บทที่ 195

ฉินซูและลู่ซีต่างก็ไม่รู้ว่ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นด้วย

บอดี้การ์ดหลายคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ คือคนที่ฉู่หยุนซีโทรเรียกมาเองเหรอ?

ในที่สุดลุงหมิงก็เข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

แต่เมื่อเห็นทั้งสามคนดูตื่นตระหนก และก็ไม่เห็นว่าฉู่หลินเฉินกับเว่ยเหอมาด้วย เขาก็อดที่จะกังวลไม่ได้ "ทำไมคุณชายหลินเฉินถึงไม่มาด้วยล่ะครับ?"

"พวกเขายังมีเรื่องต้องจัดการต่อ" ฉู่หยุนซีพูดขึ้น พร้อมหันไปพูดกับลู่ซี "นายเข้าไปพักสักหน่อยไหม?"

ลู่ซีส่ายหัว "ไม่เป็นไร ฉันกลับเลยดีกว่า"

พูดจบเขาก็ขึ้นรถไปโดยไม่เปิดโอกาสให้ฉู่หยุนซีอีก

ฉู่หยุนซีกัดริมฝีปาก จ้องมองรถของเขาอย่างถวิลหา มองจนรถของเขาลับตาไป

เธอหันกลับมาด้วยท่าทางรำคาญ และเดินเข้าประตูบ้านตระกูลฉู่ไป

คนรับใช้มองเธอด้วยสายตาแปลก ๆ ตลอดทาง

ฉู่หยุนซีกลับมาที่ห้อง ตรงไปยังห้องน้ำเพื่ออาบน้ำ

เมื่อเธอยืนอยู่หน้ากระจก เธอก็ต้องตกใจกับใบหน้าที่ชวนตกใจของตัวเอง

เครื่องสำอางของเธอเลอะไปหมดแล้ว ทั้งหน้าของเธอดูไม่จืดเลย!

เมื่อคิดว่าเมื่อครู่นี้เธอใช้ใบหน้านี้พูดคุยกับลู่ซี เธอก็รู้สึกขายหน้ามาก

ไม่แปลกเลยที่ลู่ซีจะปฏิเสธคำเชิญของเธอ!

ลุงหมิงคนดูแลบ้านเดินนำฉินซูไป และเธอก็เห็นฉินกู้เซียงอยู่ในห้องรับแขก

"คุณย่า!"

เธอเดินเข้าไปอย่างตื่นเต้น และมองดูอย่างละเอียดถี่ถ้วน เมื่อมั่นใจได้แล้วว่าคุณย่าไม่ได้รับบาดเจ็บ เธอก็เบาใจลง "คุณย่าไม่เป็นอะไรใช่ไหม!"

ฉินกู้เซียงพยักหน้า "เจ้าเด็กนี่ ย่าจะเป็นอะไรไปได้ล่ะ หลานต่างหากที่ยุ่งจนไม่มีเวลามาเจอย่า ย่าเป็นห่วงแทบแย่ว่าเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า หมอบอกว่าย่าออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว คุณท่านรองจึงได้พาย่ามาที่นี่ ให้ย่ารอในห้องรับแขกของที่นี่"

ฉินซุตกใจเมื่อนึงถึงบทสนทนาของฉู่โจวและหานโม่หยาง เธอพูดขึ้นอย่างสงสัย "แล้วทำไมเขาถึงส่งคุณย่าไปที่บ้านของหานโม่หยางคะ?"