บทที่ 711 มาเป็นผู้หญิงของฉัน

ผู้เห็นต่างเบิกตากว้างทีละคน

ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

เห็นหยกสีแดงชิ้นกลมและเกลี้ยง ใหญ่เท่ากับลูกบาสเกตบอลสองลูก หนักอย่างน้อยหลายสิบปอนด์

มันมีสีที่สดใสและมีเสน่ห์ราวกับสีแดงราวกับไฟ

แสงของมันพราว

ทั้งหลินจิงจื้อและเฉียนตัวตัวตกตะลึง

พวกเขาไม่คาดคิดว่าภายในชิ้นส่วนวัตถุดิบที่เลือกโดยเยี่ยชิว จะมีหยกแดงชิ้นใหญ่เช่นนี้

“พี่สะใภ้ หยกแดงที่พี่เจียระไนนั้นมีค่าเท่ากับจักรวรรดิเขียวหรือเปล่า?” เฉียนตัวตัวถามด้วยเสียงต่ำ

เขากังวลมากกับการสูญเสียครั้งนี้

หลินจิงจื้อกล่าวว่า “แม้ว่าหยกแดงคุณภาพประเภทนี้จะหายากในตลาด แต่ฉันไม่แน่ใจว่าจะมีคุณค่าเท่ากับสีเขียวจักรพรรดิหรือไม่"

ทันใดนั้น ขณะที่ฝูงชนที่ตกตะลึงได้สติกลับคืนมา ก็มีเสียงอุทานดังขึ้น:

“โอ้ หยกแดงระดับสูง!”

“หยกแดงชิ้นใหญ่ขนาดนี้เป็นสมบัติหายากที่ปรากฏในรอบร้อยปี และเป็นสิ่งล้ำค่า”

“อย่างน้อยก็มีมูลค่าสามพันล้าน!”

อะไรนะ?

สามพันล้าน?

เมื่อได้ยินตัวเลขนี้ เฉียนตัวตัวก็ตกใจมากจนไม่สามารถแม้แต่จะปิดปากได้

จากนั้น ได้ยินใครบางคนพูดว่า “ดังคำกล่าวที่ว่า ความหายากทำให้สิ่งต่างๆ มีค่า หยกแดงชั้นดีนี้มีความชุ่มชื้นและเนื้อสัมผัสโปร่งแสง เกิดขึ้นตามธรรมชาติ มีมูลค่าอย่างน้อยห้าพันล้าน หากจะประมูล มันอาจจะขายได้หมื่นล้าน”

“ห่ะ หยกชิ้นหนึ่งมูลค่าหมื่นล้าน นั่นไม่ได้หมายความว่า หยกชิ้นนี้มีมูลค่าเท่ากับบริษัทซื้อขายสาธารณะขนาดกลางเหรอ?”

“โชคของชายหนุ่มคนนี้ดีเกินไป!”

“แน่นอน อันดับแรกเขาตัดสีม่วงคุณภาพสูงชิ้นหนึ่ง และตอนนี้เขาตัดหยกแดงธรรมชาติคุณภาพสูงชิ้นหนึ่งแล้ว โชคของเขาช่างไม่ธรรมดาจริงๆ!”

“ถ้าฉันมีโชคของเขา คงจะมีมากๆ!”

“……”

ทุกคนมองดูเยี่ยชิวด้วยความอิจฉา แต่คราวนี้ไม่มีใครยื่นข้อเสนอ พวกเขาไม่สามารถซื้อหยกแดงราคาแพงเช่นนี้ได้

ในความเป็นจริง เมื่อเยี่ยชิวเข้าไปในโรงงานแปรรูป เขาได้สแกนวัสดุด้วยตาสวรรค์แล้ว

เขาสังเกตเห็นหยกแดงที่อยู่ในวัสดุหยาบที่ใหญ่ที่สุด เช่นเดียวกับชิ้นสีเขียวของจักรพรรดิที่คุณเหยาผ่าออก

เดิมที เยี่ยชิวตั้งใจที่จะเลือกหยกเขียวจักรพรรดิสำหรับการแข่งขันรอบที่สอง แต่คุณเหยาเลือกมันก่อน

ด้วยความรู้สึกหมดหนทาง เขาจึงต้องเลือกวัสดุหยาบที่ใหญ่ที่สุดแทน

พูดตามตรง เยี่ยชิวไม่รู้ว่าหยกแดงมีมูลค่าสูงก่อนที่จะตัดออก เขาแค่คิดว่าหยกชิ้นใหญ่เช่นนี้จะต้องมีค่ามาก แต่เขาไม่เคยคาดหวังว่ามันจะมีมูลค่านับพันล้าน

ในขณะนี้ เขารู้สึกเพียงสิ่งเดียวในใจเท่านั้น

เขารวยแล้ว!

ขณะเดียวกัน

ใบหน้าของมู่เอินก็มืดมนราวกับก้นหม้อ เขาสาปแช่งผู้เชี่ยวชาญทั้งหมดที่เขาจ้างให้ประเมินวัสดุ โดยคิดว่า

“ไอ้โง่พวกนี้ ไม่มีใครเห็นว่าหยกชิ้นใหญ่ขนาดนี้มีมูลค่าหลายพันล้าน”

“นี่คือหยกแดงมูลค่าหลายพันล้าน!”

“ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้เวรเหยานั้น ฉันอาจมีเงินหลายพันล้านในชั่วข้ามคืน มันเป็นความผิดของเขาทั้งหมด ถ้าไม่ใช่เพราะเขา ฉันคงไม่มอบวัสดุให้กับเด็กเยี่ยคนนั้น”

ขณะที่เขาคิดเช่นนี้ มู่เอินก็เหลือบมองคุณเหยาอย่างเย็นชา

“คุณเหยา คุณรอฉันก่อน ฉันจะตัดสินคะแนนกับคุณทีหลัง”

จากนั้นเขาก็มองไปที่หยกแดงคุณภาพสูง

“หยกแดงมูลค่าหลายพันล้าน ฝันไปเถอะ ถ้าคิดว่าจะเอามันไปจากฉันได้”

มู่เอินหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วส่งข้อความอย่างลับๆ

ไม่ไกลนัก ใบหน้าของคุณเหยาก็ซีดลง

“เรื่องนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร?”

“เขาตัดหยกแดงออกมาได้อย่างไร?”