บทที่ 2029

เย่หรงยิ่งคิดก็ยิ่งสนใจ ฉินซานสามารถบอกความลับเรื่องการปล้นให้ตนฟังได้ หากว่าตนช่วยให้พวกเขาบรรลุเป้าหมาย เช่นนั้นก็จะเป็นการสร้างพันธมิตรโดยปริยาย

“ข้าต้องการแค่สองส่วนเท่านั้น!”

เย่หรงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยออกมาด้วยเสียงเรียบนิ่ง “ส่วนอีกสองส่วน ก็ถือเสียว่าเป็นค่าตอบแทนที่ข้าให้พวกท่านล่วงหน้า!”

“พี่อู่ ข้าก็มีอยู่เรื่องหนึ่งที่ต้องการให้พวกท่านช่วยเช่นกัน จัดการเรื่องนี้ให้สำเร็จก่อนแล้วข้าค่อยบอกท่านก็แล้วกัน!”

เมื่อฉินซานเห็นว่าเย่หรงตกลง เขาก็เอ่ยออกไปทันที "พี่หรงเต็มใจที่จะช่วยพวกเรา หากท่านมีความยากลำบากใด พวกเราก็จะช่วยโดยมิลังเลเช่นกัน!”

“เช่นนั้นก็ตกลงกันตามนี้ จัดการเรื่องนี้ก่อนค่อยว่ากัน!”

“วันมะรืนคือวันที่เสี่ยวชีกับไป่หลี่ไห่จะประลองกัน พี่หรง ตระกูลเหมียวกำลังเตรียมเงินที่จะมอบให้ไป่หลี่ไห่ พวกเราต้องลงมือชิงมาก่อนที่ตระกูลเหมียวจะส่งเงินให้ไป่หลี่ไห่!”

“มิเช่นนั้นหากเงินไปที่บ้านของไป่หลี่ไห่แล้วจะยุ่งยากเอาได้!”

สมองของเย่หรงก็ครุ่นคิดเช่นกัน

ฉินซานพูดถูก ตระกูลเหมียวบรรจุเงินลงกล่องแล้วแต่ยังมิได้ขนย้ายไป เวลานี้คือโอกาสในการปล้นที่ดีที่สุด

หากส่งไปถึงบ้านของไป่หลี่ไห่แล้วเงินถูกกระจายไป การตามหาจะยุ่งยาก อีกทั้งยังอาจมีปัญหาใหม่แทรกเข้ามาได้อีกด้วย

“บ้านของไป่หลี่ไห่อยู่ห่างจากบ้านตระกูลเหมียวเพียงถนนมิกี่เส้น ตระกูลเหมียวไม่มีทางขนเงินไปให้ไป่หลี่ไห่ในเวลากลางวันแสก ๆ หรอก นั่นจะมิเป็นการบอกทุกคนอย่างชัดเจนหรือว่า ไป่หลี่ไห่รับผลประโยชน์จากตระกูลเขา?”

ฉินซานวิเคราะห์ “พวกเราต้องลงมือในตอนฟ้ามืด!”

“มิได้ ๆ…”

สมองของเย่หรงตื่นตัวขึ้นมา จู่ ๆ เขาก็คิดวิธีที่ยอดเยี่ยมวิธีหนึ่งขึ้นมาได้ เขาจึงยิ้มแล้วโบกนิ้วมือไปที่ฉินซาน

“พี่อู่ ความคิดของท่านแข็งกระด้างและถูกจำกัดเกินไป!”

“แม้จะบอกว่าคืนมืดลมพัดแรงเหมาะกับการสังหารและวางเพลิง แต่ทุกคนล้วนรู้เหตุผลข้อนี้ ตระกูลเหมียวก็ต้องรู้เช่นกัน”

“หากพวกเราไปปล้นพวกเขาถึงที่ คนรับใช้ของพวกเขาก็แค่ยื้อพวกเราไว้สักพัก แล้วท่านเชื่อหรือไม่ว่าทหารจะมาถึงในทันที!”

“ข้ามีแผน รับรองว่าจะนำเงินของตระกูลเหมียวออกไปได้อย่างราบรื่น ทั้งยังมิทำให้ตระกูลเหมียวสงสัยด้วย!”

จะเป็นไปได้อย่างไร!