บทที่ 31

เหล่าเสนาบดีล้วนหวาดกลัวฮองเฮา มู่หรงเจี๋ยต้องการให้องค์จักรพรรดินีมีผู้ช่วยเหลือเธออยู่ข้างหลัง เขาจึงพูดกับองค์จักรพรรดินีว่า องค์จักรพรรดิเหลียงได้รับยาพิษ และต้องพึ่งพาเธอในการรักษาตัว

เมื่อฮองเฮาได้ยินคำพูดของมู่หรงเจี๋ยก็ถามกลับด้วยความประหลาดใจว่า “ยาพิษ? ได้รับยาพิษอย่างไร? พิษร้ายแรงหรือไม่?”

ฮองเฮาถามออกไปโดยที่เธอไม่ห่วงชีวิตของเธอเลยสักนิดเดียว เธอสนใจเพียงแค่ยาพิษร้ายแรงหรือไม่ และเธอจะสามารถรักษาอาการขององค์จักรพรรดิเหลียงได้หรือไม่เท่านั้น

เซี่ยจื่ออานก้มศีรษะลงรับสั่งและตอบกลับว่า “เพื่อตอบแทนฮองเฮา ชีวิตหม่อมฉันไม่สำคัญหม่อมฉันเต็มใจรับใช้พระองค์เพคะ”

ฮองเฮาต้องการถามท่านยายของเธอ เพราะตอนนี้เธออยากรู้อาการขององค์จักรพรรดิเหลียง มากยิ่งกว่าสิ่งใด แต่เธอต้องกล้ำกลืนคำถามของเธอเอาไว้

เซี่ยจื่ออานบอกสภาพการขององค์จักรพรรดิเหลียง และตอบคำถามของท่านมู่หรงเจี๋ยว่า “องค์จักรพรรดิเหลียง มีอาการปอดอักเสบจากการกำเริบของโรคลมบ้าหมูที่สามารถเกิดขึ้นโดยง่ายเพคะ ตอนนี้ยังหาวิธีการรักษาไม่ได้ จึงทำให้เกิดน้ำลายและเลือดในกระเพาะอาหาร จึงทำให้กระเพาะอาหารเป็นกรดไหลย้อนเข้าหลอดลม และย้อนกลับมาเข้าปอดอีกครั้งเพคะ และทำให้ปอดติดเชื้อจนหายใจลำบาก ใบหน้าและริมฝีปากของท่านเป็นสีเขียว เกิดจากการขาดออกซิเจนในการหายใจ ซึ่งรักษาได้ยากมากเพคะ นอกจากว่าเราจะมีออกซิเจนที่เพียงพอ และยังต้องกำจัดเชื้อร้ายในปอดด้วยเพคะ”

หมอหลวงหลิวอดไม่ได้ที่จะถามว่า “เจ้ากำลังพูดถึงเรื่องอะไร ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน เจ้าพูดเรื่องไร้สาระอะไร?”

จื่ออานตอบกลับอย่างเย็นชาว่า “สิ่งที่หมอหลวงไม่รู้นั้น ไม่ได้หมายความว่าไม่มีอยู่จริง”

หยวนพ่านได้ยินดังนั้นจึงตำหนิหมอหลิวหยูว่า “เจ้าเงียบไปเลย! เจ้าออกไปจากที่นี่เถอะ”

หลิวหยูแสดงอาการไม่พอใจ เขามองตรงไปที่ฮองเฮาและพูดว่า “ทูลฮองเฮา เรื่องที่นางพูด ไม่มีขุนนางคนใดเคยได้ยินมาก่อน แม้แต่หมอหลวงในปัจจุบันก็ไม่เคยได้ยินมาก่อน เหล่าขุนนางจึงคิดว่า เพราะนางทำการรักษาไม่ถูกต้องจึงทำให้ องค์จักรพรรดิเหลียง...”

เมื่อมู่หรงเจี๋ยได้ยินดังนั้น ใบหน้าของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นใบหน้าที่โกรธจัดขึ้นทันที “เจ้าเพิ่งจะฝังเข็มให้องค์จักรพรรดิเหลียง เขาจึงมีอาการกำเริบอีกครั้งจนเกือบจะสวรรคต ถ้าเซี่ยจื่ออาน มาไม่ทัน ข้าเกรงว่าตอนนี้องค์จักรพรรดิเหลียงคงจะสวรรคตด้วยมือของเจ้าแล้ว นี่เจ้ายังกล้าที่จะพูดจามั่วซั่วอย่างนี้อีกหรือ?”

หมอหลวงหลิวตอบกลับด้วยน้ำเสียงอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ว่า “ท่านอ๋อง เหล่าขุนนางจัดตั้งขึ้นพร้อมรับใช้ฝ่าพระบาท องค์จักรพรรดิเหลียง พ่ะย่ะค่ะ”

ฮองเฮารีบพูดขึ้นอย่างร้อนใจไม่เป็นสุขว่า “ถ้าหากเจ้ากำลังนึกถึงองค์จักรพรรดิเหลียง เจ้าจงเงียบเสียเถิด”