บทที่ 6

เมื่อคิดอย่างไรก็ไม่สบายใจและไม่สามารถทำงานต่อได้จึงตัดสินใจไปที่จวนตระกูลตระกูลเหลียนเพื่อดูให้เห็นกับตาว่านางไม่ได้เป็นอันใดเช่นที่เขาคิด

“เรียนนายท่านเวย ตอนนี้นายท่านไม่อยู่ที่จวนขอรับ” พ่อบ้านออกมาต้อนรับสหายของเจ้านายด้วยตนเอง ทว่าตอนนี้เจ้านายของเขาได้ออกจากจวนไปแล้ว จะเหลือก็เพียงคุณหนูของจวน “แต่คุณหนูยังอยู่ เดี๋ยวข้าน้อยจะไปตามมาให้ขอรับ”

เวยซานเซินไม่ได้พูดอันใดเพราะความจริงเขาก็มาหานาง มิได้มาหาสหายเช่นที่ผู้อื่นคิด แต่ปล่อยให้คนอื่นเข้าใจเช่นนี้ก็ดี

“คุณหนู นายท่านเวยมาขอรับ แต่นายท่านไม่อยู่ ข้าน้อยจึงมาเรียกคุณหนูออกไปต้อนรับ” ทุกคนในจวนรู้ดีว่าคุณหนูของจวนหลงรักนายท่านตระกูลเวยผู้นี้ แต่ตอนนี้กลับไม่มีผู้ใดรู้ว่านางได้เปลี่ยนใจเรื่องนี้แล้ว

เมื่อได้ยินเช่นนั้นเหลียนหรูเซียนที่กำลังพูดคุยกับสหายอย่างสนุกสนานก็หุบยิ้มลงทันที เพราะไม่คิดว่าเขาจะมาที่จวนของนางได้ แล้วเขาจะมาทำอันใดตอนนี้ พี่ชายของนางออกไปทำงานนานแล้ว

“พี่ใหญ่ไม่อยู่ เหตุใดจึงไม่ให้เขากลับไป” แล้วจะมาเรียกนางไปทำไม ประโยคหลังนางทำเพียงแค่เอ่ยในใจ ก่อนจะหันไปหาสหายที่พูดคุยกันเมื่อครู่ เพื่อขอความคิดเห็น เมื่อเห็นว่าสหายพยักหน้าจึงได้ตอบตกลง “ได้ เดี๋ยวข้าตามไป”

“ดูสิว่าเวยซานเซินจะมาไม้ไหน” ทำกับสหายของนางเพียงนี้ ยังกล้ามาเหยียบที่จวนนี้อีกหรือ ช่างใจกล้าเสียจริง

“เจ้าอย่าได้สร้างเรื่องวุ่นวายเชียว แค่นี้วุ่นวายมากพอแล้ว” เหลียนหรูเซียนปรามสหาย แค่นี้เขาก็เกลียดนางมาแล้ว ไม่อยากให้เขาต้องเกลียดนางมากไปกว่านี้ อย่างไรวันหน้าก็ต้องเจอหน้ากันอยู่

“ได้ ๆ ข้าแค่อยากเห็นว่าบุรุษเช่นใดจึงทำให้สหายของข้าโง่งมได้ถึงเพียงนี้” แม้จะได้ยินเรื่องของเขาแต่ก็ไม่เคยได้พบหน้ากันเสียที อยากจะรู้นักว่าหล่อเหลาเพียงใด

“เช่นนั้นก็ไปกันเถิด เขาจะได้กลับไปเสียที” เหลียนหรูเซียนเดินนำสหายออกไปต้อนรับแขกที่มาเยือนโดยไม่ได้นัดหมาย

สตรีสองนางทำความเคารพผู้ที่อาวุโสกว่าด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ไม่ได้แสดงสีหน้ายินดียินร้ายที่ได้เห็นหน้าของเขา ทำให้เวยซานเซินแปลกใจเป็นอย่างมากเมื่อไม่เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของคนที่มักจะยิ้มแย้มให้เขาอยู่เป็นประจำ

“มิทราบว่านายท่านเวยมาที่ด้วยเหตุอันใดหรือ หากจะมาหาพี่หวง เขาออกไปทำงานตั้งนานแล้วเจ้าค่ะ” เป็นจินหลันเล่อที่ถามคนมาเยือน เพราะดูแล้วสหายของนางไม่ค่อยอยากจะสนทนากับคนผู้นี้สักเท่าใด