บทที่ 101 นายจำฉันได้ไหม

ไทร์ ซัมเมอร์ สามีของวินนี่เฟรดเหรอ? เขาเข้ามาได้ยังไง? นี่เป็นคฤหาสน์ส่วนตัวที่คริสได้ทำการลงทุนซื้อเพื่อจัดงานสังสรรค์และกิจกรรมต่าง ๆ คฤหาสน์หลังนี้ลึกลับมากจนแม้แต่พ่อของเขาก็ไม่รู้ว่าเขาซื้อมันมา

ไม่เพียงแต่เป็นความลับเท่านั้น แต่ยังมีบอร์ดี้การ์ดที่ได้รับการว่าจ้างมาเป็นพิเศษนอกคฤหาสน์อีกด้วย โดยหากไม่ได้รับอนุญาตจากคริส ก็จะไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้าไป ถึงกระนั้น ไทร์ได้ปรากฏตัวขึ้นจากที่ไหนสักแห่งราวกับผี

“ไทร์ นาย… นายมาที่นี่ทำไม?” วินนี่เฟรดจ้องมองไทร์อย่างงุนงงเช่นกัน เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่พลุ่งพล่านในหัวใจของเธอ และเธอก็รู้สึกเหมือนจะเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของไทร์

“ฉันมาเพื่อพาเธอกลับบ้าน” ไทร์ยิ้มให้วินนี่เฟรดขณะที่เขาเดินไปจับมือเธอ

อันที่จริง ไทร์อยู่ที่นี่ตลอดเวลา เขาไม่ได้แสดงตัวออกมาเพราะเขาต้องการเห็นวินนี่เฟรดในความมืด ครั้งนี้ วินนี่เฟรดไม่ได้ทำให้ไทร์ผิดหวังอย่างแน่นอน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาได้ยิน วินนี่เฟรดเตือนทีน่า โดยบอกว่า ไทร์ ซัมเมอร์ เป็นสามีของเธอและไม่มีใครมาเปรียบเทียบกับเขาได้ ริมฝีปากของเขาโค้งเป็นรอยยิ้มที่พึงพอใจ

เมื่อไทร์จับมือวินนี่เฟรดไว้ วินนี่เฟรดก็ยอมให้เขาจับ ภายใต้สายตาของกลุ่มคนมากมาย ทั้งคู่ก็เดินจากไป

“วินนี่เฟรด เธอจะไม่พิจารณาเรื่องนี้จริง ๆ เหรอ?” คริสวิ่งตามพวกเขาไป เขาไม่สามารถยอมรับการปฏิเสธของวินนี่เฟรดได้เช่นกัน ไม่ใช่เพราะเขารักเธอมากขนาดนั้น แต่เพราะไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนปฏิเสธเขา อย่าง คริส ฮิลล์ ได้เลย

“ฉันเตือนนายอีกครั้งนะ อย่าพยายามทำร้ายภรรยาของฉัน ไม่เช่นนั้น ฉันจะทำให้ชีวิตของนายกลายเป็นนรก!”

ขณะที่ไทร์พูดเช่นนี้ ร่างกายของเขาก็ปลดปล่อยรังสีสังหารออกมาในทันที มันเป็นรังสีที่เคยทำให้เหล่ายักษ์ใหญ่จากต่างแดนต้องพรั่นพรึงมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ดังนั้น คริส ฮิลล์ จึงกลายเป็นน้ำแข็งทันที

มันน่ากลัว ตั้งแต่ยังเด็ก คริสไม่เคยพบผู้ชายที่น่ากลัวขนาดนี้มาก่อน

ข้าง ๆ เขา เสียงของทีน่าดังขึ้นอีกครั้ง “แกมันโง่ที่หยิ่งผยอง แกกล้าดียังไงมาข่มขู่นายน้อยฮิลล์? บอร์ดี้การ์ด! บอร์ดี้การ์ดหายหัวไปไหนกันหมด? เข้ามาเดี๋ยวนี้!”

