บทที่ 543 คนขี้ขลาดเหมือนเต่าหัวหด

เมื่อมองไปที่เย่ชูวเสวียอย่างสงสัย มู่ยู่วฉีพูดว่า "แต่เมื่อกี้คุณไม่ได้พูดแบบนี้"

การตบหน้าคืออะไร เย่ชูวเสวียแบบนี้เรียกว่าตบหน้า!

เย่ชูวเสวียยิ้มอย่างเขินอายและพูดว่า “นั่นเป็นเพราะฉันไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้ ฉันไม่รู้ว่าฉีฉีอยู่ที่ไหน"

“งั้นฉันจะไปโรงเรียนเพื่อตามหาเธอ และจะได้พบกัน นอกจากนี้ฉันต้องเตรียมการสักพัก”

เซอร์ไพรส์อะไรก็ต้องจัดเตรียมหน่อย ดูเหมือนว่าศึกครั้งนี้จะยิ่งใหญ่ทีเดียว

แต่หวังเท่าไหร่ ก็จะสามารถผิดหวังเท่านั้น...

เย่ชูวเสวียต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ในที่สุดเธอก็ทำได้เพียงแค่เงียบและหันหลังและจากไป

มู่ยู่วฉีไม่ได้สังเกตเห็นความวิตกกังวลในดวงตาของเย่ชูวเสวีย เขาเต็มไปด้วยความคิดเกี่ยวกับวิธีที่จะทำให้ค่ำคืนที่สมบูรณ์แบบและน่าจดจำสำหรับฉีฉี

……

เมื่อฉีฉีกำลังเก็บกระเป๋าของเธอในหอพัก จู่ๆเธอก็ได้ยินเสียงวุ่นวายที่ชั้นล่าง

แต่ฉีฉีไม่ได้ให้ความสนใจกับมัน หลังจากการสอบเสร็จ ก็มักจะมีคนที่ต้องการการเฉลิมฉลอง เป็นเรื่องปกติที่พวกเขาจะส่งเสียงดังแปลกๆ

แต่การเคลื่อนไหวในครั้งนี้ ดูเหมือนจะดังไปหน่อย

ฉีฉีจัดของไปพลางคิดไปว่าคนเหล่านี้กำลังคลั่งไคล้จริงๆ ถ้าเสียงดังกว่านี้ผู้อำนวยการของโรงเรียนอาจไม่พอใจและถ้าวิจารณ์คำพูดไม่กี่คำหรือแม้แต่ออกคำสั่งลงโทษก็จะไม่คุ้มกับสิ่งที่เสียไป

เมื่อฉีฉีคิดในใจคิดจนแตกตื่น มีคนวิ่งไปที่ห้องนอนของเธอและพูดอย่างกระวนกระวาย”โอ้ ฉีฉีทำไมคุณยังเก็บของอยู่ออก มาดูข้างนอก!"

ฉีฉีไม่ได้เงยหน้าขึ้นและพูดด้วยรอยยิ้ม "ฉันจะไม่เข้าร่วมในความสนุกนี้"

“เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับคุณไม่ร่วมเหรอ? แล้วจะมีความสนุกอะไรให้เราดู!"

คำพูดของอีกฝ่ายทำให้เธอตกตะลึงและเธอก็ถูกลากออกไปโดยไม่รอให้ฉีฉีฟื้นตัว

ฉีฉีถูกลากออกจากอาคารหอพัก ซึ่งยืนอยู่ใต้อาคารจากนั้นก็ตกตะลึงกับภาพตรงหน้าเธอทันที

พอตกกลางคืนไฟจะเปิด

แต่ห้องนอนชั้นล่างของวันนี้สว่างเป็นพิเศษ

เพราะมีคนจุดเทียนเก้าร้อยเก้าสิบเก้าเล่มด้านล่าง แล้วนำมารวมกันเป็นรูปหัวใจ

ข้างๆ มีดอกกุหลาบเก้าร้อยเก้าสิบเก้าดอกสวยงามเจิดจ้าภายใต้แสงเทียน

ข้างๆเขามีชายคนหนึ่งนั่งถือกีตาร์อยู่ในมือ มองไปที่ฉีฉีด้วยความรักใคร่

ฉากนี้โรแมนติกจริงๆ ทุกคนรู้ได้ทันทีว่านี่คือการสารภาพรักในที่สาธารณะ!

