บทที่ 170 ทุบตี

กู้อันหนิง “……”

ดูเหมือนคาดไม่ถึงว่ากู้หรันจะโหดร้ายไร้เยื่อใยขนาดนี้ ไม่นานในขอบตาเธอก็มีน้ำตาคลอขึ้นมา

พูดด้วยเสียงสะอึกสะอื้นน้อยใจว่า “พี่คะ ฉันรู้ว่าพี่เกลียดฉัน แต่ครั้งนี้ฉันไม่ได้ทำอะไรจริงๆ ฉันกับคุณย่าก็แค่อยากมาหาพี่เท่านั้นเอง ทำไมพี่ต้องปฏิเสธอย่างห่างเหินไร้เยื่อใยขนาดนั้น”

กู้หรันหัวเราะเยาะ

ปฏิเสธอย่างห่างเหินไร้เยื่อใยเหรอ

ถ้าเธอไม่ได้ถูกพวกเขาทำให้ตื่นกลัว หวาดกลัว เธอจะหวาดระแวงแบบนี้เหรอ

กู้หรันขี้เกียจจะเสแสร้งเล่นละครกับเธอ กู้หรันขี้เกียจจะตอบถามเธอ

ลากเก้าอี้มาแล้วนั่งลงบนนั้น แล้วพูดว่า “ว่ามาเถอะ ที่พวกคุณมาวันนี้ ต้องการจะมาคุยกับฉันเรื่องอะไร”

กู้จิ่งเซิ่งรีบประจบเอาใจว่า

“ยังจะคุยอะไรได้ พวกเราก็อยากมาเยี่ยมลูก มาดูว่าบริษัทเป็นยังไงบ้างด้วย”

กู้หรันขมวดคิ้ว

“พวกคุณไม่ได้มาคุยเรื่องเงินชดเชยเหรอ”

ก่อนหน้านี้ในโทรศัพท์เห็นชัดว่า ยังบอกว่าอย่างนั้น

พอประโยคนี้หลุดออกมา กู้จิ่งเซิ่งนิ่งไปชั่วครู่ แววตาฉายความไม่พอใจ

หญิงชราเห็นดังนั้น ก็ขี้เกียจจะยื้อเวลากับเธอแล้ว

พูดด้วยเสียงเคร่งเครียดว่า “ใช่ พวกเรามาคุยเรื่องค่าชดเชยกับเธอ ก่อนหน้านี้เธอฟ้องร้องพวกเราอย่างเปิดเผย บอกว่าเป็นค่าชดเชยที่ทำให้เสียชื่อเสียงและบอบช้ำทางจิตใจหนึ่งร้อยล้าน ฉันไม่ปฏิเสธ เรื่องนี้เป็นความผิดฉัน”

“ในขณะที่พวกเรายังไม่ได้ทำความเข้าใจเรื่องราวให้กระจ่างชัด ก็ฟ้องร้องว่าเธอพาคนมาทุบทำลายข้าวของที่บ้านพวกเรา แต่อย่างไรก็ตาม นี่ก็เป็นเรื่องภายในครอบครัว”

“เอาอย่างนี้ ฉันก็ไม่อยากให้เธอลำบากใจ ในเมื่อเธออยากจะให้พวกเราขอโทษ พวกเราก็ขอโทษได้ แต่เงินจำนวนนี้ จำเป็นต้องลดลงหน่อย ร้อยล้านมันมากมายเกินไป”

กู้หรันเองก็ไม่ได้รีบร้อน ได้แต่เหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้มพูดว่า “ได้ค่ะ งั้นคุณว่า ต้องชดใช้เท่าไหร่ถึงจะเหมาะสม”

สวี่ชิงชุ่ยคิดทบทวน แล้วเอ่ยตัวเลขจำนวนหนึ่งออกมา

“ห้าพันแล้วกัน ก็ถือว่าชดใช้ความเสียหายบอบช้ำทางจิตใจ ต่อไปพวกเราสองฝ่ายก็หายกันแล้ว”

กู้หรันนั่งอยู่ที่นั่นด้วยความตื่นตะลึง รู้สึกไม่อยากจะเชื่อ

ความจริง เธอแทบไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า คนตระกูลกู้จะนำเงินหนึ่งร้อยล้านมาชดใช้ให้เธอ

อย่างไรเสียตัวเลขจำนวนนี้ก็เป็นตัวเลขที่สีโม่เฉิงระบุขึ้นมาลอยๆอย่างไม่ตั้งใจเพื่อเอาคืนแทนเธอเท่านั้น

แต่เธอก็คาดไม่ถึงจริงๆว่า คนตระกูลกู้จะหน้าด้านได้ขนาดนี้

หนึ่งร้อยล้านต่อเหลือห้าพันเหรอ นี่ไม่ต่างอะไรกับขอทานที่อยู่บนท้องถนน