บทที่635 Final Name (6)

Chapter 635 Final Name (6)

…ไกลจากสนามรบ ผมกำลังสำรวจบาอัลอย่างถี่ถ้วน เขาอาจไม่ทราบว่าผมอยู่ที่นี่เพราะผมได้ปกปิดส่วนหนึ่งของปราการไว้ด้วยสติกมาของผมเอง

“พิ้ว….”

กำแพงสูงประมาณ 30 เมตรได้กลายเป็นของผมและพื้นที่นี้ปลอดจากอิทธิพลของบาอัล แม้แต่บาอัลในร่างที่แท้จริงของเขาก็ไม่สามารถตรวจพบผมได้ตราบใดที่ผมยังอยู่ที่นี่

ก่อนอื่นผมเปลี่ยน Desert Eagle ไปเป็นโหมดสไนเปอร์ Clunk— Kiik— Kiik— เสียงที่คุ้นเคยของเครื่องจักรดังขึ้น ปืนรวมกับอีเธอร์และกลายเป็นปืนที่ใหญ่กว่าร่างกายมนุษย์ จากนั้นผมก็เลือกตำแหน่งที่เหมาะเจาะและโหลดกระสุนมิสเทลทีนเข้าไปในปืน….

—แตะ

ตอนนั้นมีบางอย่างแตะเข้าที่ไหล่ของผม แม้แต่เอเธอร์ก็ล้มเหลวในการตรวจสอบการปรากฏตัวขึ้นอย่างลึกลับนี้ ผมรู้สึกว่าเลือดในร่างกายกำลังเดือดพล่านและเส้นผมของตัวเองก็ลุกขึ้นตั้งแต่โคนจรดปลายจนสัมผัสได้ แต่ผมไม่มีเวลาให้ตกใจ ผมต้องโต้กลับเพื่อจู่โจมอย่างรวดเร็ว ผมครอบคลุมตัวเองด้วยอีเธอร์ และมองหันกลับไป … !

“ฮึ. นายจับฉันได้จริงๆนั่นแหละ”

…คนที่อยู่ข้างหลังของผมคือบอส ผมเห็นปลายริมฝีปากของเธอสั่นไหว เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังสนุกกับปฏิกิริยาของผม ผมมองเธออย่างไม่พอใจ แต่บอสก็ทำเพียงแค่ยักไหล่

“ฉันไม่ได้ทำอะไร นายเข้าใจผิดเอง”

“เอาเถอะ คุณมาที่นี่ได้ไงครับ?”

สปาร์ตันเดินออกมาจากข้างหลังบอสอย่างช้า ๆ บอสไม่ใช่คนเดียวที่เขาพามาที่นี่

“ เราอยู่ที่ไหนกันล่ะเนี่ย ฮาจิน ~?”

เจน, จินโยฮาน และฮิราโนะ อาราชิ ก็อยู่ที่นี่ด้วยเช่นกัน เจนกำลังอุ้มผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูเหมือนว่าจะหมดสติไว้ในอ้อมแขนของเธอ แม้ว่าผมที่ยุ่งเหยิงของเธอจะปิดหน้าส่วนใหญ่เอาไว้ แต่ผมก็สามารถบอกได้เลยว่าผู้หญิงคนนี้คือ ยูยอนฮา

“ สมาชิกคณะคมีเลียน ทุกคนติดอยู่ในปราการนี้ไหม?”

“ไม่ แค่ฉัน บอส จินโยฮานและอาราชิ คนอื่นอยู่ข้างนอก”

“ อืม…และเธอเหรอ?”

“ โอ้ เธอ ~?”

ผมชี้ไปที่ยูยอนฮา และเจนยกยูยอนฮาขึ้นเหนือหัวของเธอด้วยรอยยิ้มขี้เล่น

“ เธอเป็นลมไปอย่างที่นายเห็น ฉันอาจจะเล่นมากไปหน่อย ~ เอาเถอะ ฮาจิน นายควรตรวจสอบ สมาร์ทวอช ของตัวเองนะ! ผู้หญิงคนนี้ส่งข้อความยาวมากๆๆถึงนายล่ะ ~”

“… ข้อความ?”

