บทที่ 1707 สู้ไปถึงที่สุด ย้ายความทุกข์ไปให้คนอื่น

ภูเขาอมตะอยู่ภายในขอบเขตค่ายกล

"ฮัดชิ้ว——"

จู่ๆ เยี่ยชิวก็จาม

"ฉังเซิง คุณเป็นหวัดหรือเปล่า?" หยุนซีดูกังวลและเข้าใกล้เยี่ยชิวอย่างติดๆแล้วพูดว่า "ฉันช่วยคุณอุ่นร่างกาย”

เยี่ยชิวหันศีรษะและมองไปรอบ ๆ ดวงตาของเขาสับสนเล็กน้อยและพูดว่า "ฉันรู้สึกว่าเมื่อกี้เหมือนมีคนแอบจับตามองฉันอยู่"

"ซีเอ๋อร์ เราอยู่ที่นี้ จะไม่ถูกคนอื่นค้นเจอใช่ไหม?"

เขาถามอย่างมีไหวพริบ แต่จริงๆ แล้วเขาอยากจะบอกว่าอยู่ที่นี้แล้ว พ่อของคุณจะไม่รู้ใช่ไหม?

หยุนซีไม่เข้าใจสิ่งที่เขาต้องการสื่อ และพูดด้วยรอยยิ้มว่า: "อย่ากังวลไปเลยนะ ค่ายกลบนจี้หยกนั้นพ่อของฉันเป็นแกะสลักเอง ดังนั้นคนนอกจึงหาพวกเราไม่เจอเเน่"

"ถ้า...ฉันหมายถึงถ้าหากมีคนมาเจอจริงๆ มันจะไม่น่าตื่นเต้นไปกว่านี้เหรอ?"

เยี่ยชิว พูดไม่ออกอยู่พักหนึ่ง

ผู้หญิงคนนี้ภายนอกดูสง่างาม แต่ภายในเธอกลับมีความต้องการสูง!

"ใกล้ถึงเวลาแล้ว เราออกไปกันเถอะ เพื่อที่ผู้เฒ่าและคนอื่นๆ จะได้ไม่ต้องรอนานเกินไป" เยี่ยชิวกล่าว

หยุนซีพูดอย่างไม่เต็มใจว่า "ฉังเซิง เอานี้ไหมถ้าออกไปแล้วฉันจะไปกับคุณเลย?"

"สักนักดาบชิงอวิ๋นน่าเบื่อมาก พอฉันกลับไปแล้วก็มีแต่ฝึกฝนแล้วก็ฝึกฝน ฉันอยากอยู่กับคุณตลอดไป

เยี่ยชิว ตกใจอยู่พักหนึ่ง คิดในใจว่า ถ้าคุณอยู่กับฉันตลอดเวลา ฉันจะต้องทานยาบำรุงอย่างไม่ขาดหาย แม้ว่าฉันจะมีสุขภาพที่ดี แต่ฉันก็จะทนไม่ได้แน่ๆ!

นอกจากนี้ จะเกิดอะไรขึ้นถ้าพ่อของคุณรู้ ต้องโกรธจัด และต้องการจะฆ่าฉันล่ะ?

เยี่ยชิว กล่าวว่า: "ซีเอ๋อร์ คุณลืมสิ่งที่ฉันพูดกับคุณก่อนหน้านี้แล้วเหรอ?"

"ถ้ารักต้องการยืนยาว เราจะอยู่ด้วยกันทั้งวันทั้งคืนได้อย่างไร"

"ลูกสาวคือลูกรักของคุณพ่อ คุณออกมาข้างนอกนานมาแล้ว พ่อของคุณคงคิดถึงคุณมากๆแล้ว รับกลับไปอย่าปล่อยให้เขาต้องกังวล"

หยุนซีกล่าวว่า: "แต่..."

เยี่ยชิวขัดจังหวะเธออย่างรวดเร็วและพูดว่า "นอกจากนี้ ฉันได้สร้างศัตรูนับไม่ถ้วนไว้แล้ว และสักนักหยินหยางและพื้นที่เทพทั้งสามก็ต้องการฆ่าฉัน"

"ครั้งนี้ฉันได้สังหารเฉาเม่าและ เว่ยอู๋จี้และทำให้สองราชวงศ์ที่ยิ่งใหญ่แห่งจงโจวขุ่นเคือง อู๋ฮวาถูกกำจัด และวัดสายฟ้าใหญ่จะไม่ยอมปล่อยฉันไปง่ายๆแน่"

"ถ้าคุณอยู่กับฉัน จะมีอันตรายมากมาย และคุณอาจต้องค่อยซ่อนตัวไปทั้งชีวิต"

หยุนซีกล่าวว่า: "ฉันไม่กลัว! ฉังเซิง ตราบใดที่ฉันอยู่กับคุณ ไม่ว่าทางข้างหน้าจะเต็มไปด้วยหนามหรือเหวฉันก็ไม่กลัว!"

เยี่ยชิว กล่าวว่า: "แม้ว่าคุณจะไม่กลัว แต่ฉันกลัว"

"ในฐานะผู้ชาย จะปล่อยให้ผู้หญิงที่ฉันรักใช้ชีวิตซ่อนตัวได้อย่างไร"

"ฉันคิดว่าวิธีที่ผู้ชายจะปฏิบัติต่อผู้หญิงได้อย่างมีความรับผิดชอบมากที่สุดก็คือการให้สภาพแวดล้อมที่มั่นคงและสะดวกสบายให้กับเธอ"

"ซีเอ๋อร์ ฉันรักคุณ"

หยุนซีจะทนคำพูดหวานๆ แบบนี้ได้อย่างไร จากนั้นเธอจึงเริ่มจูบเยี่ยชิว โดยอยากจะเอาร่างละลายเข้าไปในตัว

ผ่านไปสักพัก ทั้งสองก็เริ่มหายใจไม่ออก หยุนซีถึงปล่อยเยี่ยชิวลง แล้วใช้ตาคู้ที่น่าเอ็นดูสองคู่นั้นมองไปที่เขาแล้วพูดด้วยน่าเสียงที่ลึกซึ้งว่า "ฉังเซิง เรามาเริ่มกันอีกครั้งไหม"

เมื่อเยี่ยชิว ได้ยินสิ่งนี้ เขาก็รู้สึกตื่นตระหนกทันที

"ตามคำโบราณว่า มีแต่วัวที่เหนื่อยจนตาย แต่งานจะไม่หมดลง ภูมิปัญญาโบราณไม่มีที่สิ้นสุดจริงๆ"

เยี่ยชิว นึกถึงนี้แล้วและพูดอย่างรวดเร็ว: "ซีเอ๋อร์ ออกจากภูเขาแล้วค่อยว่ากัน ตอนนี้ฉันยังต้องรักษาแรงไว้อยู่"

"คุณไม่ต้องขยับ ฉันจะขยับเอง” ขณะที่หยุนซีพูดอยู่เธอก็เรื่มแก้ผ่าของเยี่ยชิว และพูดอย่างประณีตว่า: "คุณเยี่ย มาหน่า~"

เยี่ยชิวจับมือหยุนซีไว้แล้วพูดว่า "ซีเอ๋อร์ วันนี้พอแค่นี้ก่อน!"

หยุนซียิ้มแล้วพูดว่า: "ฉังเซิง หรือว่าคุณไม่ไหวงั้นเหรอ?"

เยี่บชิวแสร้งทำเป็นดุและพูดว่า "ซีเอ๋อร์ คุณอย่าให้ฉันต้องโกรธ ไม่งั้นระวังฉันจะสู้กับคุณอีก 800 รอบ"