บทที่ 2245 ไม่มีทางช่วยได้

"ตู้ม!"

คางคกทองคำถูกหมัดของเยี่ยหวู่ซวงต่อยออกไปไกลถึงร้อยเมตร กระแทกลงพื้นอย่างแรงจนเกิดฝุ่นฟุ้งกระจาย

ทั้งสนามตกตะลึง

"โว้ย คางคกทองคำไม่สามารถป้องกันหมัดของผู้อาวุโสใหญ่ได้เลยเหรอ?"

"ข้าไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม? ผู้อาวุโสใหญ่ ท่านนี้เก่งขนาดนี้เหรอ?"

"เสัตว์เทพในระดับนักบุญใหญ่อ่อนแอขนาดนี้เมื่อไหร่กัน?"

"......"

สี่เซียนกระบี่ก็ยืนมองด้วยความตกใจเช่นกัน

"ข้ารู้แล้วล่ะ ลูกชายเป็นคนประหลาด พ่อก็ต้องเป็นคนประหลาดแน่นอน โชคดีที่ข้าไม่ได้ไปพนันกับประมุขหยุนซาน" เซียนกระบี่จิ่วเจี้ยนเซียนคิดในใจอย่างโล่งอก

ส่วนสามเซียนกระบี่ที่เหลือก็ยืนอึ้งไปแล้ว

"มันเป็นไปได้ยังไงกัน?"

"คางคกทองคำ นี่มันระดับนักบุญใหญ่เลยนะ!"

"ผู้อาวุโสใหญ่เก่งขนาดนี้ได้ยังไง?"

หยุนซานยิ้มแล้วพูดว่า: "เห็นไหม นี่คือพ่อของลูกเขยข้า! เก่งใช่ไหมล่ะ?"

ฮึ่ม ทำท่ามากไปหน่อยนะ

ต้องเป็นเพราะคางคกทองคำยังไม่พร้อมเท่านั้น ถ้ามันพร้อมจริงๆ คงไม่มีทางโดนหมัดเดียวแล้วบินไปแบบนี้แน่

สามเซียนกระบี่เริ่มวิเคราะห์กัน

"เมื่อกี้นี้เจ้าคางคกทองคำบอกว่า มันจะให้ท่านผู้อาวุโสใหญ่สามจังหวะ ผลลัพธ์นี้ชัดเจนว่าเป็นการตั้งใจของมัน"

"เราทุกคนเห็นพลังของเจ้าคางคกทองคำกันแล้ว วันนั้นตอนที่พันธมิตรห้าสำนักบุกโจมตีสำนักดาบชิงอวิ๋น มันก็ฆ่าฟันไปทั่ว แรงเกรงขามสุดๆ ถ้าไม่ตั้งใจ ท่านผู้อาวุโสใหญ่จะสามารถผลักมันออกได้ยังไง?"

"เข้าใจแล้ว ที่เจ้าคางคกทองคำให้ท่านผู้อาวุโสใหญ่สามจังหวะก็เพราะไม่อยากให้ท่านผู้อาวุโสใหญ่แพ้แบบน่าอายเกินไป เพราะยังไงมันก็เป็นคนของชิงอวิ๋น หากมันพุ่งเข้าไปและบดขยี้ท่านผู้อาวุโสใหญ่ไปเลย ถ้าอย่างนั้นท่านผู้อาวุโสใหญ่จะเสียหน้าแค่ไหน?"

"เจ้าคางคกทองคำเป็นสัตว์เทพที่มีน้ำใจจริงๆ ส่วนท่านผู้อาวุโสใหญ่กลับไม่ค่อยมีน้ำใจขนาดนั้น"

"ใช่แล้ว ท่านผู้อาวุโสใหญ่เพียงแค่ลงมือก็ผลักเจ้าคางคกทองคำออกไปแล้ว มันก็จริงที่ไม่ค่อยมีน้ำใจ"

"ท่านประมุขหยุนซาน พวกเราวิเคราะห์ถูกต้องไหม?"

หยุนซานหัวเราะเยาะด้วยความไม่แยแส: "ฮ่าฮ่าฮ่า..."

