บทที่ 938 เด็กชนะคนแก่ตระกูลเย่อย่างขาดลอย ช่างตื่นตาตื่นใจโดยแท้ (1)

มีมารยาท ใจกว้าง ไม่ได้หมายความว่าเธอจะปล่อยให้ใครมารังแกกันได้ ดังนั้นหากต่อจากนี้เธอไม่ทำอะไรหน่อยก็คงผิดต่อตัวเธอเองและผิดต่อคุณแม่แล้วล่ะ

“งั้นตอนนี้ เด็กคนนี้……”คุณย่าเย่มองถังจื่อซีอีกครั้ง เด็กคนนี้หน้าตาดี น่ารัก ชวนให้เอ็นดูยิ่งนัก หากเป็นลูกของซือเฉินจริงๆก็ต้องพาตัวกลับตระกูลเย่

เสียดายก็แต่เป็นเด็กผู้หญิง！

“คุณไปตรวจดีเอ็นเอก่อน ถ้าเป็นของตระกูลเย่จริงก็พากลับไปโดยตรงเลย”ในสายตาคุณปู่เย่มันไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไรเลย

“ได้”คุณย่าเย่พยักหน้าอย่างเชื่องช้า

ถังจื่อซีได้ยินบทสนทนาส่วนสุดท้าย ปากน้อยก็ทำท่าเบะปาก หมายความว่าอะไร？

พากลับบ้านโดยตรง？

คิดจะจับเธอกลับบ้านตระกูลเย่เหรอ？

ไม่สนใจว่าเธอจะยินยอมหรือเปล่า？

เด็กน้อยถังจื่อซีขมวดคิ้วยุ่ง ตรงหน้าคือคุณปู่คุณย่าของคุณพ่อ คือญาติของเธอ แต่เธอไม่รู้สึกถึงไออุ่นแห่งรักจากพวกท่านเลย

เธอรู้สึกได้แต่การวางอุบาย

พวกท่านเริ่มวางอุบายตั้งแต่ย่างกรายเข้ามา แถมยังไม่คิดปกปิดตรงหน้าเธอเลย

พวกท่านวางแผนกับตระกูลถัง คุณแม่ เธอ และคุณพ่อ

เด็กน้อยถังจื่อซีไม่เข้าใจว่าทำไมถึงมีคนประเภทนี้ด้วย？

อันนี้คือคนในครอบครัวหรือ？

ทันใดนั้นเด็กน้อยถังจื่อซีรู้สึกสงสารคุณพ่อจับใจ วันหลังเธอต้องดีกับคุณพ่อมากๆแล้ว

“พวกท่านปรึกษากันเสร็จหรือยัง？”ดวงตาสว่างเจิดจ้าของเจ้าหญิงน้อยถังจื่อซีมองพวกท่านอย่างใสซื่อไร้เดียงสา

“ใช่แล้วหนูชื่ออะไรเอ่ย”รอยยิ้มบนใบหน้าคุณย่าเย่เบ่งบาน เป็นรอยยิ้มที่ดูแล้วมีเมตตามากมาย

“หนูชื่อจื่อซี”เจ้าหญิงน้อยถังจื่อซีครุ่นคิดหนึ่งวินาที เพราะเมื่อสักครู่พวกท่านปรึกษากันเรื่องตระกูลถัง ถังจื่อซีจึงไม่ได้แจ้งแซ่ไป

“จื่อซี ฉันพาหนูออกไปเล่น พาหนูไปกินของอร่อยๆดีไหมจ๊ะ？”คุณย่าเย่อยากเอาตัวถังจื่อซีไว้ก่อน รอให้ผลตรวจดีเอ็นเอออกมาแล้วค่อยว่ากันทีหลัง

ถังจื่อซีมองท่าน ดวงตาพลันกะพริบปริบๆ เธอรู้สึกว่าท่านเหมือนคุณยายหมาป่า

“หนูจะรอคุณพ่อค่ะ”เด็กน้อยถังจื่อซีหลอกง่ายซะที่ไหน：“หนูโทรหาคุณพ่อก่อนนะ”

เวลาที่เด็กน้อยถังจื่อซีกำลังพูดก็ยกหูโทรศัพท์ขึ้นมา ซึ่งดูคล้ายกับว่ากดเบอร์ไปมั่ว ตอนที่พวกท่านคิดจะขัดขวางก็ไม่ทันเสียแล้ว

“ฮัลโหล”ฝ่ายเย่ซือเฉินรับสายรวดเร็วทันใจมาก

“คุณพ่อค่ะ หนูคือจื่อซีค่ะ”ถังจื่อซีไม่ได้ถือโทรศัพท์คุย แต่เปิดลำโพงแทน

ใช่แล้ว เธอจงใจทำนั่นเอง พวกท่านคิดจะรังแกคุณแม่เธอ เธอจะปล่อยให้รังแกตามใจชอบได้ยังไง

คุณปู่เย่กับคุณย่าเย่ได้ยินเสียงเย่ซือเฉินพลันปิดปากเงียบด้วยจิตใต้สำนึก

“จื่อซี ทำไมหนูอยู่ในบริษัทล่ะครับ？”เย่ซือเฉินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เมื่อกี้เขารับสายเข้าจากเบอร์ในห้องทำงานของตน

“คุณพ่อจะแต่งงานกับคุณแม่เมื่อไหร่คะ？”ถังจื่อซีไม่ได้ตอบ แต่เป็นการเปลี่ยนหัวข้อการสนทนากะทันหัน ถังจื่อซีถามอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่ได้เหลียวมองคุณปู่เย่กับคุณย่าเย่เลย

ถังจื่อซียังคงรู้สึกตื่นเต้นกังวลในใจ ถ้าเกิดคำตอบของคุณพ่อไม่ตรงกับที่เธอคิดแล้วจะทำยังไงดี？