และคนที่สารภาพไม่ใช่ใครอื่น มันคือมู่ยู่วฉี

มู่ยู่วฉีวันนี้เปลี่ยนเป็นสูทและสวมชุดกีฬาและชุดลำลอง ผมเรียบติดใบหูของเขาอย่างนุ่มนวลปกปิดดวงตาของเขาเล็กน้อย และซ่อนส่วนหนึ่งของความคมไว้ทำให้เขาดูอ่อนเยาว์

และนี่คือ ผลลัพท์ที่มู่ยู่วฉีคาดหวัง

ตั้งแต่เห็นฉากของฉีฉีและรุ่นพี่อยู่ด้วยกัน มู่ยู่วฉีก็กังวลเกี่ยวกับอายุของเขามาก

เขาไม่เคยรังเกียจเรื่องนี้มาก่อน มู่ยู่วฉีภูมิใจและรู้สึกว่าไม่มีใครสามารถเอาชนะเขาได้

แต่ตอนนี้เขารู้สึกด้อยค่าต่อหน้าผู้หญิงคนหนึ่ง และยังต้องการใช้วิธีการบางอย่างเพื่อลดช่องว่างระหว่างเขากับเธอ

ในกรณีนี้ไม่มีใครเชื่อ แม้แต่มู่ยู่วฉีเองก็รู้สึกเหลือเชื่อมาก

แต่ แล้วยังไงละ? ในชีวิตมีประสบการณ์ที่แตกต่างกันอยู่เสมอ นอกจากนี้สำหรับฉีฉีและมู่ยู่วฉี ก็ไม่เสียใจภายหลัง

พูดตามตรง ตอนนี้มู่ยู่วฉียังคงรู้สึกประหม่าเล็กน้อย

ไม่ใช่ว่าเขาไม่มั่นใจ แต่เขาไม่รู้ว่า ฉีฉีจะชอบเขาแบบนี้และวิธีการสารภาพแบบนี้หรือไม่

มู่ยู่วฉีรู้สึกกังวล แต่คนอื่นๆ ก็ถูกมู่ยู่วฉีหลอกตาเช่นนี้

หล่อเกินไป แทบทำเอาคนเป็นลมกับความหล่อนี้! !

พูดได้ว่ามู่ยู่วฉีในชีวิตประจำวันนั้น เหมือนกับเจ้านายของอาณาจักรธุรกิจ มู่ยู่วฉีในขณะนี้ก็สามารถเข้าถึงได้อ่อนโยนและนุ่มนวลซึ่งน่าตื่นเต้นยิ่งกว่า

รู้สึกราวกับว่ามู่ยู่วฉีได้เปลี่ยนจากความฝันที่ไม่สามารถบรรลุได้ ให้กลายเป็นความจริงและผู้คนก็อดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นชิมลองเขาทั้งชีวิต

เมื่อเห็นมู่ยู่วฉีต่อหน้าเขา ฉีฉีก็ตกตะลึงในตอนแรก สับสนไปหมด

เธอคิดไม่ออก ว่าทำไมมู่ยู่วฉีจึงปรากฏตัวที่นี่ในสภาพเช่นนี้ในเวลานี้

เขาเดิมพันแล้วแพ้หรือเปล่า?

มันเป็นไปได้มาก

ขณะที่ฉีฉีกำลังคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ มู่ยู่วฉีก็หายใจเข้าลึกๆ แล้วพูด

“ฉีฉี คุณบอกว่าคุณชอบผู้ชายที่สามารถเล่นกีตาร์และร้องเพลงให้คุณฟังได้ แม้ว่าฉันจะเพ้อฝันแบบนี้ไป แต่ถ้าคุณชอบ ฉันจะเรียนรู้มันเพื่อคุณ ฉันจะกลายเป็นอย่างที่คุณชอบฉันหวังว่าคุณจะชอบฉันแบบนี้"

ดูเหมือน จะมีบางอย่างผิดปกติ ...