“ช่ายย~ มันยาวมาก ~”

ผมหยิบสมาร์ตวอทช์ออกมาดูตามที่เจนแนะนำ แน่นอนผมได้รับข้อความจากยูยอนฮามาจริงๆ พอลองแสกนคร่าว ๆ มันก็ดูเหมือนจะเป็นนวนิยายซะมากกว่า ผมเปิดข้อความและพยายามอ่าน

แตะ แตะ –

ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าของบางอย่างดังขึ้น ผมและบอสผู้ที่กำลังสมาร์ทวอช ของผมอยู่เงยหน้าพร้อมกันทันที เราทุกคนหันมองไปในทิศทางเดียวกันตอนนี้และในทันใดความเงียบอันเย็นยะเยือกก็เกิดขึ้น

“…บาย์ออล”

เสียแผ่วเบาเรียกว่าชื่อของบอสดังขึ้นผ่านความเงียบสงัดอียอนจุนอยู่ตรงนั้น

**

[เกาหลี – เกซัม]

บาอัลยึดเขตแดนของเกาหลีไว้ในปราการของเขา แต่ตอนนี้ชอคจุนกยองอยู่ไกลจากชายแดนเขาเฝ้าสังเกตเมืองที่ชื่อชื่อ ‘เกซัม’ ซึ่งปัจจุบันถูกปีศาจทำลายไปแล้วเมืองนี้เคยเป็นหัวใจของโครยอ

“หึ”

ชอคจุนกยองรมีความรู้สึกแปลก ๆ ในท้องของเขา ราวกับว่ามีก้อนของร้อนจำนวนมากถูกโยนเข้าไปในนั้น เขาไม่ได้แคร์อะไรมากนักเกี่ยวกับผู้คนในยุคปัจจุบัน แต่ก็รู้สึกแปลก ๆ ที่ได้เห็นภาพของปีศาจร้ายทำลายบ้านเกิดของเขา

Chweeek— Chweeek— Chweeek—

ถัดจากเขา เสียงธนูที่ถูกดึงออกมาดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ชอคจุนกยองเหลือบมองไปด้านข้าง จินเซยอนยิงธนูออกไปหลายสิบดอกต่อวินาทีเพื่อโจมตีปีศาจ

“…”

ตรงกันข้าม ชอคจุนกยองกลับทำเพียงแค่ยืนกอดอกแน่นและไม่ได้ขยับตัวออกมาแม้แต่นิ้วเดียว เขายังคงเรียงลำดับตามความรู้สึกของเขาอยู่เขาเคยได้ยินว่าบาอัลอยู่ทางตอนเหนือของเกาหลี การต่อสู้กับบาอัล แค่ได้ฟังก็ดูเหมือนจะมีเรื่องสนุกกว่าอะไรทั้งนั้นแต่ชอคจุนกยองมาที่นี่ทันทีที่เขาพบว่าเกซัมถูกโจมตี ขาของเขาขยับไปเองได้ที่สมองยังไม่ทันได้สั่งการชอคจุนกยองไม่เข้าใจว่าทำไมเหมือนกัน

“ คุณจะยืนอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม?”

จินเซยอนถามออกมาในที่สุดเมื่อชอคจุนกยองปฏิเสธที่จะตอบ เธอจึงตะโกนออกมาเสียงดัง

“ หยุดดูและช่วยกันสักที!”

ชอคจุนกยองมองไปที่จินเซยอนด้วยสายตาเย็นชา คนไหนก็ตามที่ได้จ้องมองก็ต่างหลบสายตานั้น แต่จินเซยอนไม่ได้หันหน้าหนี

ชอคจุนกยองถามขึ้นอย่างสงบ “ มีประมาณ 100,000 คนใช่มั้ย”

จินเซยอนตอบอย่างห้วน ก้มมองดูสมาร์ทวอชของเธอ “100,000? คุณหวังไว้แบบนั้น การประมาณอย่างเป็นทางการคือ 500,000 “

“อ่า? ถ้าอย่างนั้นฉันเดาว่า…เราสามารถใช้หล่อนได้”

“ ใช้ใคร?”

“เธอจะได้เห็นเอง ฉันไม่จำเป็นต้องออกไปข้างนอกเลยสักนิด”

ชอคจุนกยองหัวเราะเบา ๆ จากนั้นเขาก็เริ่มพูดพึมพำกับตัวเอง