บทที่ 169 รังเกียจ

สวี่ชิงชุ่ยพยักหน้า

เธอค่อยๆเงยหน้า สายตาเหลือบมองไปยังเสี่ยวชวีที่เฝ้าอยู่นอกประตู ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจเสี่ยวชวี

คนพวกนี้ ตั้งแต่พวกเขามาที่บริษัท ก็คอยระแวงระวังราวกับเป็นหัวขโมยอย่างนั้น

ราวกับว่าเธอเป็นอาชญากรที่ชั่วร้าย

เธอเกลียดที่สุดก็คือสายตาที่ดูถูกของคนอื่นแบบนี้ ด้วยเหตุนี้ จึงกระแอมเพื่อให้โล่งคอ พูดด้วยท่าทางข่มขู่ของหัวหน้าครอบครัว “เธอ มานี่”

เสี่ยวชวีขมวดคิ้ว ชี้มาที่ตัวเอง

ตระหนักได้ว่าที่เธอเรียกคือตัวเอง จึงเดินไป

“คุณท่าน ท่านต้องการอะไรคะ”

ในฐานะคนที่กู้หรันไว้เนื้อเชื่อใจ แน่นอนว่าเธอก็รู้เรื่องของตระกูลกู้

และก็รู้ว่าหญิงชราคนนี้ปกติแล้วรังแกเจ้านายเธออย่างไรบ้าง ด้วยเหตุนี้ แน่นอนว่าเธอชักสีหน้าให้หญิงชราเห็น

สวี่ชิงชุ่ยเห็นท่าทางแบบนี้ของเธอ ก็ยิ่งโกรธ

“ทำไมคุณกู้หรันของพวกเธอยังไม่มาอีก เธอขาขาดหรือยังไง หรือว่าต้องให้ฉันไปเชิญเธอถึงที่พัก”

เสี่ยวชวีฝืนยิ้มมุมปากอย่างไม่จริงใจ

“ถ้าฉันจำไม่ผิด ท่านก็ไม่ได้รออยู่ที่นี่นานเท่าไหร่เลยนะคะ! บ้านตระกูลอยู่ใกล้ที่นี่แค่ไหน ขับรถมาไม่ถึงสิบกว่านาที แต่คุณกู้หรันของเราอยู่ไกลนะคะ”

“อ้อ ใช่แล้ว ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าพวกคุณไม่รู้ว่าคุณกู้หรันเราพักอยู่ที่ไหน บอกโดยที่ไม่ปิดบังนะคะ ที่พักเธอขับรถมาอย่างเร็วก็ต้องครึ่งชั่วโมงค่ะ”

“ท่านในฐานะเป็นผู้ใหญ่ในบ้าน เป็นย่าแท้ๆของคุณกู้หรัน แม้แต่เรื่องเล็กน้อยแบบนี้ยังไม่เห็นใจเลย งั้นฉันว่าน่าเสียดายที่ท่านเป็นผู้อาวุโส ยิ่งไม่คู่ควรที่จะตั้งคำถามว่าทำไมคุณกู้หรันของเราต้องให้คุณมารอด้วย”

“เธอ!”

หญิงชราคิดไม่ถึง ผู้ช่วยคนหนึ่งอย่างเธอจะกล้าต่อปากต่อคำกับเธอ

จึงโกรธอย่างมาก

“ยโสโอหัง!”

กู้จิ่งเซิ่งพูดอย่างโมโหว่า “พวกเราคุยกันที่นี่ เธอมีสิทธิ์อะไรมาพูดแทรก เด็กเมื่อวานซืนอย่างเธอยังกล้ามาต่อปากต่อคำกับฉัน เธอไม่รู้ว่าพวกเราเป็นใครเหรอ”

เสี่ยวชวีพูดอย่างดูถูกว่า “ก็เพราะรู้ว่าพวกคุณเป็นใคร ฉันถึงได้แปลกใจไงคะ เป็นถึงผู้นำของตระกูลกู้ แต่ไม่เข้าใจเหตุผลที่แม้แต่เด็กเมื่อวานซืนยังเข้าใจ พูดออกไปไม่ทำให้น่าอับอายขายหน้าเหรอคะ”

“เธอ!”

เห็นสถานการณ์ไม่สู้ดีเพื่อนร่วมงานก็รีบลากเสี่ยวชวีออกไป

“ขอโทษนะคะ ขอโทษด้วยค่ะ เธอนิสัยไม่ค่อยดี คุณท่านได้โปรดอย่าถือสาเลยนะคะ”

เสี่ยวชวีพูดอย่างไม่พอใจว่า “พวกเธอมาลากฉันทำไม ฉันยังไม่พูดไม่จบเลยนะ”