บทที่ 161 มีเขาอยู่ ไม่มีใครกล้าทำร้ายคุณ

ผู้บังคับการหลี่สั่งให้คนชงชาชั้นดีมา ยกมาตรงหน้าของกู้หรันด้วยตัวเอง ยิ้มพลางเอ่ยว่า “ไม่ทราบว่าคุณกู้หรันกับคุณโม่เฉิงรู้จักกัน ที่ล่วงเกินคุณไปก่อนหน้านี้ ได้โปรดให้อภัยด้วยนะครับ”

กู้หรันอึ้งไป

เดิมเธอก็เป็นคนฉลาดอยู่แล้ว พอได้ยินเขาพูดแบบนี้ ก็เข้าใจสถานการณ์ของตนเองในเวลานี้ทันที มีความสัมพันธ์กับสีโม่เฉิง

ในใจมีความสับสนเล็กน้อย

“ผู้บังคับการหลี่ คุณเองก็ทำตามหน้าที่ ไม่ถือว่าล่วงเกินอะไรค่ะ”

ผู้บังคับการหลี่ยิ้มไม่พูดอะไร ถามว่า “ไม่ทราบว่าคุณกู้หรันกับคุณโม่เฉิงมีความสัพนธ์อะไรกันครับ”

กู้หรัน “……”

เธอกำลังดื่มชาอยู่พอดี ได้ยินเขาถามแบบนี้ ก็สำลักทันที อดที่จะไอออกมาไม่ได้

ผู้บังคับการหลี่เห็นดังนั้น ก็ตกใจรีบหากระดาษทิชชู่มาให้เธอ

“ขอโทษจริงๆครับ ผมถามละลาบละล้วงเกินไป ถ้าคุณกู้หรันไม่สะดวกที่จะตอบคำถามนี้ ไม่ต้องตอบก็ได้นะครับ”

กู้หรันโบกไม้โบกมือ

“ไม่เป็นไรค่ะ”

เธอผ่อนลมหายใจ แล้วพูดว่า “ก็สมควรแล้วที่คุณถามฉัน พวกเราสองคน……”

เธอลังเลอยู่ชั่วครู่ ก็เลือกที่จะบอกตามความจริง

“พวกเราเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย”

ผู้บังคับการหลี่：“？？？！！！”

เห็นเขาตกตะลึงอยู่ตรงนั้น กู้หรันก็เขินเล็กน้อย

สิ่งที่เธอพูดเป็นความจริง

เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเข้าใจผิด ยังเติมคำว่า“ทางกฎหมาย”เข้าไปด้วยหนึ่งคำ

อย่างไรเสีย ตอนแรกทั้งสองคนก็ตกลงกันทำสัญญาเป็นสามีภรรยานี่ เป็นเรื่องจริงไม่ได้

ตอนแรกผู้บังคับการหลี่คิดว่า ผู้หญิงคนนี้มีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกับสีโม่เฉิงอยู่บ้าง ก็ถือว่าไม่เลวแล้ว

คิดไม่ถึงว่า จะเป็นภรรยาของสีโม่เฉิง！！

นี่ นี่จะทำให้เธอไม่พอใจได้ยังไง!

เขารีบลุกขึ้นมา แม้แต่เก้าอี้ยังไม่กล้านั่ง รีบมาประจบเอาใจว่า “ที่แท้ก็คือภรรยาของคุณโม่เฉิง ก่อนหน้านี้ไม่รู้สถานะของคุณ ถ้ารู้แต่แรก ผมก็คงไม่ให้ลูกน้องไปพาตัวคุณมาแล้ว คุณว่านี่……”

กู้หรันรีบลุกขึ้นมา

“คุณเกรงใจเกินไปแล้วค่ะ ฉันรู้ว่าพวกคุณทำตามหน้าที่ ฉันไม่ถือสาค่ะ”

ผู้บังคับการหลี่ทุกข์ใจ

กู้หรันไม่รู้ว่า ไม่ว่าเธอจะถือสาหรือไม่