สามเซียนกระบี่มองหน้ากันไปมา

หมายความว่าอะไร?

......

เจ้าคางคกทองคำลุกขึ้นจากพื้น รีบปัดฝุ่นบนตัวออก แล้วมองไปที่เยี่ยหวู่ซวง สายตาของมันกลายเป็นระมัดระวังขึ้นทันที

เมื่อสักครู่ มันตั้งใจจะหลบหลีก แต่เยี่ยหวู่ซวงกลับไม่ให้โอกาสมัน

"พ่อของเยี่ยฉังเซิงคนนี้มีฝีมืออยู่บ้าง งั้นต่อไปข้าต้องระมัดระวังให้ดี" เจ้าคางคกทองคำเตือนตัวเองในใจ

เยี่ยหวู่ซวงยืนอยู่ที่เดิม มองไปที่เจ้าคางคกทองคำแล้วถามว่า: "ไม่เป็นไรนะ?"

"ไม่เป็นไร" เจ้าคางคกทองคำทำท่าทางเหมือนไม่สนใจ

เยี่ยหวู่ซวงตามมาถามว่า: "เจ็บไหม?"

"ไม่เจ็บ" เจ้าคางคกทองคำตอบไป ขณะที่มุมปากมันกระตุก และความเจ็บปวดที่ซี่โครงก็แผ่เข้ามา

มันด่าตัวเองในใจ: "เยี่ยหวู่ซวง ไอ้เวรนี่! ลงมือไม่มีความเมตตาเลย ซี่โครงเกือบหักแล้ว"

"งั้น... จะลองอีกไหม?" เยี่ยหวู่ซวงถามต่อ

"ได้เลย ข้ารอไม่ไหวแล้ว ท่านผู้อาวุโสใหญ่ ท่านอย่าปล่อยปละปล่อยปะเลยนะ ถ้าไม่งั้นระวังเดี๋ยวข้าจะทุบให้ท่านหาฟันไม่เจอเลย" เจ้าคางคกทองคำพูดด้วยสีหน้ามั่นใจ

ได้ยินดังนั้น อมตะชางเหม่ยก็ด่าในใจ

"โง่จริงๆ ตอนนี้ยังกล้าท้าทายหวู่ซวง ไม่น่ามีชีวิตอยู่แล้ว"

เยี่ยหวู่ซวงเตือนเจ้าคางคกทองคำ: "ข้าจะลงมือแล้ว ระวังตัวด้วยนะ"

"อย่ามาพูดมาก มาสิ!" เจ้าคางคกทองคำเกร็งร่างทั้งตัว สายตาจับจ้องไปที่เยี่ยหวู่ซวงไม่ยอมหลบตา เตรียมพร้อมรับมือ

เยี่ยหวู่ซวงยิ้มอ่อนๆ แล้วชกออกไป

"ปัง!"

ในขณะนั้น ร่างกายเยี่ยหวู่ซวงเต็มไปด้วยพลังเลือดที่โหมกระหน่ำ กระจายพลังมหาศาลออกมาเหมือนเทพสงครามที่ไม่มีผู้ใดเทียบได้

"ไม่เลว มีพลังอยู่บ้าง" เจ้าคางคกทองคำไม่ตกใจกลับรู้สึกดีในใจ คิดว่า "เยี่ยฉังเซิง เตรียมรอดูได้เลย ข้าจะเหยียบพ่อของนายให้จมดินเร็วๆนี้"

ปัง

เห็นได้ว่า หมัดของเยี่ยหวู่ซวงพุ่งออกไป เปล่งประกายสว่างวาบเหมือนกับฟ้าผ่าฉีกเมฆดำออกไป โจมตีใส่เจ้าคางคกทองคำอย่างรวดเร็วและรุนแรง

"ตูม!"

เจ้าคางคกทองคำปลิวออกไปไกลถึงร้อยเมตร ตกลงไปยังพื้นจนเกิดหลุมลึก

"อะไรนะ? เจ้าคางคกทองคำถูกตีปลิวอีกแล้ว?"

"ท่านผู้อาวุโสใหญ่แข็งแกร่งเกินไปหรือเปล่า?"