บทที่ 857 ภาชนะเถียนคุนที่สอง

ดวงตาของเยี่ยชิวจ้องไปที่มุมด้านข้างด้วยความประหลาดใจบนใบหน้าของเขา

เขาเห็นขาตั้งกล้อง

แม้ว่าขาตั้งนี้จะใหญ่เพียงกำปั้น แต่ก็ให้ความรู้สึกเรียบง่าย งดงาม และเคร่งขรึมต่อผู้คน

ขาตั้งทำด้วยทองแดง มีสามขา สลักลายมังกรอย่างงดงาม

เยี่ยชิวจำมันได้ทันที

“นี่คือ… ภาชนะเฉียนคุน”

เยี่ยชิวตกตะลึง

ครั้งสุดท้ายที่เขาไปร่วมกับอัมตะชางเหม่ยเพื่อรับดาบเทียนซือ เขาได้รับภาชนะเฉียนคุณในภูเขาต้าหลง แต่ภาชนะเฉียนคุนนั้น เป็นของขวัญสำหรับการประชุมที่จางเถียนซือมอบให้เขา

“เหตุใดถึงมีภาชนะเฉียนคุนอยู่ที่ผู้เฒ่าซูล่ะ?”

เยี่ยชิวสับสน

เมื่อผู้เฒ่าซูเห็นเยี่ยชิวจ้องไปที่ภาชนะเฉียนคุน เขาก็ยิ้มและถาม“ทำไมคุณถึงชอบภานะนี้ล่ะ?”

เยี่ยชิวพยักหน้า

“ฉันขอแนะนำให้คุณเลือกอันอื่นเถอะ!” ผู้เฒ่าซูกล่าว

เยี่ยชิวสับสนและถาม “ทำไม?”

ผู้เฒ่าซูกล่าว “ไม่ใช่ว่าฉันลังเลที่จะมอบให้คุณ แต่แม้ว่าภาชนะนี้มีขนาดเล็ก แต่มันหนักจนไม่มีอะไรเทียบได้”

ซูจื้อหมิงพูด “เยี่ยชิวอย่าดูถูกภาชนะนี้ ครั้งสุดท้ายที่พ่อของฉันย้ายภาชนะนี้มาที่นี่ เขาใช้บอดี้การ์ดที่แข็งแกร่งแปดคน และบอดี้การ์ดทั้งแปดก็ไม่ไหว หมดแรง“

ผู้เฒ่าซากล่าวเสริม ”ฉันคาดว่าภาชนะนี้มีน้ำหนักอย่างน้อยสองพันกิโลกรัม”

“การเดินทางไม่ค่อยสะดวก”

“เสี่ยวเยี่ยคุณควรเลือกสิ่งอื่น!”

เยี่ยชิวกล่าว “ผู้เฒ่าซูสิ่งที่คุณมีตอนนี้ล้วนเป็นสมบัติล้ำค่าและไม่มีค่า แต่ฉันไม่ชอบอย่างอื่นเลย ฉันชอบแค่ภาชนะนี้เท่านั้น”

ผู้เฒ่าซูรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยและพูด “ในเมื่อคุณต้องการมัน เสี่ยวเยี่ยฉันจะมอบมันให้คุณ หลังจากนั้นจะหาคนขนมันไปที่จีนให้”

“ไม่ต้องห่วง ฉันเอามันกลับไปเองได้” หลังจากเยี่ยชิวพูดจบ เขาก็ก้าวไปข้างหน้าและคว้าภาชนะนั้น

ซวีจื้อหมิง เห็นการกระทำของเยี่ยชิวแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “เยี่ยชิวคุณไม่อยากหยิบภาชนะเล็กๆนี้ขึ้นมาใช่ไหม?”

“ฉันแนะนำว่าให้คุณเลิกคิดเรื่องนี้ซะ!”

”ฉันบอกไปแล้วว่าภาชนะนี้หนักมาก คุณไม่สามารถยกมันขึ้นได้หรอก…”

ก่อนที่ซวีจื้อหมิงจะพูดเสียงของเขาก็หยุดลง และเยี่ยชิวก็ยกภาชนะเฉียนคุนด้วยมือเดียว

“โอ้พระเจ้า!”

ซวีจื้อหมิงอุทานและมองเยี่ยชิวด้วยความตกใจ เขาเห็นว่าใบหน้าของเยี่นชิวไม่แดงและไม่สาหัสอะไรราวกับว่าเขายกก้อนสำลีแทนภาชนะที่มีน้ำหนักหลายกิโลกรัม

ผู้เฒ่าซูได้เห็นตอนนี้เหมือนกัน ในขณะนี้ใบหน้าชราของเขาเต็มไปด้วยความตกใจ

“นี่ เป็นไปได้อย่างไร!?”

ผู้เฒ่าซูคิดว่าเขาตาฝาด เขาขยี้ตาด้วยมือทั้งสองข้างและมองใกล้ๆ เขาเห็นว่าภาชนะเฉียนคุนถูกเยี่ยชิวยกอยู่จริงๆ

เขายกขึ้นมาแล้ว?

แล้วยังใช้มือเดียวอีก?

หัวใจของผู้เฒ่าซูเต็มไปด้วยความสงสัย

หลังจากที่เขาได้ภาชนะแล้ว เขาใช้ความพยายามอย่างมากในการขนมันกลับบ้าน แต่เขาคาดไม่ถึงว่าตอนนี้ เยี่ยชิวจะสามารถยกภาชนะได้อย่างง่ายดาย

เด็กคนนี้เป็นตัวประหลาดรึไงกันนะ?

เมื่อผู้เฒ่าซูตกตะลึง เยี่ยชิวก็ถือภานะไว้ในฝ่ามือของเขาและมองดูอย่างระวัง

เขาพบว่าขนาดรูปร่าง น้ำหนัก และรูปแบบของภาชนะนี้เหมือนกับภาชนะเฉียนคุนที่จางเทียนซือมอบให้เขาทุกประการ

ไม่สงสัยเลยว่าภานะนี้จะเป็นของแท้

หลังจากนั้นไม่นาน