บทที่ 166 เป็นลูกเขาหรือไม่

ด้านข้าง สวี่ชิงชุ่ยได้ยินคำพูดของเธอ

เธอก็แย่งโทรศัพท์มือถือไป พูดอย่างเกรี้ยวกราดว่า “แกยังมีหน้าพูดถึงอันหนิงอีก! อันหนิงฉลาดเรียบร้อย ไม่เหมือนแก มีแต่จะทำให้ฉันโมโห ทำให้พ่อแกโมโห!”

“ใช่ พวกเราอยากใหแกตายไปซะ ทำไมแกไม่ตายที่ข้างนอกนั่นไปเสียเลย ทำไมยังต้องมาปรากฏตัวตรงหน้าพวกเรา”

“ฉันจะบอกแกให้นะ แกอยากจะจะได้เงินจากพวกเรา ไม่มีทาง! ต่อให้ฉันถูกกระแทกตายที่ประตูบ้านตระกูลกู้ ก็ไม่มีทางให้เงินแกสักแดงเด็ดขาด ส่วนเรื่องขอโทษ นั่นยิ่งเป็นไปไม่ได้! ”

“ถ้าแกเก่งนักก็ให้ตำรวจมาค้นบ้านฉัน ฉันจะคอยดู กลางวันแสกๆ ใครจะกล้า”

กู้หรันไม่อยากจะฟังการกุเรื่องของหญิงชราจริงๆ

ด้วยเหตุนี้ ฟังจนมาถึงตอนสุดท้าย ก็ขี้เกียจจะตอบโต้เธอแล้ว วางสายไปดื้อๆเลย

สวี่ชิงชุ่ยเห็นเธอกล้าตัดสายตนเอง ก็ยิ่งโกรธ

“จิ่งเซิ่ง แกดูสิ นี่คือลูกสาวที่แกให้กำเนิดมาเหรอ ช่างยโสโอหัง อวดดีจริงๆ!”

กู้จิ่งเซิ่งขมวดคิ้ว สีหน้าบูดบึ้ง

“แม่ แม่ก็ไม่ต้องพูดแล้ว ไม่แน่เธอก็อาจจะไม่ใช่ลูกสาวผมนะ”

สวี่ชิงชุ่ยอึ้งไป ถามด้วยตกใจว่า “หมายความว่าอะไร”

กู้จิ่งเซิ่งถอนหายใจ

เขาลากเก้าอี้มานั่ง พักหนึ่ง จึงเอ่ยเสียงเครียดว่า “บอกแม่ตามความจริงเลยนะ ก่อนหน้าที่ฉินว่างเสวี่ยจะมาคบหากับผม ที่จริงเธอยังมีแฟนคนหนึ่ง”

“ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่นักศึกษา ดูเหมือนจะทำธุรกิจ แต่ทำธุรกิจอะไรผมก็ไม่แน่ใจ แต่เป็นคนที่ลึกลับมาก”

“ตอนนั้นผมก็ชอบฉินว่างเสวี่ยแล้ว ตามจีบเธอตลอด แต่จีบไม่ติด ต่อมา ไม่รู้ทำไมเธอกับผู้ชายคนนั้นก็เลิกกัน ฉินว่างเสวี่ยก็เลยเลือกผม พวกเราคบหาอยู่ด้วยกันไม่นาน เธอก็ท้องแล้ว จากนั้นจึงไปหาคุณท่านตระกูลฉินเพื่อหมั้นหมาย”

ทุกคนที่นั่นต่างก็ตกตะลึง

สวี่ชิงชุ่ยพูดอย่างไม่อยากจะเชื่อว่า “ดังนั้น ก่อนที่เธอกับลูกจะคบหากัน เธอ เธอก็ตั้งท้องแล้วเหรอ”

กู้จิ่งเซิ่งเกาศีรษะ