บทที่ 1992

“เฮยอี้ กัดพวกเขาให้ตาย!”

เซียวหลินเทียนแอบทำสัญญาณมือให้เฮยอี้อย่างลับ ๆ

เฮยอี้กับเซียวหลินเทียนผูกพันธะเลือดกันแล้ว กอปรกับที่เมื่อคืนเซียวหลินเทียนได้มอบโอสถสร้างรากฐานปราณทั้งหมดที่หลิงอวี๋กลั่นให้เขาก่อนหน้านี้ ให้กับเฮยอี้เพื่อแสดงความจริงใจ

ดังนั้นตอนนี้เฮยอี้กับเซียวหลินเทียนจึงได้บรรลุความเข้าใจตรงกันในระดับหนึ่งแล้ว

เฮยอี้จึงคำรามออกมา แล้วพุ่งเข้าใส่คนตระกูลเฉียวที่จะจับตัวหลิงอวี๋

คนของตระกูลเฉียวบางคนอยากช่วยฮูหยินเฉียวจับตัวเสือปีกกาฬ เมื่อเห็นว่ามันกระโจนเข้ามาหา ก็ชักกระบี่ออกมาแล้วพุ่งเข้าไปอย่างมิรู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ

สิ่งนี้ยิ่งทำให้เฮยอี้หงุดหงิดขึ้นไปอีก มันถูกหลิงอวี๋ใช้กริชแทงตาจนมันตาบอดไปข้างหนึ่งแล้ว ดังนั้นสิ่งที่มันเกลียดที่สุดก็คือคนที่ถืออาวุธเข้ามา

เมื่อเห็นว่ามีคนถือกระบี่พุ่งเข้ามาหา เฮยอี้ก็ส่งเสียงคำรามออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว แล้วพุ่งเข้าใส่ราวกับสายฟ้า

ไม่มีผู้ใดทันได้เห็นชัดเจน ก็เห็นว่าคนที่พุ่งเข้าไปเป็นคนแรกนั้น ถูกเฮยอี้กัดจนคอขาดไปเสียแล้ว!

เฮยอี้สะบัดหัวใหญ่ ๆ ของมัน แล้วคนผู้นั้นก็ถูกโยนขึ้นไปในอากาศ เฮยอี้สะบัดหาง แล้วรั้วไม้ของด่านตรวจก็ถูกฟาดจนกระเด็นไปในอากาศเช่นกัน

จากนั้นก็เป็นดังที่หลิงอวี๋เห็นเมื่อคืน เฮยอี้พุ่งไปทางซ้ายทีขวาที แล้วคนที่ถูกมันกัดก็ไม่มีผู้ใดรอดแม้แต่คนเดียว หากมิใช่ว่าถูกกัดจนตาย ก็ถูกพิษในปากมันทำให้ตาย...

เมื่อจ้าวหรุ่ยหรุ่ยเห็นว่าสถานการณ์มิสู้ดี นางจึงถอยไปไกล ๆ ทันที

ท่านอาเฉียวเห็นว่าเฮยอี้โจมตีอย่างรุนแรง เพียงชั่วพริบตาก็สูญเสียคนตระกูลเฉียวไปมิน้อยแล้ว เขารีบจึงปกป้องเฉียวไป๋ให้ถอยไปอยู่ด้านข้าง

“พี่สะใภ้ พวกเรามิใช่คู่ต่อสู้ของมัน รีบหลบไปเถิด!”

แต่ฮูหยินเฉียวมีหรือจะยอมแพ้ไปง่ายดายเช่นนี้ สำหรับนางแล้ว พวกคนที่ถูกกัดนั้นมีวรยุทธ์ต่ำเกินไป หากเป็นตนจะไม่มีทางถูกกัดอย่างแน่นอน

“เข้าไปพร้อมกัน!”

ฮูหยินเฉียวตะโกนเสียงดัง พร้อมทั้งชักกระบี่ออกมาแล้วพุ่งเข้าไปจับสัตว์เทพตัวนั้น

แต่เฮยอี้ก็กระโจนเข้ามา แล้วกัดแม่นมข้างกายของนางที่หนีมิทัน