ตอนที่ 12

ปลดล็อคตอนฟรีทุกๆ 2 วัน

ชี้แจงนิดหน่อย ทำไมถึงไม่เรียกพระเอกว่า ผู้อาวุโส แต่กลับเรียกว่าผู้เชี่ยวชาญหรือปรมาจารย์ เพราะอังกฤษใช้คำว่า Young Master น่ะครับ ถ้าจะใช้คำว่า ปรมาจารย์ ก็ไม่เหมาะกับตำแหน่งหรือลักษณะของพระเอก บางครั้งอาจใช้คำว่า อาวุโส เพราะ แปลตามที่ตัวละครเรียก

———————————————————-

ทันทีที่นกฟีนิกซ์เพลิงปรากฏขึ้นอุณหภูมิของทั้งภูเขาก็สูงขึ้นอย่างกะทันหัน ท้องฟ้าเต็มไปด้วยเปลวไฟสีชาด พื้นที่โดยรอบดูเหมือนจะแคบลงและทุกคนเหมือนไม่สามารถขยับได้ “ห๊ะ! ตายซะ ปีศาจดาบเปล่งเสียงคำรามพัลงฉีปีศาจพลุ่งพล่านออกมาเมื่อเทียบกับฟีนิกซ์มันเหมือนกับแสงเทียนและดวงจันทร์ที่สว่างไสว ฟีนิกซ์กางปีกออกมาโดยไม่ได้มองไปที่ปีศาจดาบหางของมันกวาดปลี่ยนพื้นที่โดยรอบให้กลายเป็นทะเลเพลิง เปลวไฟมหึมาราวกับมังกรปกคลุมไปทั่วตัวปีศาจดาบและสลายไปในชั่วพริบตา “ อั๊กกกกก !” ดาบปีศาจตกลงลงมาจากท้องฟ้า แต่มันก็ไม่มีใครมารับเพราะเจ้าของมันได้กลายเป็นผงธุลีไปแล้ว ฟีนิกซ์กลับไปที่จี้หยกทุกอย่างกลับมาสงบมันดูเหมือนเมื่อกี้นี้จะเป็นแค่ความฝัน “ฟ่อ” ไป๋หวู่เฉินและอีกสองคนได้แต่ตกตะลึงเหงื่อบนใบหน้าของพวกเขาร่วงหล่นราวกับน้ำตกอยู่ตลอดเวลาและความกลัวได้สะท้อนในดวงตาของทั้งสาม “ปีศาจดาบ… ตายแล้วเหรอ” หญิงชาววังเลียริมฝีปากที่แตกและพึมพำเบาๆ ใครจะคิดว่าปีศาจดาบที่เข่นฆ่าผู้คนนับหมื่นจะตายแบบนี้และตายในป่าภูเขาที่ไม่ค่อยมีใครรู้จักนี้อย่างเงียบ ๆ และไม่เหลือแม้แต่กระดูกสักชิ้น “ปรมาจารย์ไร้พ่าย!” ไป๋หวู่เฉินกระแทกชิวซุยเสียงของเขาสั่นเทา “ซวงเอ๋อเจ้าพูดถูกมันเป็นโอกาสที่ดีของเราที่จะได้พบกับผู้เชี่ยวชาญเช่นนี้น่าเสียดายที่ภาพของผู้อาวุโสที่ส่งให้เจ้าถูกทำลาย ข้าไม่รู้ว่ามันจะทำให้ผู้เชี่ยวชาญไม่พอใจหรือไม่” ไป๋หวู่เฉินกังวลอย่างทาก เมื่อผู้เชี่ยวชาญคนนี้โกรธเขาก็แค่เป่าลมหายใจและนิกายหมื่นดาบอมตะทั้งหมดก็จะหายไป ไป๋ ลั่วซวงหายจากอาการตกใจเช่นกัน เธอไม่สามารถจินตนาการถึงการมีอยู่ของบุคคลที่มีอำนาจเช่นนี้ในโลก นั่นคือปีศาจดาบที่น่าเกรงขาม เขาไม่ได้แม่แต่จะเห็นหน้าของท่านปรมาจารย์เลย เขาถูกฆ่าด้วยจี้หยก มันช่างน่ากลัว“ท่านพ่อข้าไม่คิดอย่างนั้นม้วนภาพนี้ เป็นเพียงภาพร่างของผู้เชี่ยวชาญและเขามอบให้พวกเราอย่างส่งๆ” ไป๋ ลั่วซวงกล่าว“ภาพร่าง?” ไป๋หวู่เฉินผงะไปครู่หนึ่งแล้วยิ้มอย่างขมขื่น: “ใช่ม้วนภาพแบบนั้นเป็นสมบัติที่ไม่มีใครเทียบได้สำหรับเรา แต่สำหรับผู้เชี่ยวชาญเช่นนี้คืออะไรข้าเดาว่ามันเป็นแค่รอยตสัดพู่กันเท่านั้น”ไม่ว่าจะเป็นหญิงชาววังหรือไป๋หวูเฉินความกลัวในใจของผู้เชี่ยวชาญผู้นี้ยังคงมีอยู่อย่างไร้จุดจบนี่ไม่ใช่เทพหรือการกลับชาติมาเกิดเราต้องไม่ทำให้เขาขุ่นเคืองเราต้องพยายามให้เขาพอใจไป๋ ลั่วซวงคุกเข่ากับพื้นและมองไปที่ดาบปีศาจที่ตกลงมาอย่างอยากรู้อยากเห็น“ ซวงเอ๋ออย่าแตะดาบนั่น!” ไป๋หวู่เฉินรีบตำหนิ“ ดาบปีศาจที่ตกลงมานั้นเป็นดาบปีศาจแม้ว่ามันจะสามารถปรับปรุงความแข็งแกร่งของผู้ใช้ดาบได้อย่างรวดเร็ว แต่มันจะทำให้ผู้ใช้ดาบคลั่งและกลายเป็นปีศาจที่เรู้เพียงแค่วิธีฆ่าเท่านั้น!”ไป๋ลั่วซวงนึกถึงความบ้าคลั่งของปีศาจดาบและรีบถอนมือออกหญิงสาวในชุดวังยังกล่าวอีกว่า: “:ซวงเอ๋อร์ ปีศาจดาบถูกฆ่าโดยท่านอาวุโสที่นี่ดาบเล่มนี้เป็นของของเขาเราต้องไม่ทำกริยาหยาบคาย”ไป๋หวู่เฉินเห็นด้วย“ ใช่แล้ว!”“ แล้วปรมาจารย์หลี่จะได้รับผลกระทบจากดาบเล่มนี้ไหม?” ไป๋ ลั่วซวงถามอย่างเป็นห่วง“ฮ่า ๆ ๆ ท่านอาวุโส ท่านเป็นใครเป็นไปได้อย่างไรที่ดาบปีศาจจะส่งผลกระทบต่อเขา?” ไป๋หวู่เฉินหัวเราะ“ เมื่อท่านอาวุโสคนนี้มาถึงเราต้องขอบคุณมาก”นางในวังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและกระซิบ:“ ท่านพี่ข้าเกรงว่าพวกเราจะทำให้ผู้อาวุโสขุ่นเคือง การอยู่ที่นี่ไม่นับเป็นการดีเป็นการดีที่จะกลับไปและพร้อมที่จะขอบคุณก่อนที่จะมา ““คำพูดของน้องหญิงมีเหตุผล” ไป๋ หวู่เฉินพยักหน้าซ้ำ ๆหัวใจของพวกเขาเต็มไปด้วยความเคารพและหวาดกลัวต่อผู้คนที่นี่และพวกเขาไม่สามารถทำอะไรที่อาจทำให้ผู้เชี่ยวชาญขุ่นเคืองใจได้ การมาเยือในวันนี้ไม่ใช่เวลาที่ดีแน่นอนพวกเขาทั้งสามไม่กล้าที่จะอยู่เป็นเวลานานและทันทีที่ ยูเจียน ของพวกเขาบินหนีหลังจากนั้นไม่นาน หลี่ เหนียนฟ่าน และ ต้าเฮย ก็เดินออกจากป่าอย่างช้าๆ หลี่เหนียนฟานถือกระต่ายไว้ในมือโดยมีฟืนอยู่ข้างหลังและต้าเฮยมีกวางในปาก คนหนึ่งคนและหมาหนึ่งตัว พวกเขากำลังกลับบ้าน“อะไร?หลี่เหนียนฟานผงะเมื่อเห็นดาบสีดำนอนอยู่หน้าบ้านของเขาทำไมถึงมีคนทิ้งดาบสีดำไว้ที่นี่?มีใครมาที่นี่ไหมw?หลี่ เหนียนฟ่าน หยิบมันขึ้นมาและวางไว้ในมือเพื่อดูใกล้ ๆดาบสีดำมีสีเข้มทั้งเล่มและรูปร่างของมันก็ดูทันสมัยและมีบรรยากาศแปลกตา