บทที่ 2246 นี่ไม่ใช่การประลองฝีมือ แต่เป็นการทรมาน!

คางคกทองคำตะโกนใส่เยี่ยหวู่ซวงว่า ：“ผู้อาวุโสใหญ่ สามกระบวนท่าผ่านไปแล้ว ต่อจากนี้ข้าจะไม่ออมมืออีกแล้ว ลงมือได้เลย!"

เยี่ยหวู่ซวงพูดเตือนด้วยความหวังดีว่า ："หรือพอแค่นี้ดีไหม?"

ที่เขาลงมือก่อนหน้านี้ ก็เพราะทนเห็นคางคกทองคำรังแกเยี่ยชิวไม่ได้ ตอนนี้เขาต่อยคางคกทองคำไปสามหมัด หายโมโหแล้ว

อีกอย่าง คางคกทองคำเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ของนิกายดาบชิงอวิ๋น ถ้าเกิดเผลอทำให้มันบาดเจ็บขึ้นมา จะกลายเป็นเรื่องใหญ่

จบแค่นี้ หยุดมือเมื่อได้ที่

นี่คือทางออกที่ดีที่สุด

แต่ใครจะไปคิดว่าคางคกทองคำจะไม่รับน้ำใจ กลับพูดว่า ："ไม่ได้ ศึกนี้ต้องดำเนินต่อไป!"

จะให้จบตอนนี้น่ะ ไม่มีทาง!

เยี่ยหวู่ซวง อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ ที่จริงแล้วเจ้ากลัวล่ะสิ!

เจ้ากลัวว่าข้าจะสวนกลับ!

เจ้ากลัวว่าข้าจะซัดเจ้าต่อหน้าผู้คน!

เจ้ากลัวว่าจะไม่มีหน้ามีตาอยู่ในนิกายดาบชิงอวิ๋นอีกต่อไป!"

ในเมื่อกลัวขนาดนี้ แล้วก่อนหน้านี้เจ้าจะกำเริบเสิบสานไปทำไม?

ยิ่งกว่านั้น เจ้าต่อยข้าไปตั้งสามหมัด

แล้วตอนนี้กลับอยากให้จบเรื่องง่ายๆ ฝันไปเถอะ!

เยี่ยหวู่ซวงทำหน้าจริงจังแล้วกล่าวว่า ："เอาเป็นว่าพอเถอะ ข้าพูดไปก็เพื่อเจ้าทั้งนั้น"

เพื่อข้า?

หลอกผีนะสิ

อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้าคิดอะไรอยู่ในใจ!

"ข้ายังไม่ได้สวนกลับเลย แล้วจะให้จบง่ายๆได้ยังไง?" คางคกทองคำพูดว่า ："ผู้อาวุโสใหญ่ ท่านอย่ากลัวไปเลย ข้าจะเห็นแก่หน้าประมุขและผู้อาวุโสสูงสุด ข้าจะไม่ฆ่าเจ้าหรอก”

อมตะชางเหม่ยเอามือปิดหน้าแล้วพึมพำในใจ ："เจ้านี่มันโง่ เกินเยียวยาแล้ว โง่แบบหมดทางช่วยแล้วจริงๆ…"

เยี่ยหวู่ซวงยิ้มพลางกล่าว ："ข้ากลับหวังให้เจ้าฆ่าข้าเสียจริงๆ แต่ว่า เจ้ามีปัญญาทำหรือเปล่า?"

คางคกทองคำโกรธจัด ："นี่เจ้าดูถูกข้าหรือ?"

