บทที่ 249 ราบรื่น

ตอนนี้เอง มู่จื่อก็แทรกขึ้นมาว่า

“นี่ พวกเธอสองคนกระซิบกระซาบที่นี่นานแล้วนะ พวกเรายังไม่เข้าใจเลยว่าตกลงพวกเธอมีความเกี่ยวข้องอะไรกัน บอกให้ฉันเข้าใจหน่อยได้มั้ย”

กู้หรันหมดหนทาง จึงได้แต่บอกสถานะของพวกเธอสองคนให้พวกเขาฟัง

พวกเขาได้ฟังแล้ว ก็ต่างตกตะลึงเบิกตาโพลงกันหมด

“ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง พวกเธอสองคนกำลังเล่นละครกันอยู่นี่เอง ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องครั้งนี้ ก็คงไม่ได้รู้ตัวตนของอีกฝ่ายไปตลอดแน่”

เสี่ยวชวียิ้มอย่างเขินๆ

“ฉันไม่กล้าบอกคนอื่นจริงๆ แต่ฉันไม่ได้มีเจตนาไม่ดีนะคะ ฉันก็แค่……”

“ฉันเข้าใจ”

กู้หรันพูดขึ้นมาพอดี

“ฉันก็ไม่ได้สารภาพกับเธอเหมือนกันไม่ใช่เหรอ”

พอพูดคำนี้ออกมา หลายคนสบตากัน ต่างก็ยิ้ม

“เอาละๆ ทุกอย่างมันช่างเป็นเรื่องบังเอิญจริงๆ นี่อาจจะเป็นพรหมลิขิต มาพวกเรามาดื่มกันต่อเถอะ”

ดังนั้น ทุกคนต่างก็ดื่มด้วยกันอีกครั้ง

วันต่อมา

กู้หรันขับรถกลับไปที่Southbank Residenceแต่เช้าตรู่

ตอนที่เธอกลับมาถึง สีโม่เฉิงยังไม่ตื่นไปทำงานด้วยซ้ำ

กู้หรันค่อยๆย่องเข้าไปในห้องนอน มองเห็นชายหนุ่มนอนอยู่บนเตียง ท่าทางเหมือนนอนหลับสนิทมาก ก็แยกเขี้ยวยิงฟันเตรียมจะแกล้งให้เขาตกใจ

คาดไม่ถึงว่า เธอยังไม่ทันไปถึงเตียง จู่ๆชายหนุ่มบนเตียงก็ลืมตาขึ้นมา

จากนั้น เขาก็จับข้อมือเธอ ออกแรงดึง เธอก็ล้มลงไปโดยที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว

“อู้……”

ร่างล้มลงไปบนหน้าอกกำยำของเขา

กู้หรันรู้สึกว่ากระดูกของตนเองถูกกระแทกจนหักแล้ว แอบบ่นในใจไม่ได้ว่า กล้ามเนื้อของผู้ชายคนนี้ทำไมถึงได้แข็งขนาดนี้

ทักทายเขาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มว่า

“ไฮ คุณตื่นแล้วเหรอคะ”

ใบหน้าสีโม่เฉิงยังมีความเกียจคร้านแบบคนที่เพิ่งตื่นนอน ผมสั้นนั้นยุ่งเหยิง แววตาเย้ายวนมีเสน่ห์ เสน่ห์ที่แฝงด้วยความเกียจคร้านแผ่ออกมาทั่วทั้งตัวเขา

กู้หรันมองเขา อดที่จะกลืนน้ำลายไม่ได้

“คือว่า……ฉันเพิ่งกลับมาจากเมืองข้างๆ อยากจะมาหาคุณก่อนไปทำงาน ไม่ได้ตั้งใจจะมาทำให้คุณตื่น”

สีโม่เฉิงยิ้ม กดศีรษะเธอลงจูบที่ริมฝีปากเธอหนึ่งครั้ง

“ไม่เป็นไร”

เสียงเขายังคงมีความเกียจคร้านเล็กน้อย กู้หรันได้ยินรู้สึกใจสั่น ติ่งหูก็แดงเรื่อขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว