บทที่ 102 เข็มทองมรดก

"เข็มทอง?"

จ้าวอวิ๋นตกตะลึง

โดยทั่วไป การฝังเข็มจะใช้เข็มเงิน แต่จะหาซื้อเข็มทองได้ที่ไหน?

เยี่ยชิวกล่าวว่า "ราชามังกรมีพิษงูอินหยาง และตอนนี้งูพิษอินหยางอยู่ในร่างกายของเขาแล้ว เข็มทองคำเป็นตัวแทนของผู้มีอำนาจหยางมากที่สุด และงูพิษอินหยางเป็นหยินและสิ่งชั่วร้าย ซึ่งมันจะสามารถไปยับยั้งได้"

จ้าวอวิ๋นประสบปัญหาแล้ว และพูดว่า "เข็มเงินหาง่าย แต่ฉันไม่เคยเห็นเข็มทองเลย ฉันไม่รู้ว่าจะหาได้จากที่ไหน?"

แพทย์ด้านการดูแลสุขภาพกล่าวว่า "เสี่ยวจ้าว ซุนเซิ่งโซ่วมีเข็มทองชุดหนึ่ง และเก็บไว้กับเขาตลอดทั้งปี"

"โอ้?" ดวงตาของจ้าวอวิ๋นสว่างขึ้น และเขาพูดอย่างเร่งรีบ "ซุนเซิ่งโซ่ว ผมขอยืมเข็มทองคำของคุณได้ไหม?"

ซุนเซิ่งโซ่วเพิกเฉยต่อจ้าวอวิ๋น แต่มองไปที่เยี่ยชิว แล้วพูดว่า "นายเพิ่งบอกว่าราชามังกรถูกวางยาพิษเหรอ?"

"ใช่" เยี่ยชิวพยักหน้า

"นายต้องการใช้การฝังเข็มหรือไม่" ซุนเซิ่งโซ่วถามอีกครั้ง

"ใช่" เยี่ยชิวพูด "ถ้ามีเข็มทอง ราชามังกรจะใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงจึงจะตื่น"

ซุนเซิ่งโซ่วมองลึกไปที่เยี่ยชิว และเห็นว่าใบหน้าของเยี่ยชิวเต็มไปด้วยความมั่นใจ จากนั้นจึงหันหลังกลับ และเดินออกจากห้องนอนโดยไม่พูดอะไรสักคำ

"ซุนเซิ่งโซ่ว อย่าเพิ่งไปสิ!" จ้าวอวิ๋นกังวล และเดินตามเขาออกไปอย่างรวดเร็ว

ประมาณหนึ่งนาทีต่อมา ซุนเซิ่งโซ่วและจ้าวอวิ๋นกลับเข้ามาอีกครั้ง ในเวลานี้ ซุนเซิ่งโซ่วถือกล่องยาอยู่ในมือ

กล่องยานี้ทำจากไม้พะยูงมีสีเข้ม และแวววาวเมื่อมองแวบแรก ดูเหมือนของโบราณ และเหมือนกับกล่องยาที่แพทย์แผนจีนโบราณถือทุกประการ

ซุนเซิ่งโซ่วก้มลง เปิดกล่องยาเบา ๆ หยิบแฟ้มหนังวัวออกมา แล้วถามเยี่ยชิว "เข็มทองสามารถรักษาราชามังกรได้จริงไหม?"

"ใช่! มันต้องเป็นไปได้!"

ซุนเซิ่งโซ่วยื่นแฟ้มหนังให้เยี่ยชิว "เอาไปสิ"

เยี่ยชิวเปิดแฟ้มหนังออก

ทันใดนั้น แสงสีทองก็ส่องประกายดวงตา

พวกเขาเห็นเข็มทองเรียงเป็นแถวเรียบร้อยอยู่ในแฟ้มหนังวัว

เยี่ยชิวนับอย่างรวดเร็ว ไม่มาก ไม่น้อย เท่ากับหนึ่งร้อยแปดอันพอดี ยิ่งกว่านั้น เขายังสังเกตเห็นว่า ที่ด้านซ้ายสุดของคลิปหนีบเข็ม มีคำสองคำที่ปักด้วยด้ายสีทอง

พระราชทาน!

