บทที่ 165 เรียกเขาว่าพ่อเป็นครั้งสุดท้าย

สวี่ชิงชุ่ยเรียกว่าโกรธจนแทบกระอักเลือด

มีอายุยืนอยู่มาถึงขนาดนี้แล้ว เป็นครั้งแรกที่เจอกับเรื่องแบบนี้

ถูกหลานสาวของตัวเองฟ้องร้องขึ้นโรงขึ้นศาล ไม่เพียงต้องชดใช้เงินให้เธอ ยังต้องขอโทษเธอด้วย!

นี่เรียกว่ากลับตาลปัตรเลย!!

เธอพูดอย่างโมโหว่า “จิ่งเซิ่ง แกโทรไปหาเธอเดี๋ยวนี้ โทรไปเธอ!”

เธอจะดูสิว่า ทำไมนังตัวดีนี่ต้องให้เธอชดใช้เงินให้!

คิดไม่ถึงว่า กู้จิ่งเซิ่งควักโทรศัพท์มือถือออกมาโทรไป อีกฝั่งกลับแสดงว่าเป็นหมายเลขที่ไม่มีการใช้งาน

เขาถือโทรศัพท์มือถือด้วยสีหน้างุนงงสับสน พูดด้วยความโกรธว่า “แม่ เธอบล็อคผมแล้วครับ!”

สวี่ชิงชุ่ยเบิกตาโต โกรธจนแข้งขาสั่น

“อันหนิง โทรไปหาเธอสิ”

ดังนั้น กู้อันจึงหนิงก็โทรออกไป

แต่กลับพบว่า เป็นหมายเลขที่ไม่ได้ใช้งานเช่นกัน

จากนั้น ก็ให้หลิ่วม่านหยินโทร

ครั้งนี้ กลับโทรติดแล้ว

เสียงเย็นเยือกของหญิงสาวที่อยู่ปลายสายดังมา

“ฮัลโหล”

“ฮัลโหล หรันหรัน”

หลิ่วม่านหยินเพิ่งจะพูดได้ไม่กี่คำ โทรศัพท์มือถือก็ถูกสวี่ชิงชุ่ยแย่งไปแล้ว

เธอพูดด้วยเสียงโกรธเกรี้ยวว่า “กู้หรัน ! นังตัวดีนี่ช่างไร้หัวจิตหัวใจ แกฟ้องร้องมาที่หัวของฉันนี่เลยเหรอ แกลืมไปแล้วเหรอว่าหลายปีนี้ใครเลี้ยงแกมา ใครให้แกกิน ให้แกอยู่ ให้แกเรียนหนังสือ”

“ได้ ตอนนี้แกปีกกล้าขาแข็งแล้วใช่มั้ย รู้จักเป็นศัตรูกับคนในบ้านแล้ว ไม่นับเรื่องที่ส่งคนมาทุบทำลายบ้านพวกเรา ตอนนี้ยังมาฟ้องพวกเราอีก”

“แกต้องการร้อยล้านใช่มั้ย ได้ ฉันจะให้คนไปซื้อกระดาษเงินกระดาษทองร้อยล้านมาให้แก แกจะเอามั้ย”

อีกฝ่าย กู้หรันได้ยินเสียงกรีดร้องของหญิงชรา ก็เอาโทรศัพท์มือถือออกห่างจากหูหน่อย

รอจนเงียบลงแล้ว จึงพูดว่า “พวกคุณได้รับหมายศาลแล้วเหรอ”

พอเอ่ยถึงเรื่องนี้ สวี่ชิงชุ่ยก็ยิ่งโกรธหนัก