บทที่ 2244 ให้ท่านสามท่า

คางคกทองคำคิดในใจว่า:"เมื่อครู่ประลองกับเยี่ยฉังเซิง กลับเอาชนะเขาไม่ได้ นี่มันน่าอับอายจริง ๆ"

"ดูเหมือนว่าข้าคงต้องกู้ศักดิ์ศรีที่เสียไปคืนมาจากพ่อของเขาแทน"

"แม้เยี่ยหวู่ซวงจะเป็นศิษย์ของผู้อาวุโสสูงสุด แต่สุดท้ายแล้วเขาก็เป็นเพียงปราชญ์คนหนึ่งเท่านั้น พลังของเขาจะไปแข็งแกร่งได้ถึงขนาดไหนกัน?"

"ที่เขาสามารถกวาดล้างพื้นที่เทพไท่ชูได้นั้น เป็นเพราะยอดฝีมือของพื้นที่เทพไท่ชูต่างมุ่งมาโจมตีเรานิกายดาบชิงอวิ๋น เขาถึงได้ฉวยโอกาสเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ไปง่าย ๆ"

"ข้ามีระดับพลังสูงกว่าเขา หากข้าใช้พลังเต็มที่ ก็น่าจะกดดันเยี่ยหวู่ซวงได้อยู่หนึ่งขั้น"

"ตราบใดที่สามารถเอาชนะเยี่ยหวู่ซวงได้ ข้าก็จะได้แสดงอำนาจอันยิ่งใหญ่ต่อหน้าฝูงชน"

"และในขณะเดียวกัน ทุกคนจะได้รู้ว่า ข้า คางคกทองคำ สุดยอดอสูรศักดิ์สิทธิ์แห่งนิกายดาบชิงอวิ๋น ไม่ได้เติบโตขึ้นมาแบบพึ่งพาอาหารเจ!"

เมื่อคิดเช่นนี้ หัวใจของคางคกทองคำก็พลันเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น!

"เยี่ยฉังเซิง... เยี่ยฉังเซิง พูดไปแล้วข้ายังต้องขอบคุณเจ้าเลย ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้า ข้าจะมีโอกาสกดดันผู้อาวุโสใหญ่ได้อย่างไร?"

"นี่เป็นโอกาสดีที่ข้าจะได้ปรามพลังของผู้อาวุโสใหญ่เสียหน่อย ในอนาคตจะได้ไม่มากำเริบเสิบสานต่อหน้าข้าอีก!"

เมื่อคิดเช่นนี้ คางคกทองคำ ก็กลับมามั่นใจเต็มเปี่ยม มันยืดขาตรง เชิดหน้าขึ้นสูง แสดงท่าทางองอาจผ่าเผย ราวกับเป็นผู้ที่ไม่มีใครเทียบได้

เยี่ยชิวเห็นท่าทีของคางคกทองคำเปลี่ยนไป ก็อดรู้สึกแปลกใจไม่ได้ พลางคิดในใจ:

"เจ้านี่... ทำไมจู่ๆ ถึงได้ฮึกเหิมขึ้นมา? หรือว่ามันคิดว่าตัวเองมีพลังมากพอจะสั่งสอนพ่อของข้า?"

เป็นไปตามคาด

คางคกทองคำมองไปที่เยี่ยหวู่ซวงแล้วกล่าวว่า"ได้ยินมานานแล้วว่าผู้อาวุโสใหญ่นั้นมีพลังอันล้ำเลิศ น่าเสียดายที่ข้าไม่เคยมีวาสนาได้ประจักษ์กับตาตัวเอง นับว่าน่าเสียดายยิ่งนัก"

"คราวนี้ผู้อาวุโสใหญ่ปิดด่านฝึกตนไปเกือบหนึ่งเดือน คงได้รับผลลัพธ์ไม่น้อยกระมัง"

"ในเมื่อผู้อาวุโสใหญ่ต้องการให้ข้าทดสอบพลังของท่าน เช่นนั้นข้าก็คงต้องขอรับคำเชิญด้วยความเคารพ แม้จะต้องฝืนใจก็ตาม"

"ผู้อาวุโสใหญ่ หากข้าบังเอิญทำให้ท่านได้รับบาดเจ็บ ก็หวังว่าท่านจะไม่ถือสานะ"

ทันทีที่คำพูดนี้ดังขึ้น

ทั่วทั้งลานพลันระเบิดเสียงฮือฮา!

