บทที่ 247 เกิดความสงสัยในใจ

ทางฝั่งนี้

หลังจากที่กู้หรันออกมาจากคาสิโนใต้ดินแล้ว ก็ไล่ตามทางที่สีโม่เฉิงเดินจากไป

ไล่ตามมาถึงด้านนอกของผับ ก็มองเห็นรถยนต์สีดำคันหนึ่งขับออกไปแล้ว

เธอจำป้ายทะเบียนรถคันนั้นได้ ก็คือรถของสีโม่เฉิง

ในใจเธอรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

ความจริงแล้วก็ไม่เข้าใจตัวเหมือนกันว่าทำไมต้องไล่ตามเขาออกมา

อย่างไรเสียตอนนี้เธอไม่ใช่กู้หรัน เธอคือซานหลิง

ต่อให้ตามมาทันแล้วยังไง

จะยอมรับว่าเป็นเพื่อนกับเขาให้ได้จริงๆหรือ

เธอไม่คิดที่จะบอกใครเรื่องพรรคสายลม ยิ่งไม่ได้คิดที่จะให้สีโม่เฉิงรู้เรื่องการมีตัวตนของพวกมู่จื่อ

อย่างไรก็ตาม คนของพวกเขาทางนั้น ยิ่งมีคนรู้เรื่องน้อยเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีอันตรายน้อยลงเท่านั้น

แต่ว่า ทำไมเขาถึงมาปรากฏตัวที่นี่ได้

สถานที่แบบนี้ ไม่ใช่ที่ที่คนทำธุรกิจจริงๆจะมาเด็ดขาด

หรือว่าสีโม่เฉิงก็มีเรื่องอะไรปิดบังตนเองอยู่เช่นกัน

คิดมาถึงตรงนี้ ในดวงตาของกู้หรันเผยให้เห็นความงุนงงสับสน

บนรถ

ฉินจูมองผ่านกระจกมองหลังรถยนต์ ก็มองเห็นเด็กหนุ่มยืนอยู่ตรงนั้นได้อย่างง่ายดายมาก

เขาพูดอย่างแปลกใจเล็กน้อยว่า “ดูเหมือนว่าเด็กคนนั้นจะตามออกมาครับ”

ใช่ สภาพของกู้หรันในตอนนี้ ในสายตาของฉินจู ก็คือเด็กน้อยที่ยังไม่โต

สีโม่เฉิงได้ยินดังนั้น ก็มองไปด้านหลังผ่านทางกระจกมองหลัง

เห็นแค่เพียงค่ำคืนที่มืดมิด เด็กหนุ่มยืนอยู่ใต้ไฟถนนที่มืดสลัว ร่างเขาโดดเดี่ยวและอ้างว้างขนาดนั้น

จู่เขาก็รู้สึกปวดใจ

ราวกับถูกอะไรทิ่มแทง

แต่ไม่นาน เขาก็จัดระเบียบลมหายใจ ละสายตากลับมาพูดกับฉินจูว่า “ตั้งใจขับรถดีๆ ไม่ต้องไปสนใจเรื่องอื่น”

“ครับ”

รถยนต์ค่อยๆหายไปไกลๆในความมืด

สีโม่เฉิงขมวดคิ้วพิงที่เบาะหลังรถ

ในใจเขาก็คิดว่า ตนเองต้องเพี้ยนไปแล้วแน่ๆเลย

คนที่เขารักคือกู้หรัน ทำไมต้องไปสนใจเด็กน้อยยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมคนหนึ่งด้วย

ไม่ นี่ต้องเป็นภาพหลอนของเขาแน่เลย

กลับมาถึงบ้าน ก็พบว่านอกจากลุงโอแล้ว ก็ไม่มีคนอื่นอีก

สีโม่เฉิงจึงนึกขึ้นได้ว่า วันนี้กู้หรันต้องไปทำธุระที่เมืองข้างๆ พรุ่งนี้ถึงจะกลับมา

เข้าไม่ได้หยุดชะงักเลย ตรงไปที่ห้องนอนทันที