บทที่ 1415 หลงจินยืนยันจะทำต่อไป

ทันทีที่หยางเฉินเปิดปาก เขาก็ดึงดูดความสนใจของทุกคนในทันที

“คุณบอกว่ามันเป็นไปไม่ได้ก็ไม่ได้งั้นเหรอ?”

คนเมื่อกี้ที่พูดคือผู้นำของตระกูลเศรษฐี ขมวดคิ้วและกล่าว

หลงจิ้นยกคิ้ว มองชายชราอย่างไม่พอใจและตะโกนว่า "ฟางหรู อย่าไร้มารายาทกับคุณหยาง!"

“หลงหวง ผมไม่ได้ไม่เคารพเขา แต่คำพูดของเขาเด็ดขาดเกินไปไหม? เพราะสุดท้ายแล้ว ราชวงศ์เย่เป็นหนึ่งในสี่ราชวงศ์ในจิ่วโจว และตอนนี้แดนบูโดของกษัตริย์เย่ก็ได้ทะลุแดนเหนือมนุษย์แล้ว รวมถึงอดีตฝ่าบาทอีกคนที่ 50 ปี ที่แล้วก็ได้บุกเข้าไปในแดนเหนือมนุษย์แล้ว "

“ขอพูดคำที่ท่านหลงหวงไม่ชอบฟัง ถ้าราชวงศ์ไม่มีผู้พิทักษย์ ด้วยความแข็งแกร่งของราชวงศ์เย่ในปัจจุบัน อยากปราบปรามสามราชวงศ์ที่เหลือนั้นมันเป็นไปไม่ได้”

ฟางหรูไม่ไว้หน้าหลงจิ้นเลย และในคำพูดของเขานั้น ยังมีการดูถูกราชวงศ์หลงอยู่บ้าง

สิ่งนี้ทำให้สีหน้าของสมาชิกของราชวงศ์หลงเปลี่ยนไปอย่างมาก และสีหน้าของหลงจิ้นก็น่าเกลียดมากในทันใด

แน่นอน เขาเข้าใจว่าสิ่งที่ฟางหรูพูดนั้นไม่ใช่ไม่มีเหตุผล เพราะราชวงศ์เย่ในตอนนี้ มีผู้แข็งแกร่งแดนเหนือมนุษย์สองคนแล้ว แต่อีกสามราชวงศ์ ไม่มีผู้แข็งแกร่งสักคนที่ก้าวข้าวสู่แดนเหนือมนุษย์

ในโลกบูโด มีคำกล่าวที่ว่า ภายใต้แดนเหนือมนุษย์ ทุกคนเป็นแค่มด สามารถเห็นได้ว่า ช่องว่างระหว่างผู้แข็งแกร่งแดนเหนือมนุษย์และแดนเทพนั้นใหญ่เพียงใด

เพียงแต่ว่า คำพูดของฟางหรูในครั้งนี้ มันทำให้หลงจิ้นเสียหน้ามาก

หยางเฉินไม่ได้พูด เขาเพียงเหลือบมองฟางหรูอย่างเฉยเมย เขาจะโกรธเพียงเพราะอีกฝ่ายพูดความจริงงั้นเหรอ คงไม่ใช่หรอกใช่ไหม?

ชั่วขณะหนึ่ง ในห้องขนาดใหญ่มีความเงียบงัน และทุกคนก็มองไปที่ฟางหรู

“หลงหวง ผมยังคงคิดว่า การที่ราชวงศ์เย่ได้เชิญตระกูลที่ร่ำรวยมาร่วมงานนั้น ไม่ใช่เพราะตี้ชุน ผมยอมเชื่อว่าราชวงศ์เย่ต้องการใช้โอกาสนี้เพื่อแสดงกำลังของราชวงศ์เย่ เพื่อกดขี่ตระกูลชั้นนำต่างๆ"

