บทที่ 162 ไม่กล้าอาจเอื้อม

กู้หรัน “……”

ผู้ชายคนนี้ คิดว่าเธอกำลังหวาดกลัว

เธออดรู้สึกขำเล็กน้อยไม่ได้

เธอไม่ได้ทำเรื่องพวกนั้น เป็นผู้บริสุทธิ์ เธอจะกลัวอะไร

แต่ชายหนุ่มเป็นห่วงขนาดนี้ ในใจเธอก็ซาบซึ้งมาก

ด้วยเหตุ จึงพยักหน้า แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรอีก นั่งลงมาบนโซฟาพร้อมกับสีโม่เฉิง

ผู้บังคับการหลี่มองสองคนที่นั่งบนโซฟา รู้สึกว่าเหมือนเห็นราชาแห่งขุมนรกสองคน

อดไม่ได้ที่จะปวดหัว

เขาก็ไม่กล้าไล่พวกเขาไป ได้แต่เดินออกไปสั่งการลูกน้อง

“พวกคุณเร่งมือกันหน่อย! ต้องสอบสวนความจริงออกมาให้ได้ ภายในวันนี้”

วันนี้ถ้าไม่ส่งตัวซวยสองคนนี้ออกไป เขาคงต้องเป็นบ้าตายแน่ๆ!

ด้านนอก

หลี่เจียวเจียวมองเห็นเงาของทั้งสองคนที่อยู่ในห้องนั้น ผ่านทางช่องประตู

เธอดึงแขนเสื้อของผู้บังคับการหลี่ที่อยู่ข้างๆ

“พ่อ พ่อบอกว่าคนคนนั้นคือสีโม่เฉิงเหรอ ก็คือคนที่เป็นทายาทของตระกูลสีผู้มีชื่อเสียงโด่งดังคนนั้นเหรอคะ”

ผู้บังคับการหลี่ถอนหายใจ

“ใช่”

ถ้าไม่ใช่เขา ตนเองก็คงไม่ต้องกลัวขนาดนี้

แววตาหลี่เจียวเจียวเปล่งประกายเล็กน้อย

เป็นครั้งแรกที่เห็นผู้ชายหล่อขนาดนี้ ทั้งยังดูมีสง่าราศีขนาดนี้ด้วย

ดั่งนกอินทรีบนท้องฟ้า ราวกับดวงตะวันที่ทอแสง ทำให้คนเราอดที่จะยกย่องชื่นชมไม่ได้ ทั้งไม่กล้าสบตามองตรงๆอีกด้วย

ส่วนกู้หรันที่นั่งอยู่ข้างๆเขา ก็เหมือนกับนกน้อยที่อาศัยอยู่บนต้นไม้ใหญ่อย่างนั้น ช่างมีความสุขเสียเหลือเกิน

หลี่เจียวเจียวอดที่จะคิดเพ้อฝันไม่ได้ ถ้าตนเองนั่งอยู่ข้างเขา น่าจะเป็นภาพแบบไหน

ผู้บังคับการหลี่เป็นคนที่ฉลาดขนาดไหน

มองปราดเดียวก็รู้ความคิดของลูกสาวตัวเองแล้ว

เขาดึงหลี่เจียวเจียวออกไป ลากเธอมาที่มุมหนึ่งซึ่งไม่มีคน จากนั้นพูดด้วยเสียงดุว่า “เจียวเจียว พ่อจะเตือนลูกนะ ห้ามคิดอะไรที่ไม่สมควรคิดพวกนั้นกับคุณโม่เฉิง!”

หลี่เจียวเจียวพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจเล็กน้อย “พ่อ พ่อพูดอะไรคะ ฉันมีความคิดอะไร”

ผู้บังคับการหลี่หัวเราะเยาะ

“ความคิดในใจลูกนั้น ปิดบังพ่อได้เหรอ ตระกูลสีไม่ใช่คนที่พวกเราอาจเอื้อมได้ ดังนั้นลูกห้ามคิดอะไรกับเขา ได้ยินมั้ย”

หลี่เจียวเจียวไม่ยอมแพ้

“ทำไมจะไม่อาจเอื้อมได้คะ ชาติตระกูลของกู้หรันก็ยังสู้หนูไม่ได้เลยนะ ทำไมเธออยู่กับคุณโม่เฉิงได้”

“ลูก!”