ตอนที่ 10 คว่ำเรือเธอ

น่าเสียดายที่ไอรินหลับไปแล้ว เธอจึงไม่ได้ยินคำพูดที่ออกมาจากปากลินดาแม้แต่คำเดียว

พอตื่นขึ้นถึงได้รู้ว่าลินดาไม่ได้จอดรถไว้ที่สตูดิโอแต่จอดอยู่บริเวณที่พักใหม่ หญิงสาวจึงมีใบหน้าสับสนงุนงงขณะจ้องมองลินดาเล่นโทรศัพท์อยู่ก่อนจะเอ่ยถามขึ้น “มีลูกค้าเหรอ”

เมื่อลินดาเห็นว่าเธอตื่นแล้ว จึงเขย่ากุญแจในมือ “ฉันพาเธอมาใช้ชีวิตยังไงล่ะ”

หลังจากไอรินลงจากรถก็รู้ว่าไม่มีลูกค้าแต่อย่างใด ทว่าลินดาแอบซื้ออะพาร์ตเมนต์สามห้องนอนเล็กๆ เอาไว้เพื่อให้เธอได้อยู่คนเดียว

จากนั้นลินดาก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง “อยู่ที่สตูดิโอไม่ใช่วิธีแก้ปัญหาระยะยาว เธอนอนไม่สบายแล้วมันก็ไม่ปลอดภัยด้วย อะพาร์ตเมนต์นี่ใกล้กับสตูดิโอ ยังไงซะเธอก็จะหย่าอยู่แล้ว ฉันกลัวว่าไอ้หมอนั่นมันจะมาเอาของมีค่าของเธอไป ฉันก็เลยซื้อที่นี่ไว้ภายใต้ชื่อฉันตอนนี้ แต่ถ้าเธอเป็นอิสระเมื่อไหร่มันก็จะกลายเป็นของเธอ”

ไอรินกำกุญแจไว้ในมือด้วยความรู้สึกพูดไม่ออก

ลินดาโบกมือบอกปัด “นี่ เธอสมควรได้รับแล้วนะ เธอปฏิเสธไม่เอาโบนัสจากบริษัทมาตลอด เพราะฉะนั้นฉันก็เลยเอาโบนัสทั้งหมดที่เธอควรได้มาคืน ฉันฝากความหวังไว้กับงานดีไซน์ของเธอเพื่อที่จะให้ฉันไปอยู่ในจุดที่สูงขึ้น!”

ไอรินเลิกเกรงใจหลังจากได้ยินคำพูดของลินดาและรับกุญแจไว้อย่างเต็มใจ

เช้าวันต่อมาเสียงโทรศัพท์ปลุกให้เธอตื่นขึ้น เมื่อเช็กดูโทรศัพท์ก็ต้องตกใจเพราะเห็นสายไม่ได้รับสามสิบสามสาย

สามสิบสองสายมาจากลินดา ส่วนอีกสายหนึ่งมาจากชานนท์

หญิงสาวรีบโทรถามลินดาทันที “มีเรื่องอะไร”

“เปล่า ฉันแค่อยากจะเตือนว่าให้เธอพักบ้าง ฉันเป็นห่วงว่าจะออกแบบไม่ทันเดดไลน์ แต่มีลูกค้าบางคนอ้างว่าชุดไม่ตรงตามความต้องการเลยอยากจะยกเลิกออร์เดอร์ต่อให้เสียค่ามัดจำก็ตาม ตอนนี้งานดีไซน์ที่เสร็จทั้งหมดแขวนอยู่ในร้านและความพยายามของเราเมื่อสองสามวันก่อนก็สูญเปล่า”

ไอรินทำหน้านิ่วคิ้วขมวด “ชุดไม่ตรงตามความต้องการงั้นเหรอ”

สตูดิโอเปิดกิจการมาหลายปี แต่ไม่เคยเกิดเรื่องแบบนี้มาก่อน ร้านพวกเธอเป็นสตูดิโอเล็กๆ ที่ไม่ได้มีชื่อเสียงมากนัก จึงไม่มีแบรนด์ใหญ่ๆ พุ่งเป้ามาที่พวกเธอถึงขนาดนี้