“สำหรับสถานที่จัดงานเลี้ยงวันเกิดของราชวงศ์เย่เป็นเยี่ยนตู มันอาจจะเป็นการหลีกเลี่ยงความเข้าใจผิด อย่างไรก็ตาม ในราชวงศ์เย่มีผู้แข็งแกร่งแดนเหนือมนุษย์สองคน หากงานเลี้ยงวันเกิดถูกกำหนดไว้ที่เมืองราชวงศ์เย่ กลัวว่าพวกตระกูลชั้นนำจะไม่กล้าไป”

"ดังนั้น ในเยี่ยนตูที่เป็นพื้นที่ส่วนกลางเท่านั้นจึงเป็นสถานที่ที่เหมาะสมที่สุด"

“ผมคิดว่า ตอนนี้เราควรมุ่งเน้นไปที่วิธีจัดการและรับมือกับการปราบปรามเมืองราชวงศ์หลงของราชวงศ์เย่มากกว่า แต่ไม่ใช่เรื่องที่ราชวงศ์เย่ต้องการยึดครองตี้ชุนหรือไม่”

ฟางหรูกล่าวต่อ

เขาดูไม่แข็งกร้าวจนดูเย่อหยิ่ง และไม่ถ่อมตัวจนดูต่ำต้อย ในสิ่งที่เขาพูด ไม่มีข้อบกพร่องใดๆหลินฮุยพยักหน้าเล็กน้อยและพูดว่า "ผู้นำฟางพูดถูก ราชวงศ์เย่น่าจะต้องการแสดงความแข็งแกร่งของตระกูลตนเอง และในเวลาเดียวกันเพื่อยับยั้งและปราบตระกูลชั้นนำจากทุกทิศทุกทาง เพื่อเผยให้เห็นถึงสถานะของราชวงศ์เย่”

หลงจิ้นก็มองไปที่ชายชราอีกคนและถามว่า “เจียงเหวินซานท่านคิดว่าอย่างไร?”

เจียงเหวินซานผู้นำตระกูลเจียง หนึ่งในสี่ตระกูลหลักในเมืองราชวงศ์หลง

เจียงเหวินซานเหลือบมองหลงจิ้นแล้วพูดว่า "หลงหวง ผมเห็นด้วยกับสิ่งที่ผู้นำฟางกล่าว"

เพียงคำเดียว มันแสดงให้เห็นทัศนคติของเขา

สีหน้าของหลงจิ้นดูน่าเกลียดเล็กน้อย แต่เขาไม่ได้โกรธ และดวงตาของเขาหันไปทางคนสุดท้าย อวี๋สุ่ยผู้นำตระกูลอวี๋หนึ่งในสี่ตระกูลหลักในเมืองราชวงศ์หลง

เมื่อเห็นหลงจิ้นมองมาที่เขา อวี๋สุ่ยยิ้มก่อนที่หลงจิ้นจะพูด เขาก็พูดว่า "ผมคิดว่า ตอนนี้ไม่จำเป็นต้องไปสนใจเกี่ยวกับจุดประสงค์ที่แท้จริงของราชวงศ์หลงในตอนนี้"

“ไม่ว่าราชวงศ์หลงจะมุ่งเป้ามาที่ตี้ชุน หรือเพื่อแสดงความแข็งแกร่งของราชวงศ์เย่ต่อตระกูลชั้นำต่างๆ เราก็ต้องเผชิญกับความแข็งแกร่งของราชวงศ์เย่”

“ดังนั้น จริงๆแล้วมีเพียงหัวข้อเดียวที่เราต้องคุยกัน และนั่นคือเมืองราชวงศ์หลงของเรา ควรมีท่าทีต่อราชวงศ์เย่อย่างไร?ควรแสดงความเป็นมิตรกับราชวงศ์เย่?หรืออยู่ห่างๆจากราชวงศ์เย่?”

ทุกคนตกตะลึงและต่างก็พยักหน้า