บทที่ 246 โมโหแล้ว

กู้หรันตกใจ หันกลับมาตามสัญชาตญาณ

ลมเบาๆมาปะทะที่ใบหน้า ตามมาติดๆด้วย คอของเธอที่ถูกคนบีบเอาไว้แน่น

ร่างของกู้หรันถูกกดเอาไว้ที่บานประตูอย่างแรง

การเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายรวดเร็วมาก เธอแทบไม่ได้ตั้งตัวเลย

ตอนที่ตั้งสติได้ ร่างกายก็ถูกอีกฝ่ายควบคุมเอาไว้แล้ว เธอได้แต่พยายามจับข้อมือเขาไว้ พูดอย่างยากลำบากว่า “คุณเย่นี่หมายความว่าอะไรคะ จะกลับคำเหรอคะ”

ในดวงตาของเย่ซิวไป๋ยังคงแฝงด้วยรอยยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นกลับไม่มีอยู่ในดวงตา

“ผมไม่กลับคำแน่นอน ผมเป็นคนที่พูดคำไหนคำนั้นมาตลอด แต่ว่า……”

เขาชะงัก นัยน์ตาฉายความชั่วร้าย

“ผมรับปากคุณปล่อยพวกเขาไปแล้ว แต่ไม่ได้บอกว่าจะไม่จับคุณนะ”

“คุณ!”

กู้หรันโกรธมาก

เวลานี้เอง ที่ทางเดินระเบียงมีคนสองคนเดินผ่านมา

พอกู้หรันหันไป ก็สบตาเข้ากับดวงตาคู่ที่คุ้นเคย

ตกใจมากทันที

สีโม่เฉิงพาฉินจูมา ยืนอยู่ที่ระเบียง

เขามองวัยรุ่นตรงหน้า ด้านหลังของเด็กวัยรุ่นแนบติดอยู่กับบานประตู คอกลับถูกเย่ซิวไป๋กุมเอาไว้ในมือ เพราะออกแรงจึงทำให้เป็นรอยแดงเล็กน้อย

ดวงตาสีโม่เฉิงค่อยๆหดลง

จากนั้น ก็หัวเราะอย่างเย็นชา

“ผมคิดว่าใครอยู่ที่นี่ ที่แท้ก็คุณเย่นี่เอง”

เย่ซิวไป๋เลิกคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์

ทำไมวันนี้สีโม่เฉิงถึงมาได้

ถ้าไอ้นี่ปรากฏตัว ต่อไปก็ไม่มีเรื่องดีอะไรแล้ว

นี่เขาคิดจะทำอะไรอีก

สีโม่เฉิงไม่ได้สนใจความคิดของเขา แต่สายตากลับมองไปที่ตัวกู้หรัน

ก็ไม่รู้ว่าเป็นภาพหลอนของเขาหรือเปล่า รู้สึกว่า คุ้นเคยกับสายตาของเด็กหนุ่มคนนี้

แถมหน้าอกยังสั่นไหวเล็กน้อยด้วย

สีโม่เฉิงรู้สึกตื่นตระหนกในอาการใจสั่นของตัวเอง

เขายิ้มพลางเอ่ยว่า “คุณเย่มีรสนิยมพิเศษเหรอครับ”

พูดพลาง ยังขมวดคิ้วด้วย หน้าตายังเจ้าเล่ห์อยู่

เย่ซิวไป๋ชะงัก ตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง ก็ดึงมือกลับมาอย่างโมโหเล็กน้อย

“อย่ามาพูดจาเหลวไหล!”

สุดท้ายเขาก็ปล่อยมือจากคอของเธอแล้ว อากาศสดชื่นไหลเข้าไปสู่ปอด กู้หรันไอเบาๆหลายครั้ง

สีโม่เฉิงจึงพูดขึ้นว่า “ผมยังมีธุระต่อ คงอยู่คุยกับคุณเย่ไม่ได้ ขอตัวก่อนนะครับ”

“เดี๋ยว”

กู้หรันเรียกเขาไว้ด้วยสัญชาตญาณ

หลังจากสีโม่เฉิงหันหน้ากลับมา เธอจึงนึกขึ้นได้ว่าตนเองในเวลานี้ปลอมตัวอยู่ อยู่ในฐานะซานหลิง

เธออดเม้มปากไม่ได้ รู้สึกเสียใจภายหลังเล็กน้อย