บทที่ 1637

แต่ฮูเหยียนเสวี่ยกระตือรือร้นที่จะแก้แค้นมากจนละเลยเรื่องการประเมินตนไป

ฮองเฮาหม่าอยู่ในวังหลังอย่างมั่นคงมาหลายปีแล้ว ไหนเลยจะถูกถอดถอนเพราะคำพูดหว่านล้อมมิกี่คำของนาง

ฮองเฮาหม่าอายุมากกว่าองค์ชายอิงสามปี นางมิเพียงแต่ให้กำเนิดลูกขององค์ชายอิงเท่านั้น แต่ยังเป็นผู้สนับสนุนทางการเงินที่แข็งแกร่งขององค์ชายอิงอีกด้วย

องค์ชายอิงไม่มีฮูเหยียนเสวี่ยได้ แต่ไม่มีฮองเฮาหม่ามิได้ คำพูดนี้ของฮูเหยียนเสวี่ยทำให้องค์ชายอิงเกิดความมิพอใจและรู้สึกว่าสตรีผู้นี้ทะเยอทะยานเกินไป

กระทั่งคุ้มกันฮูเหยียนเสวี่ยกลับไปส่งที่กันกู่แล้วองค์ชายอิงอยู่ที่นั่นเพียงมิกี่วันก็แทบจะทำให้เงินคลังของกันกู่ว่างเปล่า

ฮูเหยียนเสวี่ยถึงได้รู้ว่านางหลงกลแล้ว ความงามของนางสำหรับบุรุษที่มีสตรีงรายล้อมและมิสนใจอะไรเช่นองค์ชายอิงนั้นมินับว่าเป็นอะไรเลย!

กระทั่งองค์ชายรุ่ยโจมตีกันกู่ ฮูเหยียนเสวี่ยจึงรู้ตัวว่าทำให้เซียวหลินเทียนโกรธเคืองแล้ว และมิสามารถหวังให้องค์ชายอิงคุ้มครองตนได้เช่นกัน

เพื่อคุ้มครองความปลอดภัยของน้องชายกับบิดาของตน นางจึงเขียนจดหมายยอมจำนนถึงองค์ชายรุ่ย ยอมรับว่าเรื่องทุกอย่างล้วนเป็นความผิดของตน แล้วแขวนคอตายที่ตำหนักกระดิ่งทอง!

ฮูเหยียนเสวี่ยหวังว่าจะใช้สิ่งนี้แลกเปลี่ยนกับความปลอดภัยของน้องชายและบิดาได้

ทว่าองค์ชายรุยมิได้รู้สึกสงสารเพราะเรื่องนี้ เขาเดินทางมาไกลเพื่อจะสร้างผลงานทางการรบ แต่มิอยากแลกชัยชนะมาโดยที่ยังมิได้เคลื่อนพล

องค์ชายรุ่ยปกปิดจดหมายยอมจำนนฉบับนี้ไว้ แล้วนำกองกำลังเข้าโจมตีกันกู่

ชั่วระยะเวลาหนึ่งคืน กันกู่ก็ถูกยึดครอง น้องชายของฮูเหยียนเสวี่ยและกษัตริย์ของกันกู่ที่ป่วยจวนจะสิ้นใจนั้นต่างล้วนตายลงภายใต้คมกระบี่ของทหารองค์ชายรุ่ย

เหล่าแคว้นเล็กโดยรอบที่แปรพักตร์ไปเข้าร่วมกับองค์ชายอิงเหล่านั้นต่างก็กลัวกับการกระทำขององค์ชายรุ่ย คนบางส่วนในพวกเขาถูกฮูเหยียนเสวี่ยหว่านล้อมจึงได้แปรพักตร์ไปเข้าร่วมกับองค์ชายอิง และบางส่วนก็ถูกองค์ชายอิงขู่บังคับจึงไม่มีทางเลือกต้องยอมสวามิภักดิ์ต่อองค์ชายอิง

ชะตากรรมของแคว้นกันกู่ทำให้พวกเขาล้วนตกใจ องค์ชายอิงที่สัญญาว่าจะคุ้มครองพวกเขาแม้แต่ทหารสักคนก็มิได้ส่งมาให้การสนับสนุน เช่นนี้แล้วพวกเขายังจะมีความหวังอะไรอีก!

องค์ชายรุ่ยทำลายแคว้นพันต่อทันที เมื่อแคว้นเยวี่ยเห็นสถานการณ์มิดีจึงส่งท่านชายอวี่เหวินเย่กับท่านหญิงอวี่เหวินเสียไปยอมจำนนต่อองค์ชายรุ่ย