บทที่ 226 เกิดเรื่องขึ้นกับเสี่ยวชวี

กู้หรันโผเข้ากอดสีโม่เฉิงไว้แน่น

เธอเอาใบหน้าซุกอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่ม พลันตอบกลับเสียงพึมพำ “สีโม่เฉิง คุณรู้หรือเปล่าวันนี้ฉันเกือบไม่ได้กลับมาเห็นหน้าคุณอยู่แล้วนะคะ?”

หัวใจของชายหนุ่มเต้น “ตึกตัก” ทันที

สีหน้าเคร่งขรึมลง

เขาจับหัวไหล่ของกู้หรัน และดันร่างกายเธอออกจากตนเองเล็กน้อย พร้อมทั้งจ้องมองใบหน้าเธออย่างจริงจัง

“ตกลงว่ามันเกิดอะไรขึ้น?”

น้ำเสียงปะปนด้วยร้อนอกร้อนใจเพิ่มมากขึ้น

กู้หรันเม้มริมฝีปาก พลันถอนหายใจออก

สุดท้าย จึงพูดเรื่องที่เกือบเกิดอุบัติเหตุในวันนี้ พร้อมทั้งเรื่องที่เกือบถูกกระถางต้นไม้หล่นใส่หัวให้เขาฟังทั้งหมด

สีหน้าสีโม่เฉิงหม่นหมองลงถนัดตา

“นี่หมายความว่ามีคนต้องการทำร้ายคุณหรือ?”

เขาพูดเสียงแข็งกร้าว

กู้หรันส่ายหน้าทันที

“ฉันก็ไม่แน่ใจ แต่ฉันคิดอยู่หลายตลบ ช่วงนี้ฉันก็ไม่ได้ไปล่วงเกินใครเลย ขนาดพวกกู้อันหนิงพวกเธอต่างเดินทางไปต่างประเทศตั้งนานแล้ว น่าจะไม่ถึงขั้นที่มีคนต้องการทำร้ายฉันนะคะ”

สีโม่เฉิงครุ่นคิดอยู่สักพัก และรู้ว่าสิ่งที่เธอพูดมาเป็นความจริงทั้งสิ้น

แต่เรื่องพรรค์นี้ที่สาวน้อยประสบพบเจอมา แถมยังสองครั้งติดต่อกันอีกด้วย

ถึงอย่างไรเรื่องนี้ทำให้เขาไม่สามารถคิดว่าพวกมันเป็นเพียงอุบัติเหตุ

ชั่วครู่ เขาพูดอย่างเคร่งขรึม “ไม่ว่าจะพูดยังไง ระยะนี้ยังต้องระมัดระวังไว้หน่อย ถ้ามันไม่ไหวจริงๆ ผมจะส่งคนสองคนไว้คอยคุ้มครองคุณ”

กู้หรันได้ยิน พลันรีบส่ายหน้าทันที

“อย่าเลยค่ะ เดิมฉันก็ไม่มีงานอะไรอยู่แล้ว แต่มาถูกพวกเขาคอยจับจ้องจนเกิดเรื่องขึ้น บวกกับฉันเป็นนักธุรกิจคนหนึ่ง เมื่ออกจากบ้านก็ต้องมีบอดี้การ์ดคอยคุ้มครองอยู่สองคนต่อทุกวัน มันไม่ดูแปลกไปหรอ? คนที่รู้เรื่องก็จะรู้ว่าฉันมาคุยเรื่องธุรกิจ คนที่ไม่รู้เรื่องก็นึกคิดว่าฉันจะไปปล้นนะสิคะ”

สีโม่เฉิงโดนเธอสาธยายเป็นฉากๆแบบนี้จนหลุดขำทันที

แต่ว่าเมื่อฉุกคิดถึงภาพนั้น มันช่างเกินไปจริงๆ และไม่ส่งผลดีต่อภาพลักษณ์ของกู้หรัน

ดังนั้น เขาจึงถอนหายใจออก

“งั้นต่อไปเมื่อได้พบเจอเรื่องแบบนี้อีกควรจะทำยังไง?”

กู้หรันย่นคิ้ว พลันฉุกคิดทันที

ผ่านไปสักพัก “เรื่องธรรมดาทั่วไปไม่เคยเกิดขึ้นซ้ำสามครั้ง ถ้าเกิดเรื่องพรรค์นี้ขึ้นอีกครั้ง ฉันก็จะแจ้งความทันที หรือไม่ถึงเวลานั้นก็จัดการส่งคนไปคุ้มครองฉันก็ยังไม่สายนี่คะ”

สีโม่เฉิงเลิกคิ้วขึ้นทันควัน

“ทว่าแบบนั้นมันอันตรายเกินไปมั้ย”

“วางใจเถอะค่ะ ฉันจะเพิ่มความระมัดระวังให้มากขึ้น”

ระหว่างกู้หรันพูดนั้น พลันเขย่งเท้าจุมพิตริมฝีปากของเขาทันที