บทที่ 173 เราก็ต้องไปหาอีกฝ่าย

“คุณคิดฉันเหมือนกับกู้จิ่งเซิ่งไหม”

สีโม่เฉิงชะงักครู่หนึ่งแล้วขมวดคิ้วขึ้น

เขาก้มไปมองหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมกอดของตัวเอง แล้วกล่าวอย่างเคร่งขรึม “เกิดอะไรขึ้นเหรอ”

กู้หรันส่ายหน้า

เธอไม่อยากบอกใครจนกว่าผลจะออกมา

สีโม่เฉิงเม้มริมฝีปาก

ครู่หนึ่งผ่านไป สุดท้ายก็ตอบกลับไป “บนโลกใบนี้มีหลายคนที่เป็นพ่อลูกแต่หน้าตาไม่เหมือนกัน ดังนั้นพวกคุณไม่เหมือนกัน ก็ไม่ได้บ่งบอกถึงอะไร”

กู้หรันหัวเราะเยาะตัวเอง

เป็นเช่นนั้นจริงๆ ด้วย คนรอบข้างดูออกว่าไม่เหมือนกันจริงด้วย

เช่นนั้นหลายปีมานี้ ทำไมตัวเองถึงไม่เคยสงสัยมาก่อนเลยล่ะ

กู้หรันไม่อยากจะพูดอีกต่อไป พักอิงแอบอยู่ที่ไหลของเขาชั่วครู่

จนกระทั่งเวลาค่ำ ทั้งสองถึงได้กลับไปยังห้องของตัวเอง

ในห้อง สีโม่เฉิงโทรศัพท์ไปหาฉินจู

“ไปสืบมาว่าวันนี้นายหญิงน้อยไปไหนมาบ้าง”

“ครับ”

วันรุ่งขึ้น

ทันทีที่กู้หรันมาถึงบริษัท ก็ได้ยินว่าคุณปีเตอร์นักลงทุนต่างชาติมาที่เมือง J แล้ว

ปีเตอร์เป็นบุคคลหายากในวงการการเงินการธนาคารในรอบสิบปีนี้ ว่ากันว่าโครงการใด ๆ ที่เขาลงทุน โดยทั่วไปแล้วจะสามารถทำเงินได้

กู้หรันอยากจะขยายบริษัทสโนวี่ให้ใหญ่ขึ้นมาโดยตลอด ดังนั้นช่วงนี้ก็กำลังคิดพิจารณาที่จะไปดึงตัวมาเพื่อลงทุน หากว่าได้รับเกียรติจากคุณปีเตอร์ นั่นก็ย่อมเป็นเรื่องที่ดีที่สุดแล้ว

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เธอจึงได้กำชับกับเสี่ยวชวี

“เธอไปสืบจุดประสงค์การมาเมือง J ของคุณปีเตอร์สักหน่อย ดูสิว่าจะสามารถขอตารางเวลาจากเขาได้ไหม”

“ค่ะ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”

บ่ายวันนั้น

เสี่ยวชวีไปสืบรู้สถานที่พักของรู้ปีเตอร์จากเส้นสาย

พวกเขาพักอยู่ในโรงแรมระดับห้าดาวแห่งหนึ่งในเมือง J มาเมือง J ครั้งนี้ ประการแรกคือมาเพื่อท่องเที่ยว ประการที่สองคือเพื่อตามหาโครงการที่ดีเพื่อในการลงทุน

ซึ่งตรงกับความต้องการของกู้หรันพอดี

ดังนั้น กู้หรันจึงรีบให้คนโทรศัพท์ไปหาคุณปีเตอร์ เพื่อขอนัดพบทันที

ครั้นแล้ว เพียงแค่การโทรนี้ ก็จะรู้ได้ว่าราบรื่นหรือไม่ราบรื่น

จึงได้ทำการโทรออกไป เป็นเลขาฯ ของอีกฝ่ายที่ทำการรับสาย