เยี่ยหวู่ซวงส่ายหน้าปฏิเสธ ："เปล่านะ ข้าก็แค่พูดความจริง"

คางคกทองคำไม่เชื่อ ："เจ้ากำลังดูถูกข้าแน่ๆ"

"ก็ได้ เจ้าจะคิดยังไงก็เชิญ" เยี่ยหวู่ซวงไม่อยากเสียเวลาถกเถียงอีก

"หึ กล้าดูถูกข้าอย่างนั้นหรือ? ผู้อาวุโสใหญ่ วันนี้ข้าจะให้เจ้ารู้ว่า ผลของการดูถูกข้ามันร้ายแรงแค่ไหน"

คางคกทองคำจ้องเยี่ยหวู่ซวงด้วยสายตาเย็นเยียบ ดวงตาของมันเต็มไปด้วยเพลิงโทสะ

ห้ามลบหลู่ศักดิ์ศรีแห่งอสูรเทพ！

ศักดิ์ศรีแห่งอสูรเทพแห่งนิกายดาบชิงอวิ๋นยิ่งห้ามแตะต้อง!

ทันใดนั้น คลื่นพลังอันน่าเกรงขามแผ่ซ่านออกมาจากร่างของคางคกทองคำ แรงกดดันอันหนักหน่วงกระจายไปทั่วทุกทิศทาง

ช่วงเวลานั้น ความหนาวเย็นที่แทรกซึมถึงกระดูก ราวกับกาลอวกาศถูกแช่แข็ง ทำให้ผู้คนรอบข้างถึงกับรู้สึกว่าหัวใจแทบหยุดเต้น

ทุกคนต่างมองออกได้ชัดเจน คางคกทองคำโกรธแล้ว

เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นรอบด้าน

"ผู้อาวุโสใหญ่ช่างไม่ฉลาดเอาเสียเลย ไม่น่าไปยั่วโมโหคางคกทองคำเลย"

"จบแล้วล่ะ คราวนี้คางคกทองคำโกรธจริง ๆ ต่อไปผู้อาวุโสใหญ่ได้เจ็บตัวแน่"

"ใครจะเถียงล่ะ ถ้าข้าเป็นผู้อาวุโสใหญ่คงยอมแพ้ไปแล้ว จะไปหาความอับอายให้ตัวเองทำไม?"

“……”

ณ ใจกลางสนาม

"ผู้อาวุโสใหญ่ ข้าเชื่อว่านับจากวันนี้ไป ท่านจะจดจำข้าไปจนวันตาย" คางคกทองคำกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

"ขอโทษนะ แต่ข้าไม่ใช่พวกวิปริตหรอก คงไม่จดจำคางคกเป็นพิเศษแน่ๆ" เยี่ยหวู่ซวงทำหน้าจริงจัง

"???" โทสะบนใบหน้าของคางคกทองคำทวีความรุนแรงขึ้น

เจ้าพูดบ้าอะไรของเจ้า?

ข้าแค่อยากสั่งสอนเจ้าให้จดจำบทเรียนนี้ไว้ เจ้าจะได้ไม่ลืม เข้าใจไหม?

"พรูด—"

หยุนซีและนางฟ้าไป๋ฮวากลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ เผลอหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะรีบยกมือขึ้นปิดปาก

ฝูงชนที่มุงดูอยู่ก็พากันพูดไม่ออก เดิมทีบรรยากาศตึงเครียดน่าหวาดหวั่น แต่กลับถูกเยี่ยหวู่ซวงทำลายลงด้วยคำพูดเพียงคำเดียว

"ผู้อาวุโสใหญ่ เจ้ากล้าหาญดี ข้าหวังว่าฝีมือเจ้าจะคู่ควรกับความกล้านั้น รับมือข้าให้ดี!"

ตูม——

คางคกทองคำโกรธจนสุดจะทน มันระเบิดพลังเข้าโจมตีเอง พุ่งเข้าหาเยี่ยหวู่ซวงอย่างกับภูเขาลูกย่อมๆ พร้อมสะบัดหมัดออกไปอย่างดุดัน

เยี่ยหวู่ซวงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม รอจนกระทั่งคางคกทองคำพุ่งเข้ามาหาเขา เขาจึงยื่นมือขวาออกไป จับหมัดของคางคกทองคำไว้ได้อย่างง่ายดาย

จากนั้น ก็ตามมาด้วยการเตะที่รวดเร็วมากที่หน้าท้องของคางคกทองคำ

"ปัง!"