บทที่ 418 ฉันจะแต่งงานกับคุณคนเดียว

ทุกคนมองไปทางเย่เสี่ยวเตี๋ยอย่างเห็นอกเห็นใจ และเย่เสี่ยวเตี๋ย กลับนิ่งไปเลย ตัวสั่นอย่างรุนแรง กลัวอย่างสุดขีด

"อย่า…...อย่าเข้ามา คุณอย่าพาฉันไป ฉันมีเงิน ขอแค่คุณยอมปล่อยฉันไป ฉันสามารถให้ตระกูลของฉัน จ่ายเงินให้คุณเป็นจำนวนมาก ขอร้องล่ะ อย่าพาฉันไป!"

เมื่อเห็นชายร่างกำยำเดินเข้ามาทีละก้าว เย่เสี่ยวเตี๋ยก็เหมือนกับนกที่หวาดกลัว ปวกเปียกไปทั้งตัว ดิ้นรนถอยอย่างอ่อนแรง

แต่ว่า ในเวลานี้ เธอไม่มีเรี่ยวแรงใดๆ ในร่างกาย แม้กำลังจะถอย ก็แค่ขยับอยู่กับที่เล็กน้อย

"ฮ่าฮ่า ท่าทางกลัวของเธอช่างงดงามเหลือเกิน ฉันจะพาเธอกลับไป เป็นผู้หญิงของฉัน!"

หัวหน้าโจรสลัด ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความชั่วร้าย และเขารู้สึกตื่นเต้นมากยิ่งขึ้นเมื่อเห็นท่าทางกลัวของเย่เสี่ยวเตี๋ย

ในขณะที่กลัว เย่เสี่ยวเตี๋ยก็ถูกหัวหน้าโจรสลัดแบกขึ้นไหล่ของเขาโดยตรง และพาออกไปด้วยเสียงหัวเราะ

เธอไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะพาเธอไปไหน รู้เพียงว่าเธอถูกพาตัวไปในเรือลำเล็ก และความกลัวในใจของเธอ ทำให้เธอแทบจะเป็นลม

"สาวสวย ฉันจะมาแล้ว!"

ทันทีที่เธอไปถึงฐานทัพโจรสลัด หัวหน้าโจรสลัดก็โยนเธอลงพื้นต่อหน้าสาธารณะ กำลังจะฉีกเสื้อผ้าของเธอ และทำให้อับอายต่อสาธารณะ

เธอดิ้นรนอย่างแรง น้ำตาอาบหน้าไปตั้งนานแล้ว

โจรสลัดผิวปากเสียงดัง และมีเสียงดังอยู่รอบตัว

มีคนความอับอายขายหน้ามากขนาดนี้ เย่เสี่ยวเตี๋ยรู้สึกแทบอยากจะตาย

"พวกแก มันเลวจริงๆ!"

ทันใดนั้นเอง จู่ๆก็มีเสียงที่เต็มไปด้วยความเย็นชาดังขึ้นมา

"ใคร?"

หัวหน้าโจรสลัดที่กำลังจะทำเรื่องน่าอายกับเย่เสี่ยวเตี๋ย ตกใจทันที และยืนขึ้นมองไปรอบ ๆ เพื่อหาเจ้าของเสียง

โจรสลัดคนอื่นๆ ก็ยกปืนขึ้นทีละคน มองหาที่มาของเสียง แต่ไม่มีคนแปลกหน้าอยู่รอบๆ ตัวเลย นอกจากคนของพวกเขา

เย่เสี่ยวเตี๋ยที่กำลังกัดลิ้นอยู่ แล้วเตรียมจะฆ่าตัวตาย ทันใดนั้นเธอก็เบิกตากว้าง ในดวงตาที่สวยงามเต็มไปด้วยความคาดหวัง

เสียงนี้เป็นภาษาจิ่วโจวที่เธอคุ้นเคยที่สุด!

เย่เสี่ยวเตี๋ยที่นอนอยู่บนพื้น เห็นด้วยตาตัวเอง ร่างชายหนุ่ม กำลังกระโดดลงมาจากต้นไม้สูงตระหง่านที่ข้างๆ

ความสูงมากกว่าสิบเมตร เขาลงพื้น แทบจะทันที

"ตุบ!"

ชายคนนั้นลงมายืนอยู่ข้างๆเย่เสี่ยวเตี๋ย

เย่เสี่ยวเตี๋ยเห็นแค่ว่า เข่าของชายคนนั้นงอเพียงเล็กน้อยเท่านั้น และเธอก็ตกใจ ที่อีกฝ่ายกระโดดจากความสูงมากกว่าสิบเมตรโดยไม่มีอันตรายใดๆเลย

และชายผู้นี้ที่มีใบหน้าทางตะวันออก ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากผู้พิทักษ์ของชายแดนเหนือในตอนนั้น หยางเฉิน!

โจรสลัดที่มีใบหน้าแบบตะวันตกเหล่านั้น ก็ตกตะลึงทันที มองไปยังหยางเฉินด้วยท่าทางทื่อๆ ถึงกับลืมยกปืนขึ้น

"ไอ้บ้า แกเป็นใคร?"

หัวหน้าโจรสลัดได้สติขึ้นมาก่อน และเล็งปากกระบอกปืนAK ไปที่หัวของหยางเฉิน แทบจะทันที

ในเวลาเดียวกัน โจรสลัดอีกหลายสิบคนก็ยกปืนขึ้นเช่นกัน

ปืน10กว่ากระบอก เล็งไปที่หยางเฉินคนเดียว

ไม่มีใครสงสัยเลยว่า เมื่อเหล่าโจรสลัดยิงไป ชายหนุ่มผิวเหลืองจะถูกยิงจนพรุนทันทีอย่างแน่นอน

แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนแปลกใจคือ ชายที่มามือเปล่า สีหน้าไม่มีความกลัวเลยแม้แต่น้อย แค่หรี่ตามองหัวหน้าโจรสลัดด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม

"สำหรับฉัน ของพวกนี้ เป็นเพียงเศษเหล็กที่พังครืน"

"ถ้าไม่อยากตายอย่างอนาถเกินไป แนะนำให้พวกแกจบตัวเองซะ"

หยางเฉินพูดหน้านิ่ง พูดภาษาท้องถิ่นชัดเจน

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ……"

"เขาพูดว่าอะไรนะ? AK ของพวกเราเป็นเศษเหล็กที่พังครืน?"

"เขาจะให้เราฆ่าตัวตายอีกด้วย?"

พวกโจรสลัดหัวเราะคิกคัก สายตาของทุกคนเย้ยหยันและดูถูก

หยาง เฉินกระโดดลงจากต้นไม้ที่สูงเกิน 10 เมตร แม้ว่าพวกเขาจะตกใจ แต่พวกเขาไม่เชื่ออย่างเด็ดขาด ว่าหยางเฉินจะสามารถอยู่รอดได้จาก AK มากมายขนาดนี้