ฉีฉีถูกกลืนกินภายใต้สายตาที่อิจฉาของทุกคน

ภายใต้แสงเทียน ใบหน้าของมู่ยู่วฉีนั้นอ่อนโยนและเพลงที่นุ่มนวลก็ไหลออกมาราวกับแสงจันทร์

เป็นเพลงรักที่ซาบซึ้ง ฉีฉีชอบมากและมักจะฟังเมื่อทำงานในร้านเค้ก

แต่เธอไม่คาดคิดว่ามู่ยู่วฉีจะเก็บรายละเอียดเล็กๆ เช่นนี้ไว้ในใจ ซึ่งทำให้เธอรู้สึกตื้นตันและสับสนเล็กน้อย

มู่ยู่วฉีนั้นหล่อเหลาอยู่แล้ว แต่ภายใต้แสงเทียนอันนุ่มนวลและเสียงดนตรีช่างน่าหลงใหลเสียจริงๆ

พวกผู้หญิงมองมู่ยู่วฉีจนน้ำลายไหล ขณะที่พวกผู้ชายต่างถอนหายใจและก้มหน้า

สำหรับฉีฉีตั้งแต่ต้นจนจบ พวกเขาต่างก็ตกตะลึง

ในตอนท้ายของเพลงทุกคนต่างก็มึนเมาและมู่ยู่วฉีก็ยืนขึ้นหยิบช่อดอกไม้จากด้านข้างตรงไปที่ฉีฉี

มู่ยู่วฉีมองไปที่ฉีฉีด้วยความรักของเขาและพูดว่า "แม้ว่าฉันคิดว่าวิธีนี้ไร้เดียงสา แต่ใครที่ทำให้คุณชอบละ ฉันสามารถปล่อยให้คุณได้เท่านั้น”

มู่ยู่วฉีส่งช่อดอกไม้ในมือของเขาไปยังฉีฉี แล้วมู่ยู่วฉีพูดว่า "ฉีฉี มาอยู่ด้วยกันเถอะ"

หลังจากฟังคำพูดของมู่ยู่วฉี ฉีฉีเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยและมองไปที่มู่ยู่วฉีรู้สึกเสมอว่าภาพตรงหน้าของเธอนั้นไม่จริง

มู่ยู่วฉีสารภาพกับเธอ ด้วยวิธีที่เขาเมาและโหยหาเธอ เธอก็กลายเป็นที่อิจฉาของสาวๆ ทุกคน

ฝันกลางวันของฉีฉี เธอมีความฝันเช่นนี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

แต่เมื่อความฝันกลายเป็นความจริง เธอก็รู้สึกสงบมากราวกับว่าทั้งหมดนี้เกิดขึ้นกับคนอื่น

คุณควรตื่นเต้นกับมันไม่ใช่เหรอ? มีใครบางคนกำลังเล่นและร้องเพลงเพื่อคุณเหมือนในละครซีรีย์ ...

ฉีฉีกำลังถามตัวเองและความเงียบของเธอทำให้หัวใจที่กระวนกระวายของมู่ยู่วฉี

กระชับขึ้นเล็กน้อย

ผู้ชมรอบๆ ไม่รู้จักพวกเขา จึงเริ่มพูดว่า”อยู่ด้วยกัน อยู่ด้วยกัน อยู่ด้วยกัน....... "

มู่ยู่วฉีไม่สนใจคนอื่นๆ เขามองไปที่ฉีฉีโดยไม่ต้องเร่งเร้าเธอ ราวกับว่ารอให้ฉีฉีตัดสินใจด้วยตัวเอง

เสียงตะโกนดังขึ้นเรื่อยๆและ ฉีฉีก็อดไม่ได้ที่จะยังคงเป็นเฉื่อยชาต่อไป

ในขณะนี้ เธอต้องให้การตอบสนอง

"ฉัน ... ฉัน ... " ฉีฉีกัดริมฝีปากของเธอ แล้วตะโกนเสียงดัง “ฉันปวดปัสสาวะ ฉันต้องไปห้องน้ำ!"

