บทที่ 164 ชดใช้หนึ่งร้อยล้าน

ห้าสิบล้านเหรอ

เธอย้อนคิดถึงระดับความงกของตระกูลกู้

ทันใดนั้นก็รู้สึกเห็นใจพวกเขาเล็กน้อย

สีโม่เฉิงพูดออกไปแล้ว ผู้บังคับการหลี่จะกล้าไม่เห็นด้วยได้อย่างไร

แต่ในเรื่องของจำนวนเงิน เขายิ้มพลางเอ่ยอย่างระมัดระวังว่า “คุณโม่เฉิง คุณว่าห้าสิบล้านมันไม่……”

“ทำไม ภรรยาของผมสีโม่เฉิง ชื่อเสียงเกียรติยศของเธอมีค่าไม่ถึงห้าสิบล้านเหรอ”

ผู้บังคับการหลี่สูดลมหายใจ

ฟังออกถึงความไม่พอใจของสีโม่เฉิง รีบพูดว่า “เปล่าครับๆ ชื่อเสียงเกียรติยศของคุณนายสีมีค่าถึงห้าสิบล้านแน่นอน ความหมายผมคือต้องการแค่ห้าสิบล้านเหรอครับ ฮ่าๆ……”

“อ้อ ที่แท้ผู้บังคับการหลี่คิดว่ามันน้อยไปนี่เอง งั้นก็หนึ่งร้อยล้านแล้วกัน กำลังดี ช่วงนี้บริษัทของภรรยาผมมีปัญหาเรื่องการเงินหมุนไม่ทันอยู่ด้วย กำลังขาดเงินหนึ่งร้อยล้านพอดี”

ผู้บังคับการหลี่：“……”

แม่เจ้า นี่เขาขุดหลุมให้ตัวเองกระโดดลงไปเหรอเนี่ย!

จะให้คนตระกูลกู้พวกนั้นควักเงินร้อยล้านออกมา นั่นเรียกว่าไปเอาชีวิตพวกเขาไม่ง่ายกว่าเหรอ

แต่ไม่ว่าจะยากลำบากแค่ไหน ขอแค่สีโม่เฉิงพูดแล้ว ผู้บังคับการหลี่ก็ต้องพยายามหาวิธีทำจนสำเร็จ

มิเช่นนั้น ตำแหน่งผู้กำกับการของเขาก็คงจบสิ้นแล้ว

ดังนั้น ช่วงบ่ายวันนั้น บทสรุปของเรื่องนี้แพร่กระจายมาถึงบ้านตระกูลกู้

คนตระกูลกู้ติดตามการแสดงความคิดเห็นบนโลกโซเชียลมาตลอด พบว่าทุกคนต่างก็ด่าว่ากู้หรัน ในใจรู้สึกสะใจมาก

“เชอะ นังตัวดีนี่ ใครใช้ให้เธอเป็นศัตรูกับพวกเรา ตอนนี้เห็นจุดจบของตัวเองแล้วสินะ”

สวี่ชิงชุ่ยนั่งอยู่ในตำแหน่งประธานบนโซฟา ยิ้มพลางเอ่ยอย่างสบายใจว่า “เอาละ ครั้งนี้พวกเราถือว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว ในเมื่อนังตัวดีนั่นไม่ยอมเชื่อฟังพวกเรา ก็ต้องทำลายมันซะ จะได้ไม่มาสร้างปัญหาวุ่นวาย”

กู้จิ่งเซิ่งรีบประจบว่า

“แม่พูดถูกครับ จะยังไงนังตัวดีก็ไม่ยอมเชื่อฟัง ในเมื่อเธอช่วยคนนอกมาเป็นศัตรูกับพวกเรา งั้นกำจัดเธอก็ไม่มีอะไรน่าเสียดาย”

ขณะที่คนในครอบครัวกำลังพูดคุยกันอยู่

เวลานี้เอง คนที่สวมชุดเจ้าหน้าที่ตำรวจก็เดินเข้ามา

สายตาเขาเผยให้เห็นความข่มขู่คุกคาม กวาดตามองผู้คนในห้องหนึ่งรอบ ถามว่า “ใครคือกู้จิ่งเซิ่ง”

กู้จิ่งเซิ่งตกใจ รีบลุกออกมา

“ผมเอง คุณคือ……”

“ผมเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจของสถานีตำรวจเมืองJ เกี่ยวกับเรื่องที่คุณฟ้องร้องคุณกู้หรัน มีผลสรุปแล้วครับ ”

สวี่ชิงชุ่ยได้ยินดังนั้น ดวงตาก็เปล่งประกายทันที

กู้อันหนิงเองก็ดวงตาเปล่งประกาย รีบวิ่งไปหา