บทที่ 168 ไม่ต้องการความช่วยเหลือจากเขา

ครั้งนี้ ชายหนุ่มดีใจอย่างมากจริงๆ

ดีใจถึงขั้นลุกขึ้นยืน เดินอ้อมโต๊ะมา เดินไปข้างๆเธอโน้มตัวลงหอมเธอหนึ่งฟอด

“หรันหรัน ขอบคุณนะ”

กู้หรันหน้าแดง ถามอย่างไม่สบายใจว่า “คุณขอบคุณฉันทำไม ฉันยังไม่ได้ทำอะไรให้คุณเลย”

สีโม่เฉิงยิ้มพลางเอ่ยว่า “คุณไม่ต้องทำอะไรผม ขอแค่คุณยืนอยู่ตรงนั้นนิ่งๆ รอให้ผมทำอะไรคุณก็พอ”

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วยิ้มอย่างกรุ้มกริ่มพูดว่า“หรือว่า คุณอยากจะทำอะไรผม ก็ได้”

ในขณะที่พูดนั้น ไออุ่นที่พ่นออกมาจากในปากรดบนใบหูเธอ ทำให้กู้หรันตัวสั่นขึ้นมาทันที

เธอลุกขึ้นยืนทันที ยกมือขึ้นมาขวางสีโม่เฉิง

“หยุดๆๆๆ!”

กู้หรันราวกับเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่ง พูดอย่างจริงจังว่า “ฉันจะบอกคุณเอาไว้ก่อนเลยนะ แม้ว่าฉันจะยอมรับคุณ ยินดีที่จะลองคบกับคุณดูชั่วคราว แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า คุณจะทำอะไรก็ได้ โดยที่ไม่สนใจว่าฉันจะเห็นด้วยหรือไม่”

สีโม่เฉิงขมวดคิ้ว

“อันนั้นแน่นอนอยู่แล้ว”

กู้หรันมองเขา ทำไมรู้สึกว่า คำพูดของผู้ชายคนนี้ ไม่น่าเชื่อถือแบบนี้กันนะ

แต่ในเมื่ออีกฝ่ายรับปากแล้ว แน่นอนว่าเธอก็พูดอะไรมากไม่ได้

ภายใต้สายตากดดันของเธอ ชายหนุ่มก็เดินกลับไปยังที่นั่งของตัวเอง

ทั้งสองคนกลับไปนั่งทานอาหารกันใหม่

สีโม่เฉิงทานอาหารเช้าไปพลาง ถามเธอไปพลาง “วันนี้คนตระกูลกู้น่าจะต้องมาหาคุณ คุณคิดออกหรือยังว่าจะทำยังไง”

กู้หรันส่ายหน้า

สำหรับตระกูลกู้ ความจริงความหวังสูงสุดของเธอก็คือต่างคนต่างอยู่ไม่ยุ่งเกี่ยวกัน

เธอไม่ไปยั่วโมโหพวกเขา พวกเขาก็อย่ามาหาเรื่องเธอ ตั้งแต่นี้ไปทุกคนต่างก็เป็นคนแปลกหน้าที่เคยเดินสวนกัน ไม่ต้องเกี่ยวข้องอะไรกันอีกก็พอ

แต่น่าเสียดาย อีกฝ่ายต้องไม่ได้คิดเหมือนเธอแน่

สีโม่เฉิงเหลือบมองสีหน้าเธอ พูดว่า “ถ้าคุณต้องการ ผมจัดการให้คุณได้”

เขาอยากจะจัดการตระกูลกู้มานานแล้ว

กู้หรันอึ้งไป ก้มหน้ามองไปทางเขา

คิ้วเรียวบางขมวดมุ่นเบาๆ จากนั้นก็ส่ายหน้า

“ไม่ต้องค่ะ นี่เป็นเรื่องในครอบครัวของฉัน ฉันจะจัดการด้วยตัวเอง”

สีโม่เฉิงได้ยิน แววตาเศร้าหมองลง

รู้ดีว่าตอนนี้แม้หญิงสาวยอมรับที่จะลองคบหาดูใจกับเขา แต่ไม่ได้เห็นเขาเป็นแฟนจริงๆ

อย่างน้อย ในเรื่องของครอบครัว เธอไม่ได้เตรียมที่จะให้เขาเข้าไปแทรกแซง

สีโม่เฉิงไม่พูดอะไร ทั้งสองกินอาหารเช้าเสร็จแล้วอย่างเงียบๆ กำลังเตรียมที่จะออกจากบ้าน ก็ได้รับโทรศัพท์จากกู้จิ่งเซิ่ง