ตอนที่ 12 เธอไม่ใช่สาวใช้

ขจรเป็นคนซื่อสัตย์มาตลอดชีวิต และจะไม่มีวันยอมทนอะไรแบบนี้ แม้ว่าไอรินอยากจะมีลูก แต่ชานนท์ก็ต้องเต็มใจเช่นกัน

ถึงไอรินจะไม่พอใจกับคำพูดของลอออย่างมาก แต่เธอก็ตอบอย่างเชื่อฟังว่า "ค่ะ"

ขจรอดขมวดคิ้วกับการกระทำของภรรยาตนเองไม่ได้ “เด็กๆ ไม่ค่อยได้กลับบ้านกัน อย่าหยิบเรื่องนี้ขึ้นมาพูดทุกครั้งที่สบโอกาสสิ”

“คุณอย่าปฏิเสธเลย คุณเองก็อยากมีหลานเหมือนฉันนั่นละ” ลออสวนกลับ

แต่เขาก็รีบเปลี่ยนหัวข้อ “ไอริน พักนี้ข้างนอกมีข่าวลือแพร่สะพัด หนูคิดอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องพวกนั้นเรอะ”

ไอรินยังคงแสดงท่าทีนอบน้อมตามปกติของเธอ “หนูเชื่อว่าชานนท์จะจัดการได้ค่ะ”

คำตอบของเธอได้รับการตอบรับอย่างดีจากขจร “ไม่ต้องสนใจสิ่งที่ข่าวพวกนั้นบอกหรอก หนูเป็นหลานสะใภ้คนเดียวที่ครอบครัวเกียรติสวัสดิ์ยอมรับ ผู้หญิงคนนั้นที่เราไม่ยอมรับจะไม่มีวันได้เหยียบเข้ามาในประตูบ้านของเรา”

“หนูควรพยายามให้มากขึ้นและมีลูกให้เขานะ หลังจากนั้นเดี๋ยวเขาก็กลับบ้านตามปกติเองละ” ลออกล่าวเสริม เมื่อขจรเริ่มจะอารมณ์เสีย เธอก็รีบหยุดปากตัวเองไม่ให้พูดมากกว่านี้ “ตกลง ฉันจะหยุด ค้างที่นี่สักคืนเถอะ ฉันเตรียมอาหารเย็นที่หนูชอบไว้แล้ว”

ไอรินอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ลออก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปในครัวอย่างมีความสุข

เมื่อสายตาเฉียบคมของขจรสบเข้ากับใบหน้าของไอรินก็เปลี่ยนเป็นนุ่มนวลและอ่อนโยน “อย่าเก็บคำพูดของแม่ลออไปใส่ใจเลยนะ เธอแค่อยากให้หนูและชานนท์มีครอบครัวที่สมบูรณ์พูนสุขเป็นของตัวเองน่ะ”

“ค่ะ หนูทราบค่ะ” เธอตอบเบาๆ

เขาถอนหายใจเมื่อเห็นเธอดูมืดมนราวกับว่าไฟในตัวเธอมอดดับไป “คุณย่าหนูเป็นยังไงบ้างล่ะ”

ใบหน้าของไอรินอ่อนลง ร่อยรอยอบอุ่นปรากฏบนนั้นเมื่อได้ยินเขากล่าวถึงคุณย่าของเธอ ที่จริงแล้วเธอดูมีความสุขขึ้นมากทีเดียว "ท่านสบายดีค่ะ"

“เขายังไม่เต็มใจที่จะย้ายมาอยู่กับหนูที่นี่อีกเหรอ” ขจรถาม

ไอรินตกอยู่ในภวังค์ชั่วขณะก่อนจะตอบว่า "ท่านคุ้นเคยกับการใช้ชีวิตในหมู่บ้านและรู้สึกว่าในเมืองเสียงดังวุ่นวายเกินไปสำหรับท่านค่ะ แต่หนูขอให้ชาวบ้านบางคนช่วยหนูดูแลท่านอยู่ค่ะ"

ขจรเป็นเพื่อนเก่าของธเนศและอารียา ปู่ย่าของไอริน เธอพูดคุยกับเขาในเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เกี่ยวกับอารียา เธอรู้ด้วยซ้ำว่าวันนี้อารียาให้อาหารไก่ไปบ่อยแค่ไหน แสดงให้เห็นว่าเธอใส่ใจคุณย่าของตนเองมากเพียงไร

ขจรรู้สึกราวกับว่าเขากำลังมองเห็นใครอีกคนซ้อนอยู่หลังใบหน้าของเธอ “ธเนศโชคดีที่มีหนูนะ”

ไอรินชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มออกมา "ไม่หรอกค่ะ หนู ต่างหากที่โชคดีที่พวกเขาเลี้ยงดูหนูมา”