บทที่ 936 เด็กน้อยทั้งสองทำผู้เฒ่าตระกูลเย่น็อคไปตามๆกัน (2)

“ครั้งที่แล้วผมให้คุณไป เป็นเพราะผมไม่อยากฝืนใจคุณ แต่ครั้งนี้คุณรับปากเอง คุณคิดว่าคุณยังหนีไปได้เหรอ？”

“คุณรู้ได้ไงว่าฉันทำไม่ได้？”ไป๋หยูหนิงเป็นคนไม่ยอมแพ้มาโดยตลอด ได้ยินเขาพูดเช่นนี้ การตอบสนองแรกก็คือไม่พอใจ เพียงแต่ตอนนี้เหมือนเธอจะจับประเด็นสำคัญผิดไป

“คุณลองดูได้”หางคิ้วผู้ชายยกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาดอกท้อเกิดประกายแสงระยิบระยับที่แปลกประหลาดแวบผ่าน

“ถ้าคุณหนีออกจากเงื้อมมือผมได้ เรื่องครั้งนั้นถือว่าแล้วกันไป”ผู้ชายรู้จักไป๋หยูหนิงดีจริงๆ รู้ว่าจะกระตุ้นเธอได้ด้วยวิธีใด

“ได้”ดังคาด ไป๋หยูหนิงได้ยินเขาพูดก็ตอบแบบไม่ลังเล รับปากทันทีทันใด：“ถึงเวลาคุณอย่าเสียใจก็แล้วกัน”

“วางใจได้ สิ่งที่ผมรับปากคุณไม่มีทางเสียใจไปตลอดชีวิต”ผู้ชายมองเธอ น้ำเสียงเจือความผิดปกติอย่างเลือนราง

ไม่ว่าจะเวลาไหน เรื่องที่เขารับปากเธอแล้วไม่มีทางเสียใจเด็ดขาด เสียดายก็แต่เธอลืมมันเสียแล้ว

เขาก็รู้ว่าหากใช้วิธีปกติให้เธอรับปากอยู่กับเขาคงเป็นไปไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงต้องวางหลุมพรางด้วยวิธีเช่นนี้

เรื่องก่อนหน้านี้ทั้งหมดเป็นเพียงวิธีปูทางเท่านั้น ตอนนี้เขาสามารถใช้เป็นทางที่เข้าท่าเพื่อเก็บเธอไว้ข้างกายแล้ว

เธออยากหนีออกจากมือของเขา？งั้นก็ต้องดูว่าเธอมีความสามารถอย่างนั้นหรือเปล่า

ชาตินี้ เขาไม่มีทางให้เธอได้โอกาสอย่างนั้นเด็ดขาด ดังนั้นเธอจึงต้องอยู่ข้างกายเขาเท่านั้น

ตระกูลถัง

ใบหน้าอันเล็กของเจ้าหญิงน้อยถังจื่อซีบึ้งตึงอย่างอารมณ์ไม่ดี เธอมองพี่ชายตัวเองด้วยใบหน้าอยากพูดแต่ไม่พูด

“เป็นอะไรเหรอ？”ถังจื่อโม่ดูความผิดแปลกของน้องสาวออก น้องคนนี้ลังเลมาตั้งนาน ซึ่งเกินขีดความอดทนเธอมาแล้ว หรือเจองานหินเข้า？

“พี่ชายพาหนูไปหาคุณพ่อได้เปล่าคะ？”เจ้าหญิงน้อยถังจื่อซีเห็นพี่ชายเป็นฝ่ายถามเอง หน้าเล็กพลันทอแสงสดใสในที่สุด

“ทำไมเหรอ？”ถังจื่อโม่ขมวดคิ้วมุ่น：“น้องตกลงกับเขาเรียบร้อยว่าไม่บอกแม่ชั่วคราวไม่ใช่หรือ？น้องไปหาเขาตอนนี้ไม่กลัวแม่รู้เหรอ？”

“หนูรู้ค่ะ แต่หนูรู้สึกว่าตัวเองก่อเรื่องแล้ว คุณพ่อเหมือนโกรธหนูแล้วค่ะ”ถังจื่อซีเบะปาก ทำหน้าบูดเบี้ยวอีกครั้ง

นับจากเรื่องคืนนั้น คุณพ่อเหมือนไม่ได้ส่งข้อความหาเธอเหมือนปกติแล้ว และยังไม่ได้โทรหาเธอประจำอีกด้วย

เธอรู้ว่าตัวเองส่งสายข่าวลับผิด ทำให้คุณพ่อเข้าใจผิด แต่เธอไม่ได้ตั้งใจจริงๆ

อันที่จริงคุณชายสามเย่ยังคงส่งข้อความหาเจ้าหญิงน้อยถังจื่อซีดังเช่นปกติเหมือนเดิม แต่ได้มากไม่ได้น้อยเลย ถังจื่อซีรู้สึกว่าน้อยไปเองฝ่ายเดียว

“เขาโกรธน้อง？”ถังจื่อโม่ชะงัก มองหน้าถังจื่อซีแวบหนึ่ง：“ไม่ใช่หรอก เขาน่าจะติดธุระ”

ถังจื่อโม่รู้เรื่องคืนนั้น เย่ซือเฉินไม่ถึงกับต้องโกรธน้องสาวด้วยเรื่องคืนนั้นหรอก ที่เย่ซือเฉินไม่ได้ส่งข้อความหาน้องสาวก็อาจจะเป็นเพราะติดธุระ แน่นอนยังมีความเป็นไปได้ว่ากลัวคุณแม่จะรู้

หลังเกิดเรื่องคืนนั้นคุณแม่ก็ต้องสงสัยอยู่แล้ว

“แต่คุณพ่อเคยพูดว่าหนูสำคัญกว่างาน ตอนนี้เขายุ่งแต่งาน ไม่สนใจหนูแล้ว”ปลอบใจถังจื่อซีไม่สำเร็จ ทางกลับกันยิ่งรู้สึกไม่สบอารมณ์กว่าเดิม

“พี่ชายพาหนูไปหาคุณพ่อหน่อยได้ไหมคะ？หนูคิดถึงแดดดี้”ถังจื่อซีมองถังจื่อโม่ด้วยแววตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยการรอที่มีความหวัง

ห้าปีก่อนเธอไม่มีพ่อ ตอนนี้อุตส่าห์หาพ่อเจอแล้ว เจ้าหญิงน้อยถังจื่อซีรู้สึกดีใจมาก แต่ก็มียังรู้สึกพะว้าพะวังด้วย

ถังจื่อโม่เม้มปาก ไม่รู้ควรพูดเช่นไรดี

“พี่ชายพาหนูไปเถอะ หนูรับปากว่าจะไม่กินไอศกรีมห้าวัน ไม่ หนูรับปากพี่ชายว่าไม่กินไอศกรีมสิบวัน”ถังจื่อซีเห็นพี่ชายไม่พูดจา จึงจับแขนพี่ชายแล้วเขย่าเบาๆ