เยี่ยชิวตกตะลึง

เป็นไปได้ไหมว่าชุดเข็มทองคำในมือของซุนเซิ่งโซ่ว นั้นมาจากพระราชวังโบราณ?

ซุนเซิ่งโซ่วกล่าวว่า:"บรรพบุรุษของฉันเป็นแพทย์เดินทาง ในเวลานั้น จักรพรรดินีอัครมเหสีฉือสีทรงทนทุกข์ทรมานจากโรคทางสมอง ซึ่งไม่สามารถรักษาให้หายได้เป็นเวลานาน และพระนางตกอยู่ในภวังค์ ในที่สุด จักรพรรดินีอัครมเหสีฉือสีส่งคนไปค้นหาบรรพบุรุษของฉัน บรรพบุรุษของฉันใช้การฝังเข็มเพื่อรักษาโรคทางสมองให้กับจักรพรรดินีอัครมเหสีฉือสี พระนางมีความสุขมาก และพระราชทานนามให้แก่บรรพบุรุษของฉันว่าเป็นหมอหลวง"

"แต่บรรพบุรุษของฉันไม่ต้องการอยู่ในวัง เขาต้องการเดินทางไปรอบโลกและดูแลคนจน ดังนั้นเขาจึงปฏิเสธที่จะเป็นหมอหลวง"

"หลังจากที่จักรพรรดินีอัครมเหสีฉือสีทราบเหตุผลแล้ว พระนางจึงตอบแทนบรรพบุรุษของฉันด้วยเข็มทองคำชุดนี้"

ซุนเซิ่งโซ่วถอนหายใจ และพูดว่า "นับตั้งแต่บรรพบุรุษของฉันเสียชีวิต เข็มทองคำชุดนี้ได้กลายเป็นมรดกตกทอดของครอบครัวเรา และได้รับการสืบทอดมาให้ฉัน"

"ฉันพกเข็มทองชุดนี้ติดตัวมาตั้งแต่เด็ก แต่ไม่เคยใช้เลย หวังว่ามันจะเตือนฉันให้คำนึงถึงหลักการแพทย์เสมอ และไม่ทำให้บรรพบุรุษต้องอับอาย"

"วันนี้ฉันให้นายยืม ฉันหวังว่านายจะรักษาราชามังกรได้"

"ขอบคุณครับ" เยี่ยชิวก้มลง และโค้งคำนับซุนเซิ่งโซ่ว

แม้ว่าชายชราคนนี้จะค่อนข้างละเอียด แต่เขาก็มีเจตนาดี

ยิ่งไปกว่านั้น ซุนเซิ่งโซ่วยังสามารถให้ยืมสิ่งของของบรรพบุรุษ เพื่อการใช้งานของเขาได้ ความมีน้ำใจของเขาน่าชื่นชมมาก

"เจ้าหนู ฉันมีเพียงคำขอเดียวเท่านั้น นั่นคือการรักษาราชามังกร ไม่เช่นนั้นฉันจะไม่ปล่อยนายไปแน่" ซุนเซิ่งโซ่วพูดด้วยสีหน้าตรงอีกครั้ง

"วางใจเถอะครับคุณซุน ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง" จากนั้นเยี่ยชิวพูดกับจ้าวอวิ๋น "พี่จ้าว ช่วยฆ่าเชื้อเข็มทองหน่อย"

"ฉันจะทำมันเอง!" ซุนเซิ่งโซ่วริเริ่มที่จะหยิบแอลกอฮอล์ และฆ่าเชื้อเข็มทองด้วยสีหน้าจริงจัง