บทที่ 167 ลองดูกับเขา

พอพูดประโยคนี้ออกมา คนในเหตุการณ์ต่างก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที

หญิงชราแทบจะมั่นใจแล้วว่าที่ฉินว่างเสวี่ยหลอกว่าตั้งท้องเป็นเรื่องจริง

เธอโกรธจนเอามือกุมหน้าผาก พักใหญ่ จึงพูดอย่างโมโหว่า “เวรกรรม ！เกิดเรื่องแบบนี้กับตระกูลกู้ของฉัน ต่อไป ลงไปที่ยมโลก ฉันจะมีหน้าไปเจอกับบรรพบุรุษของฉันได้ยังไง!”

กู้จิ่งเซิ่งพูดอย่างร้อนใจขึ้นมาว่า “แม่ แม่ก็อย่าเพิ่งไปสนใจเรื่องบรรพบุรุษ แม่สนใจลูกชายแม่ก่อน เมื่อก่อนยังไม่รู้ก็ไม่เท่าไหร่ ตอนนี้รู้แล้วว่ากู้หรันอาจจะไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆของผม ผมจะคิดอย่างไรก็รู้สึกหงุดหงิด แม่ว่าพวกเราจะทำยังไงดี ไปตรวจดีเอ็นเอเหรอ”

สีหน้าหญิงชราบูดบึ้ง

พักใหญ่ จึงพูดว่า “ตรวจ! จำเป็นต้องตรวจ!”

ถ้ากู้หรันเป็นลูกสาวแท้ของลูกชายตนเองก็ดีไป

ถ้าไม่ใช่……

เธอหัวเราะเยาะ

ฉินว่างเสวี่ยหลอกลวงคนตระกูลกู้มานานหลายปีขนาดนี้ จะอย่างไรก็ต้องรับผิดชอบเรื่องนี้

แม้เธอจะตายไปแล้ว แต่คำโบราณบอกไว้ดีมากว่า หนี้แม่ลูกใช้

พวกเขาก็ไม่ได้ต้องการอะไรมาก ก็แค่ให้กู้หรันยกเลิกเงินร้อยล้านก้อนนี้ แล้วเอามรดกที่ท่านฉินทิ้งไว้ให้กู้หรันพวกนั้นยกให้พวกเขาก็พอแล้ว

คิดเช่นนี้ สวี่ชิงชุ่ยก็กวักมือเรียกกู้จิ่งเซิ่ง

“ลูกมานี่ แม่จะบอกอะไรให้ พวกเราทำแบบนี้……”

——

หลังจากกู้หรันวางสายจากคนตระกูลกู้แล้ว ก็ลงมาทานอาหารที่ชั้นล่างอย่างอารมณ์ดี

ตั้งแต่กลับมาจากสถานีตำรวจพร้อมกับสีโม่เฉิง อารมณ์ของเธอก็ซับซ้อนมากมาตลอด

ด้านหนึ่ง คือข่มความประทับใจที่มีต่อชายหนุ่มคนนี้ไม่อยู่

อีกด้านหนึ่ง ก็รู้สึกสับสนมาก

ชีวิตแต่งงานแม่ของเธอไม่สมหวัง ไม่ต้องพูดถึงว่าสามีนอกใจ ยังมีลูกนอกสมรสอีกด้วย

ส่วนเธอ ก็ถูกแฟนที่รักกันมาหลายปีทอดทิ้ง จนบอบช้ำอย่างแสนสาหัส

ดังนั้น ภายในช่วงระยะยาว เธอคิดว่า เธอคงจะไม่มีความรักอีกแล้ว

ในชีวิตนี้ หากสามารถใช้ธุรกิจของครอบครัวที่แม่ของเธอทิ้งไว้ให้ดำรงชีวิต เมื่อแก่ชราก็รับเลี้ยงเด็กสักคน หรือบริจาคทรัพย์สินทั้งหมดของครอบครัวทั้งหมด เพื่อสร้างประโยชน์ให้แก่ประเทศชาติบ้าง

แต่ตอนนี้ ความรักเป็นสิ่งที่เราพบเจออย่างไม่คาดฝัน

เธอกลัวเล็กน้อยจริงๆ กลัวว่าจะซ้ำรอยเดิม ยิ่งกลัวว่าตนเองจะทรยศหักหลังความรู้สึกดีๆของอีกฝ่าย

บนโต๊ะอาหาร สีโม่เฉิงพบความเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของหญิงสาว