บทที่ 104

จักรพรรดิอู่อันตกตะลึงต่อฉากนี้จนพูดอะไรไม่ออก นี่เป็นความบันเทิงที่ไม่เคยพบในวังหลวงมาก่อน!

เมื่อชายาผิงหยางคุกเข่าลง เขาถึงได้สติคืนพลางมองค้อนไปยังหลิงอวี๋อย่างไม่พอใจ กล่าวตำหนิว่า “หลิงอวี๋ ขอประทานอภัยต่ออ๋องผิงหยางเสีย!”

หลิงอวี๋ตอบอย่างหัวรั้น “ฝ่าบาท หลิงอวี๋มิใช่กล่าวสิ่งใดผิด! หลิงอวี๋กล้าเอาศีรษะเป็นประกันเลยเพคะ! ว่าท่านอ๋องผิงหยางประสบภาวะมีบุตรยาก!”

“หมอหลวงก็อยู่ที่นี่ โปรดฝ่าบาทอนุญาตให้เขาวินิจฉัยท่านอ๋องผิงหยางเถิด! หากยืนยันได้ว่า หลิงอวี๋ใส่ไคล้ หลิงอวี๋ไม่เพียงจะโขกหัวแสดงความขออภัยเท่านั้น แต่ยังจะให้ศีรษะที่อยู่บนคอนี้ถวายพวกเขาด้วยเพคะ!”

เมื่อวาจานี้ได้เผยออกมา ทุกคนต่างเงียบสนิทไม่มีแม้แต่เสียงนกเสียงกา

หลิงอวี๋กระทั่งเอาหัวตัวเองมาเดิมพันเช่นนี้ ไปเอาความมั่นใจมาจากไหน?

ท่านอดีตเสนาบดีเดิมทีคิดไกล่เกลี่ยยุติขัดแย้งให้หลิงอวี๋ ทว่าวาจาห้ามปรามยังมิทันเอ่ย หลิงอวี๋ก็โพล่งออกมาซะแล้ว

เขานึกถึงความคับแค้นระหว่างตนกับท่านอ๋องอี้ แล้วก็นึกถึงฉากสองแม่ลูกหลิงอวี๋เมื่อครู่เกือบจะถูกพระชายาผิงหยางฆ่าตาย เขาก็ส่ายหัวสักพักไม่คิดเตือนใด ๆ แล้ว

“ฝ่าบาท พระชายาผิงหยางกล่าวว่าหลิงอวี๋ทำให้สายเลือดราชวงศ์ต้องปะปนมั่ว! แต่ความจริงพิสูจน์แล้วว่าหลิงอวี๋เป็นผู้บริสุทธิ์เพคะ!”

“พระชายาผิงหยางมิกล้าตรวจหยาดเลือดรู้ญาติ สื่อว่าจิตใจมีความลับ! โปรดฝ่าบาททรงรักษาความยุติธรรม… สายเลือดเชื้อราชวงศ์ไม่อาจปะปนมั่วได้เพคะ!”

หลิงอวี๋นำคำพูดอันเป็นธรรมของฝูงชนที่ประณามตนเมื่อครู่มายั่วยุจักรพรรดิ

ทำให้จักรพรรดิอู่อันรู้สึกปวดกบาลเพราะหลิงอวี๋แล้ว ครั้นเห็นท่าทีไม่ยอมเลิกราหากไม่ให้คำอธิบาย จักรพรรดิอู่อันโมโหจนกัดฟันกรอด!

อย่างไรเสียเขาก็คิดว่าตนเป็นจักรพรรดิผู้ปราดเปรื่อง สิ่งที่หลิงอวี๋กล่าวทั้งมีน้ำหนักและเหตุผล หากเขาไม่ให้คำอธิบายที่เป็นธรรมคงยากที่จะอุดปากผู้คนไม่ให้แพร่งพรายได้!

จักรพรรดิอู่อันนึกใคร่ครวญครู่หนึ่งถึงเอ่ยถาม “อ๋องผิงหยาง ชายาอ๋องอี้พิสูจน์ความบริสุทธิ์ไปแล้ว! เพื่อแสดงความยุติธรรม เจ้าคู่สามีภรรยาจะเลือกการวินิจฉัยโรคหรือตรวจหยาดเลือดรู้ญาติดีเล่า?”

“ท่านอ๋อง ห้ามปิดบังเพราะกลัวถูกวิพากษ์วิจารณ์นะเพคะ ท่านให้หมอหลวงตรวจดูสักหน่อยเถิด บางทีอาการของท่านอาจยังมีโอกาสรักษาหายได้!”

หลิงอวี๋พูดจาหลอกล่อให้ติดกับพลางมองดูว่าอ๋องผิงหยางจะทำตัวเช่นไร

หากเขาวางตัวเป็น หลิงอวี๋อาจจะออกตำรับยาบำรุงร่างกายแก่เขาจริง ๆ ก็ได้ การรักษาเช่นนี้ใช้เวลาประมาณหนึ่งปีหรือครึ่งปี ฉะนั้นอ๋องผิงหยางอาจยังมีลูกเป็นของตนได้!

อ๋องผิงหยางจมดิ่งสู่ภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เขาเป็นเพียงอ๋องว่างงาน ไร้ประโยชน์ มิได้มีอำนาจอะไรในราชสำนักเลย

และบัดนี้ท่านอดีตเสนาบดียืนอยู่ข้างหลิงอวี๋อย่างเด่นชัด ดูเหมือนว่าเรื่องในวันนี้พวกเขาก็จะไม่ยอมเลิกราโดยง่าย ฉะนั้นจักรพรรดิจึงต้องให้คำอธิบายแก่พวกเขา

จะวินิจฉัย หรือ หยาดเลือดรู้ญาติ ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องเลือกมาอย่างหนึ่ง