หลังจากพูดจบ ฉีฉีก็หันหน้าและวิ่งหนีเร็วกว่ากระต่าย

อา นี่คืออย่างไร?

ทุกคนตกตะลึงและมองไปที่มู่ยู่วฉีอยู่ข้างๆ ต้องการดูว่าเขามีปฏิกิริยาอย่างไร

สารภาพในที่สาธารณะ แต่นางเอกวิ่งหนีเขา นักแสดงควรจะหงุดหงิด

อย่างไรก็ตามความจริง ก็ไม่คาดคิดอีกครั้งและ มู่ยู่วฉีก็หัวเราะออกมา

เขาเดาว่าฉีฉีจะไม่ยอมรับเขาต่อหน้าทุกคน เธอจะซ่อนตัวและนั่นเป็นเรื่องปกติ ท้ายที่สุดแล้วความประหลาดใจนี้กะทันหันเกินไป และฉีฉีไม่มีการเตรียมตัว และฉันจะสูญเสีย

มู่ยู่วฉีจะให้เวลาฉีฉีคิดเรื่องนี้ พรุ่งนี้ไม่ว่ายังไงเขาก็ต้องได้รับคำตอบจากเธอ!

มู่ยู่วฉีหันไปรอบๆ และจากไปด้วยสายตาของเขาที่ไม่แยแสและผู้คนที่เฝ้าดูก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น

เฮ้ ผู้ชายที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ ฉีฉีจะไม่เห็นด้วยได้อย่างไร? มันสลายตัวไปไม่ใช่เหรอ? มันต้องเป็นแบบนี้ ไม่งั้นใครจะต้านทานการไล่ตามในโลกนี้ได้?

ไม่น่าแปลกใจที่เธอมีความหมาย ที่จะยึดมู่ยู่วฉี!

ทุกคนพูดคุยกันมากและฉีฉีนั่งอยู่ในห้องนอนด้วยความสับสน

ฉีฉีโชคดีมากที่ได้รับการปฏิบัติอย่างจริงใจจากมู่ยู่วฉี

แต่หลังจากนั้น จะยอบมรับเขาไหม? เธอเหมาะกับเขาจริงๆหรือเปล่า?

คำพูดของรุ่นพี่ดังขึ้นในหูของฉีฉี คราวนี้มู่ยู่วฉีใช้วิธีการบังคับเธอให้เลือกเขาด้วยหรือไม่?

น่ารำคาญ ซับซ้อนแบบนี้น่ารำคาญจริงๆ!

ฉีฉีลูบผมของเธออย่างหงุดหงิด รู้สึกว่าวันนี้ทุกอย่างเรียบร้อยดีเหตุใดสิ่งนี้จึงเกิดขึ้นอย่างกะทันหันและทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง

นอกจากนี้ยังบอกมู่ยู่วฉีว่าเธอไม่เหมาะกับเขา แล้วทำไมเะอถึงหมั่นไส้ตัวเองอยู่เสมอ? คุณมีใบหน้าที่คนอื่นสามารถคำนวณได้จริงหรือ?

ไม่ คราวนี้มู่ยู่วฉีจะต้องไม่ได้รับอนุญาตให้จับเธอไว้ในเอื้อมมือของเขา!

วันถัดไป--

เซี่ยอันน่าได้พบปะสังสรรค์เมื่อคืนนี้และเธอนอนดึกมาก เธอกำลังสลึมสลือ ก็ได้ยินเสียงดังเคาะอยู่ข้างนอกประตู

เปิดตามอง เซี่ยอันน่าพบว่า คนรอบตัวเธอหายไป

เซี่ยอันน่าไม่ได้คิดมาก หันกลับไปและไปนอน

แต่เสียงข้างนอกก็ดังขึ้นเรื่อยๆ และยังมีคนตะโกนอะไรบางอย่าง จนเซี่ยอันน่าไม่สามารถเพิกเฉยได้

ไม่สามารถนอนหลับได้เนื่องจากเสียงดัง เซี่ยอันน่าลุกขึ้นนั่งและเดินออกจากห้อง พร้อมดูว่ามีอะไรเกิดขึ้นข้างนอก

เมื่อเห็นเซี่ยอันน่าเดินออกไป มู่ยู่วฉีก็ชี้ไปที่เธอทันทีและพูดว่า "ในที่สุดก็มีคนออกมาฉันจะถามเธอ!"

