ตอนที่ 8 ท่านประธานรอคุณอยู่

“รถคันนี้ราคาเท่าไร” ลินดาจ้องมองรถซูเปอร์คาร์คันนั้นซึ่งติดอยู่ใต้หลังฟ็อลคส์วาเกินของเธอผ่านกระจกมองหลังแล้วเอ่ยถามแห้งๆ “ค่าตัวเราจะพอจ่ายค่าเสียหายหรือเปล่า”

ไอรินกะพริบตาพูดแกมหยอก “เธอไม่ได้ตั้งใจเหรอ ฉันนึกว่าเธอขับชนเพราะรถคันนั้นจะแย่งที่จอดรถของเธอซะอีก”

“ฉันตกใจ แต่ฉันไม่ใช่คนสมองบื้อนะ!” สีหน้าลินดาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดเมื่อนึกถึงค่าเสียหายที่ต้องจ่าย

ไอรินก้มลงไปสับเกียร์พีแล้วดึงเบรกมือก่อนจะเปิดประตูลงจากรถ “เดี๋ยวฉันไปดูเอง”

ในขณะเดียวกันเจ้าของรถซูเปอร์คาร์ก็ลงจากรถมาเช่นกัน เป็นชายหนุ่มรูปหล่อสูงหนึ่งร้อยแปดสิบแปดเซนติเมตร สวมแว่นตากันแดดสีดำโอเวอร์ไซซ์ ซึ่งปิดหน้าครึ่งหนึ่งของเขาเอาไว้ เผยให้เห็นแต่เพียงจมูกคมเป็นสันและริมฝีปากชมพูอิ่ม เมื่อเขาเห็นไอรินก้าวลงจากฟ็อลคส์วาเกิน เขาก็หยุดเคี้ยวหมากฝรั่งในปากครู่หนึ่งแล้วคลี่ยิ้ม “แม่สาวเอวบาง เราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนหรือเปล่า ทำไมถึงรู้สึกคุ้นหน้าจังเลย”

ไอรินก็คิดว่าอีกฝ่ายหน้าตาคุ้นๆ เช่นกัน เธอจึงก้าวเข้าไปดูใกล้ๆ ทันใดนั้นก็ตระหนักได้ว่าอีกฝ่ายไม่ใช่ใครที่ไหนนอกไปจากกวิน สถิตวัฒน์ เพื่อนสนิทมิตรสหายชานนท์ที่โตมาพร้อมกัน ทว่าหญิงสาวเคยเจอเขาเพียงครั้งเดียวเท่านั้นซึ่งก็เป็นเมื่อสองปีก่อน ตอนนั้นชานนท์เมาหัวราน้ำเธอจึงต้องหามเขากลับบ้านจนได้เจอกับกวิน

ไอรินมองสลับไปมาระหว่างหน้ารถของกวินที่พังยับเยินกับใบหน้าเขา จากนั้นเธอก็ม้วนริมฝีปากเป็นรอยยิ้มก่อนจะเอ่ยเรียกอย่างหยั่งเชิง “กวิน”

กวินประหลาดใจ เขายกมือดันแว่นกันแดดขึ้นแล้วหรี่ตาจิ้งจอกมองเธอ “แม่เอวบาง เราเคยเจอกันมาก่อนจริงๆ เหรอเนี่ย”

“ฉันไอริน ควานนท์”

กวินใช้ความคิดครู่หนึ่งก่อนจะจำได้ว่าไอรินเป็นใคร จากนั้นเขาก็ยืดตัวตรงเอ่ยทักทายโดยสัญชาตญาณ “ไอริน…”

เธอไม่ได้เสียเวลาอธิบายสถานะเพิ่งโสดของเธอขณะชำเลืองมองหน้ารถซูเปอร์คาร์ของกวินก่อนจะเอ่ย “รถคุณ…”

กวินตบมือทีหนึ่งก่อนจะเอ่ยปาก “ผมผิดเอง! ผมรีบมาตามนัดก็เลยคิดว่าจะแข่งเอาที่จอดรถ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกครับ เดี๋ยวผมเคลมประกันเอาทีหลังก็ได้”

ได้ยินดังนั้นหญิงสาวก็คลี่ยิ้ม “ค่ะ คุณไปเอาค่าซ่อมรถจากชานนท์ก็ได้นะคะ”