ทว่า ไม่มีบอร์ดี้การ์ดคนไหนที่มาเตรียมพร้อมเพื่อปรากฏตัวในทันที นั่นก็เพราะว่าภายนอกคฤหาสน์พวกเขาถูกกวาดล้างด้วยน้ำมือใครบ้างคนไปแล้ว

ขณะที่นั่งในรถเบนซ์ บรรยากาศนั้นอึมครึม

“ไทร์ ฉันขอโทษ!” ในที่สุดก็เป็นวินนี่เฟรดที่ทำลายความเงียบที่น่าอึดอัดนี้

ไทร์ยิ้ม “ทำไมเธอถึงขอโทษฉันล่ะ? เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลย เป็นเรื่องปกติอย่างมากที่จะพบปะกับเพื่อนเก่า มีเพียงคนเหล่านั้นเท่านั้นที่ไม่รู้ว่าอะไรดีพอสำหรับพวกเขา”

หลังจากพูดอย่างนั้น ไทร์ก็เหยียบคันเร่ง และรถเบนซ์ก็เหาะไปข้างหน้า พวกเขาไม่ได้กลับบ้านในทันที ด้วยเวลาตอนนี้ คือเวลาที่แบลร์เลิกเรียนแล้ว ดังนั้นทั้งสองจึงไปรับแบลร์ก่อนจะกลับบ้าน

เมื่อกลับถึงบ้าน วินนี่เฟรดจึงสอนแบลร์ทำการบ้าน ในช่วงเวลานี้ ไทร์ได้รับโทรศัพท์จากเดรก หลังจากการโทรนั้นสิ้นสุดลง ไทร์ก็ลงไปชั้นล่างทันที

รถลินคอล์นของเดรกได้เตรียมรออยู่ที่ทางเข้าบริเวณที่อยู่พักของเขาแล้ว ภายในรถ นอกจาก เดรกแล้วแซคเคอรี่ก็อยู่ที่นี่ด้วย เมื่อไทร์เข้ามา บุคคลสำคัญสองคนนี้ของเมืองคานห์ก็ทักทายเขาด้วยความเคารพ

ไทร์โบกมือและพูดว่า “พอแล้วกับเรื่องไร้สาระ นายได้รู้อะไรมาบ้าง?”

เดรกพยักหน้าอย่างรวดเร็ว “แซคเคอรี่รู้จักผู้คนมากมายในสังคมแก๊งมาเฟีย เขาเป็นคนที่ค้นพบเรื่องนี้”

เดรกเป็นผู้ชายที่ดีจริง ๆ เขาคิดว่าแซคเคอรี่เป็นพี่น้องเลยด้วยซ้ำ ดังนั้นเขาจึงให้เครดิต แซคเคอรี่อย่างไม่เห็นแก่ตัวสำหรับความพยายามของเขา เนื่องจากไทร์ยังคงมีอคติต่อแซคเคอรี่ หลังจากเหตุการณ์นั้นกับเลียม แต่เดรกต้องการอยากช่วยขจัดอคตินี้ออกไป

ไทร์มองเห็นความตั้งใจของเดรกอย่างเห็นได้ชัด เมื่อคลิฟฟอร์ดแนะนำตัวเขาเองให้รู้จักกับมหาเศรษฐีแห่งเมืองคานห์คนนี้ ไทร์รู้สึกยินดีกับทุกแง่มุมของชายคนนี้

ไทร์พยักหน้าเบา ๆ และพูดว่า “พูดมา!”

เดรกเหลือบมองที่แซคเคอรี่ และแซคเคอรี่ก็พูดทันทีว่า “บราเธอร์ไทร์ เราพบคนที่ก่อเหตุการณ์นั้นเมื่อหกปีที่แล้ว มีแผนเบื้องหลังค่อนข้างมาก ดังนั้นจะดีกว่าถ้าคุณเดินทางไปดูเป็นการส่วนตัว”