เสี่ยวอวี้หลินรีบหยุดมู่ยู่วฉีขมวดคิ้วและพูดว่า “อย่าไปบ้า อันน่านอนดึกเมื่อคืน คุณอย่ารบกวนพักผ่อนของเธอ"

“ช่างเถอะ เขาได้ปลุกฉันแล้ว ปล่อยให้เขาถามฉันต่อไปเถอะ"

เซี่ยอันน่าหาว จากนั้นนั่งบนโซฟามองไปที่มู่ยู่วฉีอย่างง่วงนอน

หลังจากผ่านความโกรธของเสี่ยวอวี้หลิน มู่ยู่วฉีก็ขึ้นเสียงและถามว่า "คุณรู้หรือไม่ว่าบ้านเกิดของฉีฉีอยู่ที่ไหน!?"

"ฉันรู้"

“ให้ที่อยู่กับฉัน จะไปหาเธอเดี๋ยวนี้!"

ท่าทางสังหารของมู่ยู่วฉีทำให้ เซี่ยอันน่าสูญเสียการนอนหลับและถามอย่างระมัดระวัง “คุณกำลังทำอะไรอยู่?"

“ทำอะไร? ฉันจะถามเธออย่างชัดเจน!” มู่ยู่วฉีกำหมัดแน่นดวงตาของเขาเป็นประกายอย่างดุร้ายทั้งโกรธและไม่พอใจ "ฉันสารภาพกับเธอในที่สาธารณะเมื่อวานนี้และเธอไม่ได้ให้คำตอบกับฉันที่ เวลาฉันไม่ได้พูดอะไรและให้เวลาเธอคิดเรื่องนี้หนึ่งคืน เช้านี้คนนั้นหายไปทันที ที่ฉันสอบถามก็เก็บกระเป๋าและเดินทางกลับบ้านเกิด !! ตอนนี้ฉันโทรหาเธอก็ไม่รับสาย มันความหมายว่าอะไร !! "

เอ่อ……

เซี่ยอันน่าถือแก้วน้ำและต้องการดื่ม

แต่หลังจากได้ฟัง "โศกนาฏกรรม" ของมู่ยู่วฉีคนทั้งคนก็ตกตะลึงหลังจากถือถ้วยน้ำเป็นเวลานานเขาถามว่า “คุณทำให้เธอตกใจหรือเปล่า?

“เป็นไปได้ยังไง ฉันอ่อนโยนมาก ฉีฉีบอกว่าเธอชอบผู้ชายเล่นกีตาร์ฉันฝึกฝนมันเป็นพิเศษเพียงเพื่อให้เธอสารภาพโดย แต่เธอก็สบายดีและจากไปอย่างเงียบๆ ซึ่งทำให้ผิดหวังจริงๆ ฉันปวด! "

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ มู่ยู่วฉีก็รู้สึกเสียใจ

เขาเป็นลูกชายที่น่าภาคภูมิใจ เขาต้องได้ในสิ่งที่เขาต้องการ ตอนไหนที่จะรำคาญมากสำหรับคนๆหนึ่ง?

และฉีฉีผู้หญิงที่ไม่รู้ว่าอะไรดีหรือไม่ดีเหยียบย่ำความจริงใจของเขาอย่างบ้าคลั่งมันเป็นความเกลียดชังอย่างยิ่ง!

แม้ว่ามู่ยู่วฉีจะดูเศร้ามาก แต่ทำไมเซี่ยอันน่าถึงอยากจะหัวเราะ? รอยยิ้มที่น่ายินดีเล็กน้อย! เหรอ?

