บทที่ 817

เมื่ออ๋องหนานหวายกลับจากวังหลวง กุ้ยไท่เฟยก็ระบายอารมณ์โกรธเกรี้ยวออกมาเสียยกใหญ่ อ๋องหนานหวายจึงได้สั่งคนให้รีบติดต่อไปหาท่านโหวเหลียง ท่านโหวเหลียงเอ่ยออกมาด้วยความโมโห บอกว่าในตอนที่มอบตั๋วเงินให้นั้นก็มีการตรวจสอบกันแล้ว

เมื่ออ๋องหนานหวายไม่อาจติดตามได้จากทางด้านท่านโหวเหลียง สุดท้ายจึงคาดว่าหูฮวนสี่จะต้องเล่นลูกไม้อะไร

ทว่าคงไม่อาจไปไล่ตามจากหูฮวนสี่ได้ ทางนั้นจะต้องทำลายหลักฐานทิ้งไปเสียแล้ว จะหลงเหลือเอาไว้ได้อย่างไร

ท้ายที่สุดแล้ว ขาดทุนคราวนี้คงไม่อาจเอ่ยออกไปได้

แต่ทว่าจะต้องจ่ายเงินชดเชย เงินสองหมื่นตำลึง กุ้ยไท่เฟยจะต้องนำมันออกมาใหม่อีกครั้ง

หลายปีมานี้กุ้ยไท่เฟยไม่หยุดที่จะเอาชนะเหนือเหล่าขุนนาง ซื้อตัวคนที่มีวรยุทธ์เพื่อออกไปทำงานให้กับนาง เดิมทีจึงไม่มีเงินทองหลงเหลืออยู่มากสักเท่าไหร่

อ๋องหนานหวายหลายปีมานี้อยู่ทางใต้ของแคว้น ถึงแม้ว่าจะมีเงินอยู่ไม่น้อย แต่ทว่าเหล่าทหาร อาหาร เสื้อผ้า และอาวุธล้วนใช้เงินเป็นจำนวนมาก เขาใช้หมดไปนานแล้ว จะไปมีเงินหลงเหลืออยู่อีกที่ใดกัน?

เมื่อกุ้ยไท่เฟยทำอะไรไม่ได้แล้ว จึงจำต้องขายเครื่องประดับและของเก่าเพื่อให้เพียงพอต่อพ่อค้าอาวุธ

ทางด้านของนางจ่ายเงินชดใช้ให้กับพ่อค้าอาวุธ ทางด้านของหลิวหลิ่วก็ฟื้นขึ้นมา

นางนึกย้อนไปถึงไปถึงเรื่องในวันนั้น บอกว่าขึ้นรถม้าของรัชทายาทไป จากนั้นเมื่อลงจากรถม้าก็เป็นลมสลบไป

เรื่องนี้มู่หรงเจี๋ยไม่ได้ออกหน้า แต่เป็นเฉินไท่จวินที่ออกหน้า