บทที่ 171 เพื่อนเรียนเก่า

หญิงชรารีบลุกขึ้นจากพื้นทันที

“ไม่ต้องแล้ว ฉัน ฉันเป็นคนใจกว้าง ไม่ถือสาเธอ! จิ่งเซิ่ง พวกเราไป!”

เธอกล่าวจบ ก็พาพวกกู้จิ่งเซิ่งหนีเตลิดไป

เสี่ยวชวีและคนอื่นๆ ถึงได้เข้ามา แล้วรีบประคองกู้หรันทันที

“คุณหรัน คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม”

“คุณหรัน คุณเป็นยังไงบ้าง”

กู้หรันส่ายหน้า กลั้นดวงตาที่แดงก่ำไว้ จากนั้นกล่าว “ฉันไม่เป็นไร

เธอนิ่งครู่หนึ่ง แล้วถึงกล่าวด้วยน้ำเสียงเบาๆ “ทำให้พวกคุณเห็นภาพตลกแล้ว”

คนอื่นที่เหลือรีบส่ายหน้าทันที

“เปล่าค่ะ นี่ไม่ใช่ความผิดของคุณหรันเลย เป็นพวกเขาที่รังแกคนมากเกินไปต่างหาก”

“ใช่ ฉันยังไม่เคยเห็นใครที่ไม่มีเหตุผลเช่นนี้มาก่อน ช่างเป็นผู้หญิงปากร้ายไร้เหตุผลที่สุด!”

“คุณหรัน คุณมีชีวิตท่ามกลางครอบครัวแบบนี้ ช่างไม่ง่ายเลยจริงๆ”

ผู้ที่มีความเห็นอกเห็นใจอย่างแรงกล้า ยังอดไม่ได้ที่จะน้ำตาแตกเลย

กู้หรันหัวเราะเยาะตัวเอง

ไม่ง่ายเหรอ

ต่อให้จะไม่ง่ายอย่างไร หลายปีมานี้ก็ผ่านมาได้แล้ว

อนาคตจะยากอีกสักเท่าไรกันเชียว

กู้หรันยกมือขึ้นห้าม

“เอาล่ะ รบกวนทุกคนแล้ว ฉันไม่เป็นไร ทุกคนกลับไปทำงานเถอะ”

คนอื่นๆ เห็นดังนั้น ถึงได้ค่อยๆ แยกย้ายกันไป

ทางฝั่งนี้ หญิงชราสวี่ชิงชุ่ยรอกลุ่มคนออกจากบริษัทไปแล้ว ก็ได้รีบขึ้นรถทันที

หญิงชรายื่นเส้นผมสองสามเส้นที่ดึงมาเมื่อสักครู่ยื่นให้กับกู้จิ่งเซิ่ง จากนั้นกล่าวอย่างเคร่งขรึม “เอานี่ไปตรวจดีเอ็นเอ ดูสิว่าผลจะเป็นอย่างไร”

กู้จิ่งเซิ่งรีบตอบรับอย่างรวดเร็ว

ต่อจากนั้นก็ยิ้มอย่างเย็นชาแล้วกล่าวว่า “หากว่าเธอไม่ใช่ลูกสาวของผมจริงๆ งั้นก็แปลว่าตอนนั้นฉินว่างเสวี่ยตั้งท้องจริงๆ แล้วถึงได้มาอยู่กับผม”

“ให้ตายเหอะ คนชั้นต่ำ! กล้าสวมเขาให้ฉันมายี่สิบกว่าปี ฉันจะต้องขุดหลุมศพเธอ ขุดเธอขึ้นมาประจาน!”

หญิงชราสวี่ชิงชุ่ยเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง จากนั้นกล่าวอย่างเย็นชา “ยับยั้งชั่งใจหน่อยเถอะ สิ่งที่สำคัญที่สุดของพวกเราคือเงิน หากฉินว่างเสวี่ยหลอกพวกเราจริงๆ งั้นก็เป็นเธอที่ทำผิดก่อน”

“แกช่วยเธอเลี้ยงลูกสาวมานานหลายปีขนาดนี้ ไม่พูดมากแล้ว ให้เอามรดกสมบัติเหล่านั้นที่ตาเฒ่าฉินทิ้งไว้มาชดใช้แล้วกัน คงไม่ทำมากเกินไปหรอกมั้ง”

กู้จิ่งเซิ่งยิ้มอย่างรวดเร็วแล้วกล่าว “ไม่มากเกินไปครับ แน่นอนว่าไม่มากเกินไป ผมยังรู้สึกน้อยไปด้วยซ้ำ ทางที่ดีถ้าทำให้กู้หรันเลือดออกอีกหน่อยได้ก็คงดี”

หญิงชราสวี่ชิงชุ่ยยิ้มอย่างเย็นชา

“นี่ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ ยังไงถึงตอนนั้นค่อยว่ากันอีกที ฉันเชื่อหากว่าเป็นเช่นนั้นจริงๆ กู้หรันเธอเองก็คงไม่มีหน้าที่จะยืนอยู่ในเมือง J ได้อีกต่อไป แล้วบริษัทในมือของเธอนั้น……”