขาวางแผนกันมาก่อนแล้ว เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเจ้าเก้า ซุนซิ่งก็แอบยิ้มในใจ ดูท่าทางเรื่องนี้คงราบรื่นมาก

“เมื่อกี้ฉันเห็นคนคนหนึ่ง......” เจ้าเก้ายังช็อกอยู่ เลยเผลอพูดออกมาโดยไม่คิด แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้เธออยู่ในที่สาธารณะ ก็รีบหยุดพูดทันที

ซุนซิ่งได้หันไปมองตามเธอ ถึงแม้ซุนซิ่งจะรู้อยู่แล้ว แต่ตอนที่ได้เห็นผู้หญิงคนนั้น ก็อึ้งไปเลย มิน่าล่ะเจิ้งฉงถึงได้มั่นใจขนาดนั้น ผู้หญิงคนนี้เหมือนกับคนที่หัวหน้าตามหาจริง ๆ

“หล่อน หล่อนเหมือนกับผู้หญิงในภาพเหมือนของหัวหน้ามากเลย” ถึงแม้ตอนนี้ซุนซิ่งจะแสร้งทำแต่เขาก็ตกตะลึงจริง ๆ

“ใช่ แต่อายุของเธอไม่ใช่คนที่ตามหา คนที่หัวหน้าตามหาตอนนี้น่าจะอายุราวสี่สิบกว่าปีแล้ว” สายตาของเจ้าเก้ายังคงมองไปที่หญิงสาวที่เดินเข้ามาในร้านอาหาร แล้วเอ่ยพูดเสียงต่ำมาก

“ช่วงนี้หัวหน้ากำลังตามหาลูกสาวอยู่ไม่ใช่เหรอ? ถ้าหากเป็นลูกสาวของหัวหน้าล่ะ? อายุของผู้หญิงคนนี้ก็น่าจะพอ ๆ กับลูกสาวหัวหน้า เธอว่าจะใช่หรือเปล่า?” ถึงแม้ซุนซิ่งจะไม่กล้าแสดงออกมากเกินไป แต่บางคำพูดเขาก็จำเป็นต้องพูดออกมาบ้าง

ตอนนี้เจ้าเก้าเชื่อใจเขา เรื่องที่เกี่ยวกับหัวหน้าตามหาลูกสาวก็เป็นเจ้าเก้าที่บอกเขาเอง ดังนั้นเขาจึงไม่จำเป็นต้องหลีกเลี่ยงเกินไป

“ไม่รู้สิ ในเมื่อสงสัย งั้นก็ต้องหาวิธียืนยันหน่อย” เจ้าเก้าตาเป็นประกาย ลุงเหลียงมอบหมายให้เธอรับผิดชอบเรื่องนี้ ตอนนี้ได้เจอกับคนที่อยู่คล้ายภาพเหมือนของหัวหน้า เธอก็ต้องยืนยันให้แน่ใจ

ก่อนหน้านี้ลุงเหลียงบอกว่ามีคนที่น่าสงสัยคนหนึ่ง แต่สองวันมานี้ไม่ได้ยินลุงเหลียงเอ่ยถึงเรื่องผลการยืนยันตัวตนเลย ด้วยความสามารถของลุงเหลียงถ้าต้องการยืนยันตัวตนของใครสักคนก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลย