บทที่ 225 อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว

ใช่นะสิ

หากชนเธอแล้วจะทำยังไง?

อีกฝ่ายไม่เพียงแต่ปราศจากความกลัวสักนิด กระทั่งไม่ลงมาตรวจสอบรถว่าเป็นอะไรหรือเปล่าด้วยซ้ำ

นี่แทบไม่มีสามัญสำนึกเลย

ฉะนั้น ตกลงว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้น?

กู้หรันขับรถต่อด้วยสภาพจิตใจใจหายใจคว่ำ

อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ เนื่องจากไม่มีคนได้รับบาดเจ็บ คนขับรถก็ขับรถหนีไปแล้ว ดังนั้นทุกคนจึงหยุดฝีเท้าลงพร้อมทั้งสบถด่าอยู่สักพัก จึงเลิกสนใจเรื่องนี้ต่อ

บริเวณปากซอยในเวลาดึกดื่น พลันกลับสู่ความสงบและความครื้นเครงดังเดิม

กู้หรันขับรถต่อ พลันเกิดความรู้สึกจิตใจไม่สงบขึ้นมาเล็กน้อย

ผ่านไปไม่นานนัก เธอก็มาถึงสถานที่ที่ได้นัดหมายกับลูกค้าเอาไว้

สถานที่แห่งนั้นเป็นร้านดินเนอร์ที่ตกแต่งอย่างงดงาม ทางด้านหน้ายังมีลานที่ปลูกป่าไผ่ไว้เต็ม ข้างหลังมีตึกสามชั้น เสียงบทเพลงอันไพเราะดังสะท้อนมาจากด้านใน ช่างสุนทรีมาก

กู้หรันลงจากรถพลันทักทายเขา พร้อมทั้งเดินเข้ามาด้านในพร้อมๆ กับเขา

สิ่งที่ไม่คาดคิดคือ เพิ่งเดินเข้ามาในลาน ทันใดนั้น ---

“เพล้ง!”

มีกระถางดอกไม้ใบหนึ่งหล่นมาจากท้องฟ้า หากไม่ใช่คุณหวงที่เป็นลูกค้าดึงเธอเอาไว้ สิ่งของนั้นก็คงต้องกระแทกใส่หัวเธออย่างจัง

คุณหวงตกใจจนหน้าถอดสี พลันเอ่ยถามทันที “คุณหรัน คุณไม่เป็นไรใช่มั้ยครับ?”

กู้หรันส่ายหน้าทันที

ใบหน้างดงามสะอาดหมดจด เริ่มซีดเผือดในเวลากลางคืน

ครั้งที่สองแล้วนะ

คืนนี้เกิดอุบัติเหตุสองครั้งแล้วนะ

นี่มันเรื่องบังเอิญจริงๆ เหรอเนี่ย?

ขณะนั้น พลันมีผู้หญิงวัยกลางคนอายุสี่สิบกว่าวิ่งมาหาคนหนึ่ง

“ไอ้หยา กระถางต้นไม้ของฉันหล่นมาได้ยังไงเนี่ย? ขอโทษจริงๆ ค่ะขอโทษด้วยนะคะ ไม่ได้รับบาดเจ็บตรงไหนใช่มั้ย?”

กู้หรันจ้องมองเธอด้วยใบหน้าเคร่งขรึม

คุณหวงตวาดเสียงกร้าว “พวกคุณทำอะไรเนี่ย? ทำไมไม่เก็บกระถางต้นไม้ให้ดีๆ หน่อย? วันนี้คุณหรันโชคดี หากพลั้งเผลอไม่ทันระวังจนตกใส่หัวคน พวกคุณรับผิดชอบยังไง?”

หญิงวัยกลางคนยิ้มตอบเป็นการขอโทษขอโพย

“ขอโทษค่ะ ขอโทษจริงๆ ฉันผิดไปแล้ว ปกติฉันจะวางไว้ในห้อง วันนี้ตอนกลางวันอยากย้ายเอาออกมาตากแดด เพื่อทำความสะอาด แต่ลืมย้ายกลับ ฉันขอรับประกันเลยค่ะ จะไม่ให้เกิดเรื่องนี้ขึ้นอีกครั้งค่ะ”

คุณหวงไม่สามารถติดใจเอาความกับผู้หญิงวัยกลางคนนั้นได้ สุดท้ายก็ได้แค่ โบกมือ เพื่อให้เธอเดินออกไป

เขาเหล่มองสีหน้ากู้หรันที่แสดงอาการตกตะลึงอยู่บ้าง

“คุณหรัน คุณไม่เป็นไรจริงๆ ใช่มั้ยครับ?”

กู้หรันได้สติทันที พลันส่ายหน้า พร้อมทั้งยิ้มให้เขา

“ไม่เป็นไรค่ะ เมื่อกี้ขอบคุณนะคะ ถ้าไม่ได้คุณฉันก็คงโดนกระถางดอกไม้ใบนั้นกระแทกใส่หัวแล้วค่ะ”

คุณหวงโบกมือทันที