ตอนที่ 3 ฉันอยากได้ชุดนี้

ไอรินตื่นตัวขึ้นมาทันที “แป๊บนะ กำลังไป”

จากนั้นหญิงสาวก็แต่งหน้าเบาๆ ปิดรอยคล้ำใต้ตาด้วยความเร็วแสง เปลี่ยนไปใส่สูทนำสมัยที่เหมาะแก่การเคลื่อนไหวไปมา ก่อนสวมรองเท้าส้นสูงและลงบันไดไป ทันใดนั้นก็พบร่างสองร่างที่คุ้นตากำลังนั่งซบกันบนโซฟาล็อบบี้ เธอหยุดฝีเท้า รอยยิ้มที่ปั้นไว้บนใบหน้าหายไปในทันที แต่จะหนีไปตอนนี้ก็สายเกินไปแล้ว

ทางฝั่งชานนท์ก็ขมวดคิ้วกระโจนโหยงลุกขึ้นเมื่อเห็นหญิงสาว เขาจ้ำอ้าวไปจับแขนเธอดึงไปที่มุมห้อง “ไอริน ควานนท์ ความกล้าของคุณนี่มันไม่มีขีดจำกัดจริงๆ! ถึงขนาดตามเรามาที่นี่เลยเหรอ!”

ทว่าหญิงสาวเพียงบุ้ยปากชักสีหน้ารำคาญใจ ด้วยความที่พวกเขากำลังจะหย่ากัน เธอจึงไม่จำเป็นจะต้องอธิบายอะไรกับเขาต่อให้เขาเข้าใจเธอผิดก็ตาม เธอสลัดมือออกก่อนจะคลี่ยิ้มสุภาพ “คุณชานนท์ค่ะ ตอนนี้ฉันทำงานอยู่ รบกวนระวังกิริยาด้วยค่ะ”

เขาขมวดคิ้วด้วยความเหลืออดและไม่พอใจ “ผมให้เงินคุณไปไม่พอหรือไง ทำไมต้องมาทำงานเป็นพนักงงานที่นี่”

ไอรินแสยะยิ้มด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ เธอไม่เคยปิดเรื่องที่เธอเป็นดีไซเนอร์กับเขาเลย หากเขาจะใส่ใจเธอบ้างเพียงเล็กน้อย ก็คงจะเห็นภาพสเก็ตช์ที่เธอออกแบบไว้เป็นประจำ

แต่เขาไม่ได้รักเธอ จึงไม่ได้ฉุกคิดสนใจไยดีเธอเลย ว่ากันตามตรงก็ไม่ได้น่าแปลกใจอะไรที่เขาด่วนสรุปว่าเธอเป็นเพียงพนักงานบริการหลังจากเลิกกับเขาแล้ว

“เราหย่ากันแล้ว ฉะนั้นต่อให้เป็นฉันพนักงานดูแลลูกค้า คุณก็ไม่จำเป็นต้องอับอายอะไร ไม่คิดว่าคุณจิตรีจะเข้าใจผิดที่คุณทำแบบนี้เหรอ” เราแต่งงานกันอย่างลับๆ มาสามปี ฉันว่าจิตรีคงไม่รู้ว่าฉันเป็นใคร แต่เขากลับแอบมาหลบคุยกับฉันลับหลังเธอ

เขาสรุปใจความสำคัญจากคำพูดของเธอได้ แล้วใบหน้าก็กลายเป็นแข็งทื่อ “หย่าอะไรกัน คุณพูดเพ้อเจ้ออะไร”

ไอรินทอดสายตาคู่สวยมองเขา คืนนั้นเขาสนใจเพียงจิตรีจนไม่ได้ยินคำที่เธอพูดเลย ปกติเขาจะไม่กลับ ‘บ้าน’ ไม่แปลกที่เขาจะไม่เห็นใบหย่าที่ฉันทิ้งไว้ ฉันผิดเองที่ไม่คิดให้ดีก่อน หญิงสาวคิดอย่างหัวเสีย

ดังนั้นเธอจึงปัดมือเขาออกแล้วพยายามสงวนท่าที “ไม่เป็นไร ใบหย่าจะส่งไปที่ออฟฟิศคุณพรุ่งนี้ อย่าลืมเซ็นด้วยล่ะ!”

ชานนท์มีคำถามจะถามเธออีก แต่เห็นจิตรีเดินบนส้นสูงมาหาเขาจากล็อบบี้ เธอยิ้มอ่อนหวานเผยลักยิ้มบนแก้ม “มีอะไรคะชานนท์”

เขาเปลี่ยนน้ำเสียงทันที “เปล่าครับ คุณเดินมาทำไม”