เธอยกมือขึ้นปิดริมฝีปากและไอเล็กน้อยเซี่ยอันน่ายิ้มและพูดว่า "ฉันจะช่วยคุณติดต่อ ฉีฉีและถามว่าเธอหมายถึงอะไร แต่ก่อนหน้านั้นฉันหวังว่าคุณจะสงบสติอารมณ์ได้ อย่าทำสิ่งที่หุนหันพลันแล่น เกรงว่าคุณสองคนจะลำบากใจมากขึ้นและคุณอาจจะไม่ได้คืนดีด้วยซ้ำ”

“คุณให้ที่อยู่ฉัน แล้วฉันจะหาด้วยตัวเอง"

“ ถ้าคุณไปเช่นนี้ ฉีฉีจะต้องกลัวอย่างแน่นอน”

“แต่ฉันอยากจะถามเธอให้ชัดเจน ว่าทำไมฉันต้องจากไปโดยไม่บอกลา ให้คำตอบฉันมันยากขนาดนี้!”

“เธอไม่ได้ตอบคุณ เพราะเธอกำลังคิดอยู่ในใจของเธอ ยอมรับหรือไม่ยอมรับ ถ้าคุณยิ่งไปสร้างปัญหาตอนนี้ ในใจของฉีฉีความไม่เห็นด้วยจะเพิ่มขึ้น"

มู่ยู่วฉีตกใจกับคำพูดของเซี่ยอันน่า

เสี่ยวอวี้หลินยังอยู่ข้างๆเขา “เซี่ยอันน่าพูดถูก คุณควรสงบสติอารมณ์ก่อนและปล่อยให้เซี่ยอันน่าสำรวจสถานการณ์เราเป็นนักธุรกิจดังนั้นเราจึงไม่สามารถต่อสู้กับการต่อสู้ที่ไม่ได้เตรียมตัวไว้ได้"

มู่ยู่วฉีพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง และเปิดปากของเขาด้วยสีหน้าเศร้าหมองและพูดว่า “โอเคฉันจะทิ้งสิ่งนี้ให้คุณ ถ้าคุณไม่สามารถให้คำตอบที่น่าพอใจ ฉันจะจัดการตัวเอง "

หลังจากพูดจบมู่ยู่วฉีก็จากไป ในขณะที่เสี่ยวอวี้หลินเช็ดเหงื่อของเขา

ตั้งแต่ทั้งสองเกิดมา เสี่ยวอวี้หลินไม่เคยเห็นมู่ยู่วฉีดูจริงจัง ดูเหมือนว่าครั้งนี้เขาจะโกรธจริงๆ

เสี่ยวอวี้หลินนั่งอยู่บนโซฟาและพูดด้วยอารมณ์ว่า “ภรรยา เพื่อนของคุณช่างกล้าหาญจริงๆ เท่าที่ฉันรู้เธอได้ปฏิเสธมู่ยู่วฉีไปแล้วสองครั้ง ความกล้าเพียงอย่างเดียวนี้ทำให้มีความกล้ามากกว่าหลายคน ถอนหายใจ"

หลังจากประหลาดใจ เซี่ยอันน่าก็สงบลงและพูดว่า “มีอะไรแปลกๆเกี่ยวกับเรื่องนี้ มีคนฉลาดกว่ามู่ยู่วฉีในโลกนี้ แต่สำหรับผู้หญิงอย่างฉีฉีนั่น เป็นเพียงตัวคนเดียว พวกคุณฉันคิดว่าถ้าฉีฉีและมู่ยู่วฉีอยู่ด้วยกัน ฉีฉีเป็นคนที่เกาะมู่ยู่วฉี แต่ฉันรู้สึกว่ามู่ยู่วฉีไม่คู่ควรกับฉีฉีของเรา "

เสี่ยวอวี้หลินไม่ได้โต้เถียงกับเซี่ยอันน่า และพยักหน้าซ้ำๆ ว่า “ใช่ๆ นั่นคือเหตุผลที่มู่ยู่วฉีจะทะนุถนอมเธอ และปฏิบัติต่อเธอเหมือนเด็กทารก เขาใจแข็งมาก เราต้องช่วย เธอว่าไหม?”

เหล่มองเสี่ยวอวี้หลิน เซี่ยอันน่าพูดอย่างเย็นชา”หลง? ”ได้โปรดเถอะ ทำไมฉันดูไม่ออก ฉันเห็นแต่เขาปล่อยให้ฉีฉีหนีไป"