บทที่ 227 ของอยู่ที่ไหน?

กู้หรันมาถึงหน้าประตูบ้านของเสี่ยวชวี พลันกดออดหน้าประตู

เสียงออดหน้าประตูดังขึ้นบริเวณทางด้านอันเงียบสงบ ทำให้รู้สึกเวิ้งว้างเล็กน้อย

เธอรออยู่สักพัก แต่กลับไม่มีคนมาเปิดประตู

กู้หรันย่นคิ้วหากันอย่างไม่รู้ตัว

พลันกดอีกหลายครั้งอย่างไม่ล้มเลิกความคิด

เมื่อผ่านไปหลายนาที ก็ยังไม่มีคนมากเปิด

เธอจึงฉุกคิดได้ทันทีว่าผิดปกติแล้ว

ตามหลักแล้ว ถึงแม้เสี่ยวชวีจะป่วย ก็น่าจะไม่ออกไปข้างนอก ทว่าในบ้านก็ไม่มีคนมาเปิดประตู งั้นเธอไปไหนแล้ว?

ตอนที่กำลังขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่นั้น ทันใดนั้นประตูห้องตรงข้ามก็เปิดออก

พลันมีคุณยายแก่ชราผมหงอกทั้งหัวเดินออกมา

“หนูจ๊ะ หนูมาหาใครเหรอ?”

กู้หรันรีบถามอย่างทันควัน “คุณย่าคะ คุณย่าพอทราบมั้ยคะว่าผู้หญิงคนที่พักอยู่ห้องนี้ไปไหนแล้วคะ?”

หญิงชราตะลึงทันที พลันเผยแววตาอันฝ้าฟางด้วยความสับสนออกมาทันที

“เธอ? เธอย้ายออกไปมาครึ่งเดือนก่อนแล้วไม่ใช่เหรอ?”

กู้หรันตะลึงทันที

เสี่ยวชวีย้ายบ้านเหรอ?

แล้วทำไมเธอถึงไม่รู้เรื่องเลย?

แต่ว่าฉุกคิดเมื่อครึ่งเดือนที่แล้วตนเองก็ยุ่งมากมาตลอดเวลา ช่วงเวลาก่อนหน้านี้ยังเดินทางไปเมืองหลวงมาสักพัก

หากเสี่ยวชวีมีเรื่องอะไร ไม่บอกเธอก็มีความเป็นไปได้

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้อยู่นั้น กู้หรันจึงไม่ได้ร้องขออะไรอีก

“หนูรู้แล้วค่ะ ขอบคุณมากนะคะคุณย่า”

“ไม่ต้องเกรงใจเลย

เมื่อออกมาจากที่พักของเสี่ยวชวีแล้ว กู้หรันขึ้นรถ จากนั้นก็ถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา

โทรหาไม่ติด บ้านก็ย้ายออกแล้ว ดูเหมือนว่าวันนี้เธอเดินทางมาฟรีๆ แล้วสิ

เมื่อคิดเช่นนั้น เธอจึงสตาร์ทรถเพื่อเดินทางออกมา

ส่วนในขณะเวลานั้น ฐานลับแห่งหนึ่งในเมือง J

เซี่ยหนันนำสิ่งของฉบับหนึ่งมอบให้แก่เหยียนสี่

“นี่คือสิ่งที่ไปค้นมาจากบ้านเธอเหรอ คุณช่วยดูหน่อยว่ามันใช่สิ่งของชิ้นนั้นที่พวกคุณต้องการหรือเปล่าคะ”

เหยียนสี่รับมา แค่เหลือบมองแวบเดียว พลันโยนทิ้งทันที

“ไม่ใช่”

เซี่ยหนันย่นคิ้วหากัน

เหยียนสี่เดินมาหยุดทางด้านหน้าเสี่ยวชวี พลันมองร่างกายที่ขดงออยู่ที่พื้น เด็กสาวที่แสดงหน้าตาหวาดกลัว พลันนั่งยองๆ เพื่อเชิดปลายคางของเธอขึ้น