บทที่ 250 ไม่รู้จักเด็กไม่รู้จักผู้ใหญ่

เฉิงชวนโม่กำลังนั่งอยู่ในห้องรับแขก

กู้หรันรีบเดินมา เรียกด้วยความดีใจว่า “ลุงโม่”

เฉิงชวนโม่เงยหน้าขึ้นมา ลุกขึ้นมาทันที

“เสี่ยวหรัน”

กู้หรันยิ้มพลางเอ่ยว่า “ลุงโม่ ทำไมลุงมาที่เมืองJได้ล่ะคะ”

เฉิงชวนโม่พูดว่า “มาทำธุระนิดหน่อย ระหว่างทางผ่านมาที่บริษัทหลานพอดี ก็เลยอยากจะขึ้นมาเยี่ยมหลานสักหน่อย ไม่ได้มารบกวนเวลาทำงานหลานหรอกนะ”

“ไม่เลยค่ะ ลุงมาหาหนูได้หนูดีใจมากเลยนะ ทำไมจะคิดว่ามารบกวน”

กู้หรันพูดตามความจริง

แม้ว่าจะรู้จักเฉิงชวนโม่ได้ไม่นาน แต่เธอกลับชอบญาติผู้ใหญ่คนนี้มากจริงๆ

ก็ไม่รู้ทำไม มองเขาแล้ว รู้สึกว่ามีความสนิทสนมใกล้ชิดบางอย่างแปลก

เฉิงชวมโม่ยิ้มพลางเอ่ยว่า “ไม่ได้มารบกวนหลานก็ดีแล้ว คิดไม่ถึงเลยว่า เสี่ยวหรันของพวกเราอายุยังน้อยก็สามารถบริหารบริษัทเสื้อผ้าที่ใหญ่ขนาดนี้ได้ ทำให้ลุงโม่ต้องเปลี่ยนมุมมองใหม่จริงๆเลยนะ”

กู้หรันเขินเล็กน้อย

“ลุงโม่อย่าล้อหนูเลยนะ หนูจะไปเทียบอะไรได้ แม้แต่เส้นผมเส้นเดียวของเฉิงซื่อกรุ๊ปยังเทียบไม่ได้เลยค่ะ ลุงโม่ต่างหากที่เก่ง น่ายกย่องชื่นชม”

เฉิงชวนโม่ถูกเธอยกยอจนหัวเราะดังลั่น

“ยัยเด็กคนนี้ ปากหวานจริงๆ”

ขณะที่ทั้งสองกำลังหัวเราะพูดคุยกัน เสียงโทรศัพท์ของเฉิงชวนโม่ก็ดังขึ้นมา

เขามองดูว่าใครโทรมา ทันใดนั้นก็พูดกับกู้หรันว่า “หลานดูสิ ลุงเพิ่งจะมาถึงเมืองJ ไอ้เจ้านี้ก็โทรมาแล้ว บางครั้งลุงก็คิดนะว่ามันเอาตามาติดที่ตัวลุงหรือเปล่า ถึงได้รู้เส้นทางการเดินทางของลุงตลอดเวลา”

กู้หรันอดขำไม่ได้

เฉิงชวนโม่รับสาย

“ฮัลโหล ไอ้ตัวดี มีเรื่องอะไร”

เสียงทุ้มต่ำของสีโม่เฉิงดังมาจากปลายสาย

“ลุงโม่ ผมได้ยินว่าลุงมาเมืองJแล้วเหรอครับ”

“ใช่ๆๆ ฉันรู้ว่าแกคอยจับตามองฉันอยู่ตลอด ทำไม ลุงโม่ของแกจะหาเวลาว่างมาเที่ยวพักผ่อนที่เมืองJบ้าง แกไม่พอใจหรือไง”

สีโม่เฉิงหัวเราะพลางเอ่ยว่า “แน่นอนว่าไม่ใช่อย่างนั้น ก็แค่คิดว่านานๆลุงโม่จะมาสักครั้ง ในฐานะเจ้าบ้านก็ต้องเชิญลุงไปทานอาหารสักมื้อ ตอนนี้ดูท่าแล้ว ลุงโม่เหมือนจะไม่ค่อยเต็มใจ เอาเถอะ งั้นก็ช่างมัน ”

เขาพูดจบ ก็เตรียมจะวางสาย