บทที่ 937 เด็กน้อยทั้งสองทำผู้เฒ่าตระกูลเย่น็อคไปตามๆกัน (3)

คุณปู่เย่ยกบริษัทตระกูลเย่กรุ้ปให้แก่เย่ซือเฉินแล้ว จึงไม่เข้าแทรกแซงเรื่องภายในบริษัท เพียงแต่ช่วงนี้เรื่องของเย่ซือเฉินกับเวินลั่วฉิงเอิกเกริกใหญ่โต

คุณปู่เย่จึงมีความคิดอื่นเกิดขึ้น วันนี้คุณปู่เย่ถือโอกาสมาที่บริษัท โดยพาคุณย่าเย่มาด้วย

ปากบอกว่าถือโอกาสที่ผ่านทางมาเข้าบริษัท สรุปว่าการถือโอกาสเข้ามาในบริษัทครั้งนี้จะจริงหรือไม่ก็มีเพียงคุณปู่เย่เท่านั้นที่รู้ดี

เมื่อได้ยินพนักงานบอกว่าเย่ซือเฉินไม่ได้เข้าบริษัท สีหน้าคุณปู่เย่ก็เคร่งขรึมอย่างไม่พอใจหลายส่วน

ซึ่งคุณปู่เย่ไม่ได้กล่าวโทษหลานของตนต่อหน้าพนักงาน จากนั้นก็เข้าไปในห้องทำงานของเย่ซือเฉินแล้วค่อยโทรไปหาเขา

เมื่อเข้าในยังห้องทำงานของเย่ซือเฉินก็เห็นเด็กผู้หญิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงาน

คุณปู่เย่กับคุณย่าเย่ต่างตกตะลึงงัน

“ทำไมห้องทำงานของซือเฉินถึงมีเด็กได้？เด็กบ้านไหนมาเพ่นพ่านแถวนี้นี่？”คุณปู่เย่ได้สติใบหน้าก็มืดครึ้มในพริบตา โดยไม่คำนึกว่าจะทำให้เด็กตกใจได้：“เรียกคนมาเอาเด็กไป”

“คุณอย่าเพิ่งใจร้อนสิ ถามดูก่อนค่อยว่ากัน”คุณย่าเย่มองหน้าถังจื่อซีด้วยดวงตาเป็นประกาย เด็กคนนี้คงไม่ได้มาอยู่ในห้องทำงานซือเฉินโดยไร้สาเหตุ

เด็กน้อยถังจื่อซีใช้ดวงตากลมโตมองคุณปู่เย่กับคุณย่าเย่

พวกเขาเข้ามาถึงถังจื่อซีก็จำพวกเขาได้ทันที เพราะเคยเจอกันในบ้านตระกูลถังแล้ว

ทว่าเห็นได้ชัดว่าคุณปู่เย่กับคุณย่าเย่จำถังจื่อซีไม่ได้ เนื่องจากครั้งก่อนความสนใจของพวกเขาไม่ได้อยู่ที่ถังจื่อซี บวกกับวันนี้ถังจื่อซีแต่งตัวพิถีพิถันเป็นพิเศษ ก่อนออกจากบ้านถังจื่อโม่ยังให้เธอสวมแว่นกันแดดด้วย จึงต่างจากวันที่เจอกันในบ้านตระกูลถังอย่างสิ้นเชิง

ไม่แปลกที่คุณย่าเย่กับคุณปู่เย่จำเธอไม่ได้

“เด็กน้อย หนูเป็นใครจ๊ะ？ทำไมหนูมาอยู่ตรงนี้ได้ล่ะจ๊ะ？”คุณย่าเย่มองถังจื่อซีด้วยรอยยิ้ม ดูแล้วมีความเมตตากรุณาไม่เบา

ถังจื่อซีกะพริบตา เธอรู้ว่าสองคนนี้คือคุณปู่กับคุณย่าของคุณพ่อ ซึ่งถือว่าเป็นญาติของเธอ แต่พวกท่านไม่ชอบคุณแม่ แถมยังด่าคุณแม่อีกด้วย

“ที่นี่คือบริษัทของพ่อ หนูมาหาคุณพ่อค่ะ”ทว่าเด็กน้อยถังจื่อซีเป็นเด็กมีมารยาท เธอตอบคุณย่าเย่ด้วยสุภาพหนึ่งประโยค

“บริษัทของพ่อหนูเหรอ？พ่อของหนูคือใคร？”สีหน้าคุณย่าเย่เปลี่ยนเล็กน้อย น้ำเสียงไม่ได้อ่อนโยนเหมือนเมื่อสักครู่แล้ว

สายตาคุณปู่เย่ก็จับจ้องอยู่ที่ถังจื่อซีตรงๆ

ซึ่งแววตาที่คุณปู่เย่จ้องนั้นน่าหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง แต่ถังจื่อซีไม่ตกใจ กลับตอบด้วยรอยยิ้ม：“แดดดี้ของหนูก็คือประธานบริษัทตระกูลเย่กรุ้ป เย่ซือเฉิน”

ได้ยินคำตอบจากถังจื่อซี สีหน้าคุณปู่เย่กับคุณย่าเย่พลันเปลี่ยนไป ลูกของซือเฉิน？

เป็นไปได้ยังไง？

ซือเฉินมีลูกโตขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่？

หากเป็นลูกของซือเฉินจริง แล้วใครคือเด็กของเด็กล่ะ？

“แล้วแม่ของหนูคือใครเหรอ？”คุณย่าเย่นึกถึงได้จึงรีบถามออกไป

หลายปีมานี้ข้างกายซือเฉินไม่ได้มีผู้หญิงเลยสักคน มีเพียงหนึ่งเดียวก็คือเวินลั่วฉิง

ทว่าซือเฉินกับเวินลั่วฉิงแต่งงานเมื่อครึ่งปีก่อน พวกเขาไม่มีทางมีลูกโตขนาดนี้ ดังนั้นเด็กไม่ใช่ลูกของเวินลั่วฉิงอย่างแน่นอน

คุณย่าเย่ไม่อยากให้แม่ของเด็กเป็นเวินลั่วฉิง เพราะเวินลั่วฉิงจัดการยากมาก

“แม่ของหนูคือเวินลั่วฉิง”ถังจื่อซีมองคุณย่าเย่ พลางตอบอย่างมีมารยาท