บทที่ 1994

เมื่อจ้าวหรุ่ยหรุ่ยเห็นว่าสถานการณ์มิสู้ดี จึงรีบตามยอดฝีมือเหล่านั้นลงจากภูเขาไปอย่างบ้าคลั่ง

นางจะอยู่คนเดียวมิได้เป็นอันขาด มิฉะนั้นหากตกไปอยู่ในมือของเซียวหลินเทียนอีกครั้ง นางจะต้องตายอย่างแน่นอน!

“พวกเราก็ไปกันเถิด!”

ท่านอาเฉียวเห็นว่าทุกคนต่างพากันหนีไปทุกทิศทุกทางแล้ว และเขาก็มิได้สนใจความเป็นความตายของฮูหยินเฉียวเช่นกัน จึงลากเฉียวไป๋หนีไปด้วย

ทันทีที่บรรดาคนรับใช้ของตระกูลเฉียวที่เหลือเห็นว่าทั้งสองหนีแล้ว พวกเขาก็หนีไปด้วยเช่นกัน

“ฮูหยินเฉียว รีบไปเถิด!”

หลิงอวี๋เอ่ยขึ้นมาอย่างกังวล “ข้ามิรู้ว่าเหตุใดท่านจึงให้พวกนางมาจับข้า แต่ข้ารู้ว่าจ้าวหรุ่ยหรุ่ยมีความแค้นเคืองต่อข้ากับหลงอิงที่ไปแย่งอันดับหนึ่งของนางมา นางจึงคิดจะอาศัยพลังของท่านมาแก้แค้นส่วนตัว!”

“คนส่วนใหญ่ที่มาหาสมบัติที่ภูเขาหมางหลิ่งนั้นล้วนมีความรู้เรื่องเครื่องยาสมุนไพร คาดว่าเครื่องเทศของจ้าวหรุ่ยหรุ่ยก็คงจะมิได้วิเศษดังที่นางบอก นางคงกังวลว่าพวกท่านจะต่อว่านางไร้ความสามารถ จึงได้คิดจะหาแพะรับบาปเจ้าค่ะ!”

“ฮูหยินเฉียว หากมีเรื่องอันใดที่เข้าใจผิดกัน เอาไว้พวกเราค่อยคุยกันเถิด ตอนนี้รีบไปก่อนดีกว่า!”

ฮูหยินเฉียวเห็นว่าคนของตระกูลเฉียวล้วนมิสนใจนาง และพากันวิ่งหนีเอาชีวิตรอดไปแล้ว เมื่อครู่หากมิใช่เพราะสิงอวี๋ลากตนออกมา ตนก็คงตายอยู่ในปากของเสือปีกกาฬ

คำพูดของจ้าวหรุ่ยหรุ่ยจะเป็นจริงหรือไม่นั้นมิอาจรู้ได้ แต่สิงอวี๋ช่วยชีวิตตนเอาไว้จริง ๆ

นางพูดถูก หากมิไปก็จะต้องตายอยู่ที่นี่เป็นแน่...

“ไป!”

ฮูหยินเฉียวตัดสินใจอย่างเด็ดขาดและวิ่งเขาไปพร้อมหลิงอวี๋กับเถาจื่อ

เมื่อเซียวหลินเทียนเห็นดังนั้นก็ดึงเก๋อเฟิ่งฉิงไปเช่นกัน แล้วก็ตะโกนขึ้นมา “พวกเราก็หนีได้แล้ว”

เมื่อเก๋อเฟิ่งฉิงเห็นหัวของคนผู้นั้นแล้วรู้ว่ามิใช่น้าเขยของตน นางก็มิสนใจแล้วเช่นกัน จึงวิ่งลงเขาไปพร้อมกับเซียวหลินเทียน

เฮยอี้ไล่กัดพวกคนที่ถือกระบี่และธนูจนวุ่นวายไปหมด ถึงขึ้นที่หลิงอวี๋และคนอื่น ๆ วิ่งหนีไปไกลมากแล้วก็ยังคงได้ยินเสียงกรีดร้องอยู่

กระทั่งพวกเขาวิ่งลงมาถึงด้านล่างภูเขาก็มิได้ยินเสียงเหล่านั้นแล้ว เมื่อทุกคนรู้สึกว่าปลอดภัยแล้วจึงหยุดกัน

“เสือปีกกาฬแข็งแกร่งเกินไป! พวกเรากลับไปหาคนมาอีกเถิด จะต้องจับมันให้จงได้!”

คนบางส่วนที่หนีลงมามองขึ้นไปบนที่สูงอย่างมิยอม แล้วเอ่ยเสนอขึ้นมา

“เช่นนั้นต้องเป็นผู้นำตระกูลใหญ่หลายตระกูลร่วมมือกันจึงจะสามารถจับมันได้กระมัง!”