บทที่ 1993

เดิมทีเซียวหลินเทียนคิดจะถือโอกาสความวุ่นวายนี้พาตัวหลิงอวี๋ออกไป แต่เก๋อฮุ่ยหนิงจับแขนเขาไว้เสียแน่น

หากเซียวหลินเทียนไปช่วยหลิงอวี๋ ก็อาจจะเป็นการเปิดเผยตัวตนของหลิงอวี๋ได้ ดังนั้นเขาจึงมิสามารถทำอะไรบุ่มบ่ามได้

เมื่อเขาเห็นว่าหลิงอวี๋เข้าไปช่วยฮูหยินเฉียว เขาก็ใจเต้นแรง จึงขยิบตาให้เถาจื่อ

เถาจื่อเข้าใจทันที นางรีบวิ่งไปคว้าตัวหลิงอวี๋ไว้ “ศิษย์พี่หญิง รีบหนีเถิด สัตว์เทพเป็นสัตว์หน้าขน ทั้งยังเกิดมาพร้อมพลังเหนือธรรมชาติอีก หากถูกมันกัดจะแย่เอานะ!”

หลิงอวี๋รู้ว่าเซียวหลินเทียนเรียกเฮยอี้มาเพื่อช่วยให้ตนพ้นจากสถานการณ์นี้ แต่เมื่อเห็นว่าเซียวหลินเทียนกับเก๋อเฟิ่งฉิงแนบชิดกันเช่นนั้น ก็รู้สึกขวางหูขวางตายิ่งนัก

นางจึงมิได้ซาบซึ้งใจกับเจตนาที่ดีของเถาจื่อ!

หลิงอวี๋หันไปเอ่ยกับฮูหยินเฉียว “ฮูหยินเฉียว ท่านจะไปหรือไม่? หากท่านมิไป ข้าจะไปแล้วนะ! ข้ามิอยากตาย!”

“แค่เพียงชั่วพริบตาสัตว์ประหลาดสีดำมืดตัวนี้ก็กัดคนตายไปมากถึงเพียงนี้แล้ว มันมิใช่สัตว์ที่คนธรรมดาจะจับได้อย่างแน่นอน!”

เมื่อฮูหยินเฉียวมองไป นางก็เห็นศพของคนตระกูลเฉียวจำนวนมากกระจัดกระจายอยู่เกลื่อนพื้น บ้างก็ฉีกขาดแยกเป็นชิ้น ๆ เลือดสดไหลนองไปทั่ว

เสือปีกกาฬสะบัดหาง แล้วมหาปราชญ์ที่ยังอยู่กลางอากาศ ก็ถูกพลังอันแข็งแกร่งของเฮยอี้กระแทกจนลอยออกไป

แต่เพราะว่ามหาปราชญ์มีพลังสูง เขาจึงลอยออกไปมิกี่เมตรก็พลิกตัวราวกับเหยี่ยว และทรงตัวจนมั่นคง จากนั้นก็ลงสู่พื้นดินได้

แต่ยังมิทันที่เขาจะยืนได้มั่นคง เฮยอี้ก็หันกลับมาแล้วพุ่งเข้าไปชนเข้ากับมหาปราชญ์

มหาปราชญ์จึงรีบชักกระบี่ออกมา แล้วปลายกระบี่ก็นำพาพลังวิญญาณเข้าโจมตีที่ปีกของเฮยอี้

แม้ว่าเฮยอี้จะโจมตีอย่างรุนแรง แต่ก็ถูกมหาปราชญ์แทงเข้าที่ปีกเช่นกัน ทำให้ขนที่ปีกปลิวไปในอากาศอยู่หลายเส้น

ฝ่ามือของเซียวหลินเทียนเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น เขากังวลว่าเฮยอี้จะเสียเปรียบ จึงกำกระบี่ในมือไว้แน่น วางแผนไว้ว่าหากเห็นว่าสถานการณ์มิสู้ดี เขาก็จะพุ่งเข้าไปช่วย

เฮยอี้คำรามออกมาอย่างอับอายและโมโห มันเพิ่งถูกหลิงอวี๋แทงเข้าที่ตามันเมื่อคืนนี้ ตอนนี้ก็ถูกคนแทงเข้าที่ปีกจนบาดเจ็บอีก เช่นนี้มันจะทนได้อย่างไร?

เฮยอี้เปล่งเสียงคำรามออกมาติด ๆ กันอย่างโกรธเกรี้ยว จากนั้นก็เตะขาหลัง แล้วกระโจนไปทางมหาปราชญ์ด้วยความเร็วที่มากกว่าเมื่อครู่หลายเท่าตัว