"คางคกทองคำ… นี่มันกำลังท้าทายผู้อาวุโสใหญ่อย่างนั้นหรือ?"

"กล้าท้าทายผู้อาวุโสใหญ่เช่นนี้ สมกับเป็นอสูรศักดิ์สิทธิ์ ช่างบ้าบิ่นเสียจริง!"

"ไม่ว่าผลการต่อสู้ครั้งนี้จะออกมาเป็นเช่นไร ข้าก็ขอเรียกคางคกทองคำว่า วีรบุรุษอย่างสมศักดิ์ศรี"

"พวกเจ้าว่า ใครจะเป็นฝ่ายชนะ?"

"คางคกทองคำดูมั่นใจถึงเพียงนี้ ข้าว่ามันต้องชนะอย่างแน่นอน!"

"แต่อย่าลืมนะว่าผู้อาวุโสใหญ่เคยบุกกวาดล้างพื้นที่เทพไท่ชูเพียงลำพังมาก่อน!"

"นั่นเป็นเพราะตอนที่ผู้อาวุโสใหญ่บุกพื้นที่เทพไท่ชู ยอดฝีมือทั้งหมดต่างพากันมาโจมตีพวกเราที่นิกายดาบชิงอวิ๋น ทำให้ไม่มีผู้แข็งแกร่งเหลืออยู่ในพื้นที่เทพไท่ชู มิฉะนั้น ท่านคิดหรือว่าผู้อาวุโสใหญ่เพียงลำพังจะสามารถทำลายพื้นที่เทพไท่ชูได้?"

"แล้วอีกอย่าง เมื่อครู่ตอนที่ผู้อาวุโสใหญ่ลงมาจากฟากฟ้า เขาใช้เท้าเหยียบคางคกทองคำจมลงไปในดินเลยนะ!"

"นั่นก็เพราะคางคกทองคำกำลังประลองกับนายน้อยเยี่ยอยู่ มันไม่ทันตั้งตัวต่างหาก ถึงได้ถูกผู้อาวุโสใหญ่เหยียบจมลงไป"

"ข้าว่าผู้อาวุโสใหญ่ไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน อย่าลืมว่านายน้อยเยี่ยเองก็มีพรสวรรค์และพลังฝึกตนอันน่าเกรงขาม!"

"ข้าจะไปเปรียบกับลูกชายได้อย่างไร? มีคำพูดหนึ่งเคยได้ยินบ้างไหม? เหนือฟ้ายังมีฟ้า! พรสวรรค์และพลังฝึกตนของนายน้อยเยี่ยนั้นไร้เทียมทาน ชนิดที่ผู้อาวุโสใหญ่ก็ยังไม่สามารถเทียบได้ แถมผู้อาวุโสสูงสุดยังไม่สามารถเทียบเลย"

"ผู้อาวุโสใหญ่ก็เป็นศิษย์ของผู้อาวุโสสูงสุดนะ..."

"แล้วไง? ผู้อาวุโสสูงสุดจะเก่งแค่ไหน?"

"แต่ข้าได้ยินมาว่าผู้อาวุโสใหญ่เก่งมากจริงๆนะ"

"เจ้าก็พูดเองนะ แค่ได้ยินมา จริงๆ แล้วพลังของผู้อาวุโสใหญ่มันจะเป็นอย่างไร เราก็ยังไม่เคยเห็นกันเลย"

"....."

ที่ประตูตำหนัก

"พวกเจ้าคิดว่า ใครจะเป็นฝ่ายชนะในครั้งนี้?"

หยุนซานถามสี่เซียนกระบี่ "ยากจะพูดแน่" ฉีเจี้ยนเซียนตอบว่า "ทุกคนบอกว่าผู้อาวุโสใหญ่เก่งมาก แต่ข้าก็ไม่เคยเห็นเขาลงมือจริงๆ "

ชูเจี้ยนเซียนกล่าวว่า "ข้าคิดว่าคางคกทองคำมีโอกาสชนะมากกว่า"

ฮว่าเจี้ยนเซียนก็เห็นด้วยและพูดว่า "เพราะอย่างไรเสียผู้อาวุโสใหญ่เป็นเพียงแค่ปราชญ์ ยังไม่เคยผ่านการฝึกข้ามภพ ดังนั้นแค่จากระดับพลังก็เห็นชัดว่า ผู้อาวุโสใหญ่ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคางคกทองคำ"

"เจ้าคิดว่าอย่างไร?" หยุนซานถามจิ่วเจี้ยนเซียน